Święty Aleksy i Święty Franciszek: Dwie drogi do świętości

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.01.2024 o 12:14

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 10.01.2024 o 14:47

Święty Aleksy i św. Franciszek z Asyżu to dwie postacie, które w historii chrześcijaństwa uznane zostały za wzór do naśladowania. Choć wywodzą się z różnych okresów historycznych i różnorodnych społecznych kontekstów, obaj ci święci podjęli radykalne wybory życiowe prowadzące do zasadniczego odwrócenia się od dóbr ziemskich i poświęcenia się życiu w ubóstwie.

Święty Aleksy, według legendy, był synem bogatego rzymskiego senatora, który rzucił wyzwanie swojemu dostatniemu życiu, rezygnując z bogactwa i rodzinnych więzi w poszukiwaniu pełniejszego życia duchowego. Opowiada się, że w noc poślubną opuścił swoją żonę i udając się na Wschód, żył w skrajnym ubóstwie, jako żebrak i pielgrzym. Jego droga do świętości była drogą zupełnego odejścia od życia świeckiego, utraty własnej tożsamości, a jego asceza wyrażała się w rezygnacji z dóbr materialnych, aż do skrajnego ubóstwa.

Z kolei św. Franciszek z Asyżu, który żył w latach 1181-1226, również pochodził z zamożnej rodziny, a jego młodość upłynęła w dostatku i radości życia. Transformacja Franciszka nastąpiła po serii doświadczeń, które zmieniły jego percepcję świata i jego wartości. Jego "konwersja" doprowadziła go do odrzucenia materialnego bogactwa i przyjęcia życia w ubóstwie, które miało symbolizować najpełniejsze naśladowanie Chrystusa. Franciszek założył zakon żebraczy - franciszkanów, którzy mieli żyć w ubóstwie, pokorze i służyć najbiedniejszym.

Podstawowym podobieństwem w drodze obu świętych do świętości jest aspekt ubóstwa. Obaj uznali, że prawdziwe życie według Ewangelii jest możliwe tylko poprzez całkowite odwrócenie się od dóbr ziemskich i oddanie się służbie Bogu i ludziom. Innym wspólnym elementem jest ich decyzja o odrobaczonym życiu - w ich działaniach nie było miejsca na egoizm czy pragnienie osobistej glorii.

Różnicę stanowi przede wszystkim kontekst historyczny, w jakim obaj mężczyźni przyszli do swoich wyborów życiowych. Święty Aleksy, żyjący w IV wieku, był postacią mniej znaną, natomiast Franciszek żył w czasach, gdy możliwe było już szerokie rozprzestrzenianie informacji o jego działalności. To z kolei wpłynęło na ich sposób realizacji świętości; Aleksy będzie utożsamiany z ideą eremitycznego życia i indywidualnej ścieżki ascezy, podczas gdy Franciszek, zainicjował wspólnotę religijną i jego droga do świętości była związana z działalnością charytatywną i społeczną.

Franciszek prowadził też aktywną działalność kaznodziejską, założył zakon, który miał realny wpływ na życie społeczne epoki. Aleksy pozostał postacią słabo znaną, której droga do świętości pozostaje ukryta i opatrzona aurą tajemnicy. Franciszek był także znany z miłości do przyrody i zwierząt, co odzwierciedlało jego holistyczne podejście do stworzenia, czego nie odnajdujemy w tradycji dotyczącej Aleksego.

Ostatecznie, Aleksy i Franciszek przyjęli życie w ubóstwie, ale wyrazili je w odmienny sposób. Aleksy, zostając nieznanym pustelnikiem i pielgrzymem, stał się symbolem samotnej drogi do Boga. Franciszek, działając wspólnie ze swoimi braćmi, stał się symbolem wspólnotowej drogi do świętości oraz zaangażowania w życie kościelne i społeczne, kształtując przy tym historię i rozwój chrześcijaństwa. Obie drogi do świętości, choć różne, przyczyniły się do wzbogacenia duchowości chrześcijańskiej i pozostają inspiracją dla poszukujących swojej ścieżki ku Bogu.