Wątki literackie związane z osobą świętego Franciszka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.05.2024 o 8:24

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 26.05.2024 o 8:06

Święty Franciszek z Asyżu, żyjący na przełomie XII i XIII wieku, jest jednym z najbardziej inspirujących świętych w historii Kościoła katolickiego. Jego imię przez wieki stało się symbolem pokory, prostoty i miłości do natury. Franciszek, założyciel zakonu franciszkanów, zasłynął ze swojego życia w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie Bogu. Wielki wpływ jego życia i nauk widoczny jest nie tylko w religii, ale również w literaturze i sztuce. Szczególnie zauważalny jest ten wpływ w literaturze okresu Młodej Polski, gdzie liczni autorzy czerpali z jego postawy życiowej i duchowych przekonań.

Wypracowanie to ma na celu analizę literackich wątków inspirowanych osobą św. Franciszka oraz przedstawienie konkretnych przykładów z literatury Młodej Polski, które ukazują wpływ świętego na twórczość artystów tego okresu.

Jednym z ważnych źródeł, przez które poznajemy duchowość św. Franciszka, jest jego modlitwa "Pochwalony bądź, Panie mój”. Ten hymn jest żywym świadectwem głębokiej wiary i pokory świętego, który dostrzegał Boga w otaczającym go świecie: słońcu, ziemi, wietrze. Relacja Franciszka z naturą miała charakter niemal mistyczny, co w sposób szczególny uwidacznia się w tej modlitwie. Dla Franciszka natura była nie tylko darem od Boga, lecz także przestrzenią, w której manifestowała się Boża obecność. Stąd jego wdzięczność i uwielbienie były wyrażane poprzez dostrzeganie piękna i harmonii stworzenia.

Święty Franciszek stał się również inspiracją dla Jana Kasprowicza, jednego z twórców okresu Młodej Polski. W jego utworze "Hymn św. Franciszka z Asyżu" temat miłości i poświęcenia dla bliźniego odgrywa kluczową rolę. Franciszek, poprzez swoje życie, głosił, że miłość Boga objawia się zarówno w radości, jak i cierpieniu. Kasprowicz podkreśla rolę cierpienia jako drogi do zbawienia, odnosząc się do słów: „(...) Bądź pochwalony, Rozdawco cierpienia!...”. Takie podejście interpretacyjne pokazuje, że cierpienie nie jest karą, lecz sposobem na osiągnięcie duchowej głębokości i bliskości z Bogiem. Franciszek z Asyżu, podobnie jak wielu świętych, przeszedł przez trudności, które były dla niego drogą do nieba.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, inny wybitny przedstawiciel Młodej Polski, również czerpał inspirację z postaci św. Franciszka, zwłaszcza w swoim wierszu "Ta trawa, której nikt nie kosi...". Tetmajer, podobnie jak Franciszek, wyrażał uwielbienie dla nieskażonej przyrody. W jego twórczości widać tęsknotę za powrotem do naturalnego, prostego stylu życia, który Franciszek propagował. Tetmajer krytykował również pęd ku materializmowi i karierze, podkreślając, że prawdziwa wartość i spokój są ukryte w harmonii z naturą. Cytat „Świat bez istnienia i bez śmierci, ten zdrój co tylko skałom bije...” pokazuje jego marzenia o świecie wolnym od zepsucia i gwałtowności.

Innym znamienitym dziełem jest "Księga ubogich" Jana Kasprowicza, której podmiot liryczny zachwyca się pięknem otaczającego świata. Kasprowicz apeluje do ludzi o zwrócenie uwagi na to, co piękne i naturalne w ich środowisku. Autor przekonuje, że piękno natury jest źródłem wewnętrznego spokoju i duchowego oczyszczenia. Wskazuje również, że w doświadczaniu naturalnego piękna, człowiek może odnaleźć spokój i równowagę. Właśnie to piękno przyrody staje się dla Kasprowicza środkiem do duchowej odnowy i sposobem na osiągnięcie wewnętrznego spokoju.

Leopold Staff, w swoich wierszach "Przedśpiew" oraz "Modlitwa żebraka", również nawiązuje do pochwały życia w zgodzie z naturą. W "Modlitwie żebraka", żebrak spontanicznie wychwala Stwórcę za piękno otaczającego świata, za łany, słońce i cień. Staff podkreśla wdzięczność człowieka za stworzenie, nawet w obliczu cierpienia i trudności. Człowiek, mimo bólu, wychwala życie i dostrzega w nim wartość, co jest zgodne z postawą św. Franciszka, który do końca swojego życia głosił chwałę Bożą.

Podsumowując, wątki literackie inspirowane osobą św. Franciszka z Asyżu odgrywają kluczową rolę w literaturze Młodej Polski. Postawa prostoty, pokory i miłości do natury, którą manifestował święty, stała się wzorem dla wielu artystów tego okresu. W obliczu trudnych czasów zaborów, wartości głoszone przez Franciszka przypominały o nadziei, że poprzez pokorę, miłość i bliskość z naturą można odnaleźć wewnętrzny spokój i zrozumieć boską sprawiedliwość. Jego postawa jest uniwersalnym przesłaniem, które pokazuje, że prostota, pokora i pozytywny stosunek do natury są drogowskazami do osiągnięcia harmonii i pokoju w życiu codziennym.