Oblicza świętości: "Legenda o świętym Aleksym" i "Kwiatki świętego Franciszka"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.01.2024 o 13:44

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.01.2024 o 23:54

Świętość bywa pojmowana na różne sposoby, a jej oblicza często ukazują się przez pryzmat literackich dzieł, w których postacie świętych stanowią wzór cnót, ascetyzmu, pokory, a nierzadko również niezwykłego życiowego powołania. Porównując postać św. Aleksego z "Legendy o świętym Aleksym" oraz św. Franciszka z Asyżu przedstawionego w "Kwiatkach św. Franciszka", możemy dostrzec, jak różnorodne mogą być ścieżki prowadzące do świętości i jak wiele wymiarów ona przybiera.

Święty Aleksy, bohater anonimowego utworu średniowiecznego, jest wzorem pokory i rezygnacji z dóbr świata. Jego droga do świętości zaczyna się w momencie, gdy jako młody, bogaty mężczyzna, postanawia całkowicie oddać się służbie Bogu. Rezygnuje z zamążpójścia i komfortowego życia, aby jako żebrak wędrować do Ziemi Świętej. Kiedy po latach wraca do rodzinnego miasta, nie ujawnia swojej tożsamości i osiada pod schodami własnego domu, żyjąc w ubóstwie, cierpieniu i anonimowości. Postawa Aleksego wyraża klasyczne rozumienie świętości jako wycofania się z życia świeckiego, pogardy dla cielesności i dóbr materialnych, co jest szczególnie charakterystyczne dla średniowiecznej hagiografii.

Z kolei św. Franciszek z Asyżu, którego życie i cudowne dzieła opisane są w "Kwiatkach św. Franciszka", przylgnął do świętości przez głęboki kontakt z przyrodą oraz działalność charytatywną. Charakterystyczne dla franciszkańskiej drogi jest dostrzeżenie piękna i świętości w stworzeniach Bożych oraz wprowadzenie do codzienności prostego, a zarazem radosnego życia w ubóstwie, które Franciszek przekształcił w narzędzie kontaktu z Bogiem i ludźmi. Cechą odróżniającą Franciszka od Aleksego jest jego przyjazna i otwarta postawa nie tylko wobec ludzi, ale również zwierząt. Historia o kazaniu do ptaków, czy rozmowy z wilkiem z Gubbio są symbolem głębokiego braterstwa z naturą, które św. Franciszek dostrzegał jako część stworzenia Bożego.

Obie te postacie, chociaż różnią się drogą do świętości, wykazują pewne wspólne cechy. Obydwaj widzą w ubóstwie ścieżkę do zbliżenia się do Boga, obydwaj oddali życie słudze najuboższym i bezdomnym, odrzucając dostatnie życie, które mogliby prowadzić. Co istotne, obie postaci nie szukały w życiu osobistej glorii, a ich ideałem była służba w imię większych wartości. Święty Aleksy czynił to poprzez całkowite ukrycie, anonimowość, a św. Franciszek przez radosną ewangelizację i zaangażowanie w akty miłosierdzia.

Warto tu zaznaczyć, że różne oblicza świętości mogą być inspiracją dla poszukujących swojej drogi do duchowego życia. Klasyczny ascetyzm Aleksego i pełen ciepła i zaangażowania sposób życia Franciszka stanowią dwa różne modele, z których współcześni czytelnicy mogą wynieść różnorodne lekcje. Dobór ścieżki zależy od osobistej duchowości i potrzeb, co pokazuje, że świętość nie jest domeną jednego ustalonego modelu, ale jest czymś żywym i możliwym do osiągnięcia na wiele sposobów.

Podsumowując, zarówno legenda o św. Aleksym, jak i "Kwiatki św. Franciszka" prezentują różnorodność ścieżek do świętości, ukazując głębie zarówno życiowej ascezy, jak i związku z naturą oraz innymi ludźmi. Te dwa oblicza świętości dowodzą, że podejście do duchowości może być przeróżne, a każdy z nas może odnaleźć swój własny sposób na wyrażanie swej wiary i dążenie do stanu, który uznajemy za świętość.