„Król Olch” J.W. Goethego - zwiastun nowych idei i form romantycznych.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.01.2024 o 17:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.01.2024 o 20:06

"Król Olch" Johanna Wolfganga von Goethego jest balladą, która w niezwykle sugestywny sposób łączy w sobie elementy literatury klasycznej z motywami prekursorskimi dla epoki romantyzmu. Pozornie prosta historia dziecka wędrującego konno wraz z ojcem w nocy, staje się punktem wyjścia dla refleksji na temat ludzkich lęków, relacji między rodzicem a dzieckiem, a także tajemniczego i niepojętego świata natury i jego duchowych aspektów.

Centralną postacią utworu jest tytułowy Król Olch, istota wywodząca się z germańskiej mitologii i ludowych wierzeń, która w balladzie Goethego staje się symbolem tajemniczego i przerażającego. Jego zaproszenia, choć piękne i kuszące, są percepcjowane przez dziecko jako groźba i niebezpieczeństwo. Król Olch staje się więc personifikacją sił przyrody, ale również wszelkiego rodzaju niewiadomych, które mogą czyhać na człowieka w ciemności życiowej niepewności.

Narracja ballady "Król Olch" oparta jest na kontraście pomiędzy bezpieczeństwem i miłością ojca a tajemniczym, groźnym światem Króla Olch. Ten kontrast wizualizuje przepaść pomiędzy światem realnym a sferą duchową i niemalże oniryczną, która w literaturze romantycznej znajdzie swoje głębsze odzwierciedlenie. Mamy tu do czynienia z motywem podróży i inicjacji, która jednak zakończona jest tragicznie. W tej balladzie widoczny jest już przedsmak dramatycznego konfliktu wewnętrznego, tak charakterystycznego dla literatury romantycznej.

Dynamiczny rozwój akcji, obecność motywów natury i przemian, jakie dziecko przeżywa pod wpływem doświadczeń i swojego strachu, to wszystko zwiastuje odejście od pouczenia i dydaktyzmu charakterystycznego dla epoki oświecenia. W "Królu Olch" widzimy zaczątki fascynacji człowieka mrokami jego własnej psychiki, co stanie się znakiem rozpoznawczym romantyzmu.

Kolejnym elementem romantycznym jest mocna indywidualizacja postaci, zwłaszcza dziecka. To już nie tylko neutralny "bohater", ale istota obdarzona głębią emocjonalną, zdolna do odczuwania strachu i czująca potrzebę ochrony. Ballada wyraźnie podkreśla potrzebę zrozumienia i empatii w relacji między ojcem a dzieckiem, co bywa często motywem przewodnim w twórczości romantyków. "Król Olch" stanowi uniwersalną metaforę strachu przed tym, co nieznane i zarazem fascynację nim. Goethe przekracza w niej granice rzeczywistości, wprowadzając czytelnika w świat marzeń, iluzji i koszmarów. Używa języka pełnego figur i dźwięków, co dodatkowo pogłębia efekt niepokoju i napięcia.

Zamykając wypracowanie, należy stwierdzić, że "Król Olch" J.W. Goethego jest dziełem zapowiadającym nowe idee i formy romantyczne. Poprzez połączenie motywów naturalnosci z psychologicznym realizmem, zaakcentowanie konfliktu pomiędzy światami: dziecięcej niewinności i dorosłego realizmu, Goethe prezentuje balladę, która staje się istotnym ogniwem w ewolucji literatury na drodze od klasycyzmu do romantyzmu. Dzięki swojej wielowarstwowości i eksploracji ludzkich emocji oraz stosunku do tajemniczego i nieznanego, dzieło to jest nie tylko zwiastunem, ale i fundamentem dla późniejszych dzieł literackich, które w pełniej formie pasjonują się czymś, czego "Król Olch" zaledwie dotyka - duchowością, indywidualizmem i odwieczną walką z niewidzialnymi siłami.