Motyw słońca, piękna natury w literaturze

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.01.2024 o 17:32

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 14.01.2024 o 10:45

Piękno natury stanowi jeden z najczęściej pojawiających się motywów w literaturze światowej, odwzorowując ogromny wpływ świata przyrody na ludzkie uczucia, myśli oraz wyobraźnię twórców. Szczególne miejsce w literaturze poświęcone jest słońcu jako symbolowi życia, siły i piękna przyrody, które inspiruje poetów, pisarzy i malarzy.

Zacznijmy od antyku, gdzie słońce było obiektem kultu i podziwu. W mitologii greckiej bóg słońca, Helios, przemierzający niebo na swym rydwanie, uosabiał siłę i blask, nieodzowny dla życia. W "Iliadzie" Homera słońce to symbol siły i życiodajnej energii, na której zależy porządek świata.

Później, w literaturze renesansu, powraca fascynacja naturą, której piękno jest odzwierciedleniem boskiego porządku. Twórczość Mikołaja Kopernika, ukazująca słońce jako centrum wszechświata, być może pozostawiła swój ślad również w literaturze, która zaczęła wyrażać podziw dla harmonii kosmosu.

W "Sonetach" Williama Szekspira natura odgrywa ogromną rolę, a słońce często jest metaforą urody i doskonałości. Przykładem może być sławny sonet 18 ("Czy mam cię porównywać do dnia letniego?"), gdzie poeta zastanawia się nad porównaniem ukochanej do letniego dnia, lecz nagłe chmury mogą przesłonić słońce, a więc natura jest zmienne, a prawdziwe piękno jest wieczne.

W literaturze polskiej również nie brakuje odniesień do słońca i piękna natury. Adam Mickiewicz, w "Panu Tadeuszu", opisując Litwę, poświęca sporo miejsca na malownicze pejzaże, gdzie "Słońce wschodzi z za krzaków, po deszczu jarzejąc; / Przez lekki, prawie przezroczysty opar prześwieca; / Ogrzewa, ale nie pali, bo miłe, bo wiosenne". Słońce tutaj jest źródłem życia, dającym początek dniu w idyllicznym krajobrazie.

Przyroda i słońce to również tematy bliskie twórczości Stanisława Wyspiańskiego. W dramacie "Wesele" krajobraz jesienny, oświetlony złotym światłem słońca, jest niemal postacią, w tle dramatycznych wydarzeń, które rozgrywają się na scenie.

Nie można też zapomnieć o twórczości Cypriana Kamila Norwida, który w wierszu "Moja piosnka (II)" ukazał słońce jako symbol odrodzenia i wiecznej zmiany: "jak świętego promienia blask / Spadającego z obłoku / Na zniszczone miasto w proch".

W XX wieku problematyka związana z pięknem natury i słońca pojawia się w utworach wielu autorów. W "Mistrzu i Małgorzacie" Michaiła Bułhakowa, słońce stanowi wyraz kontrastu między mrocznym, ponurym obliczem Moskwy lat trzydziestych XX wieku a światłem, wolnością i tym, co ożywcze.

W literaturze współczesnej motyw piękna natury i słońca, często pojawia się w kontekście troski o środowisko i zanieczyszczenie natury. Odnajduje swój wyraz w refleksji nad zmieniającym się klimatem czy w poezji opisującej piękno zagrożonej przyrody. Słońce w kontekście współczesnych dzieł może stanowić zarówno źródło życia, jak i symbol zagrożeń wynikających ze zmian klimatycznych.