Próby przełamania postawy dekadenckiej w liryce Młodej Polski.

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.10.2023 o 19:10

Okres Młodej Polski, który przypadł na przełom XIX i XX wieku, był czasem intensywnego rozwoju literatury i sztuki. Charakteryzował się także obecnością dekadenckiej postawy, która wyrażała się w deprecjonowaniu wartości tradycyjnych i poszukiwaniu nowych form artystycznych. Jednak w wielu utworach lirycznych tego okresu można dostrzec próby przełamania tej postawy i powrót do bardziej uniwersalnych wartości.

Młoda Polska, będąc estetycznym ruchem literackim, przypomina nam o dekadenckim odczuciu życia, melancholii oraz egzystencjalnej rozpaczy. Młodzi artyści, pod wpływem wielu czynników historycznych i społecznych, podjęli próbę stworzenia nowej wrażliwości artystycznej, czym zdali egzamin na awangardowe rodowody. To w ich liryce często możemy odnaleźć echa postawy dekadenckiej, takie jak deprecjonowanie tradycji, krytyka społeczeństwa czy uwikłanie w osobiste dramaty.

Jednak jednocześnie wielu poetów Młodej Polski podejmowało również próbę przełamania tej postawy dekadenckiej. Znajdujemy w ich liryce elementy, które ukazują dążenie do skupienia się na wartościach uniwersalnych, odwołanie do tradycji czy też próby odkrycia nowych celów i sensów. Przykładem takiego autora jest Jan Kasprowicz, którego twórczość odznacza się wyjątkowym umiłowaniem piękna przyrody i wiary w siłę twórczą człowieka. W swoich wierszach, jak "Ptaki" czy "Błędne koło", stawiał on na pierwszym miejscu wartość życia, optymizm oraz siłę ducha wobec przeciwności.

Innym przykładem poetów, którzy podejmowali próby przełamania postawy dekadenckiej, byli Tadeusz Miciński oraz Leopold Staff. W swojej twórczości poruszali oni problemy egzystencjalne i filozoficzne, jednak czynili to w sposób, który ukazywał nadzieję na pokonanie złych emocji i odnalezienie równowagi wewnętrznej. W utworach Micińskiego, jak "Wigilia" czy "Tęsknota za światłem", odnaleźć można optymistyczne przesłanie i pragnienie zjednoczenia z panującym porządkiem świata. Natomiast w wierszach Staffa, jak "Czas niepokoju" czy "Podwodny świat", wyrażane są odczucia wynikające z nieustannych zmian i wyzwań życiowych, lecz pojawiają się także refleksje dotyczące sensu istnienia i chęć odnalezienia nowej harmonii.

Wreszcie, nie można zapominać o Bolesławie Leśmianie, którego liryka była pełna mistyki, metafizyki oraz aluzji do dotychczasowej tradycji literackiej. Tworzył on swoje niepowtarzalne wiersze, takie jak "Błyszczą gwiazdy nad moją mową" czy "Do Deszczu", które ukazywały tęsknotę za duchowym transcendencją. Leśmian z powodzeniem łączył elementy postawy dekadenckiej ze swoimi własnymi eksperymentami artystycznymi, tworząc w ten sposób nową jakość liryki.

Wszystkie te przykłady pokazują, że choć postawa dekadencka była powszechna w liryce Młodej Polski, wielu poetów podejmowało próby przełamania tej tendencji. Często stawiali oni na pierwszym miejscu wartość życia, odwołanie do tradycji czy pragnienie odnalezienia harmonii wewnętrznej. W ten sposób próbowali znaleźć nowe sposoby wyrażania siebie oraz odnaleźć ścieżki wyjścia z osobistych dramatów.