Recenzja filmu w reżyserii Magdaleny Piekorz pod tytułem: „Pręgi”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.02.2024 o 13:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.02.2024 o 6:30

Film „Pręgi”, w reżyserii Magdaleny Piekorz, to wyjątkowy obraz w kontekście polskiej kinematografii. Bazujący na powieści Wojciecha Kuczoka „Gnój”, przedstawia on historię młodego mężczyzny zmieniającego swoje życie w wyniku traumatycznych doświadczeń dzieciństwa. Uznany przez krytyków za wartościowe dzieło, zwieńczony Złotym Lwem na festiwalu filmowym w Gdyni, pretendował również do miana polskiego kandydata do Oskara.

Centralną postacią filmu jest Wojciech, którego grany przez dwóch aktorów: Wacława Adamczyka, a w późniejszym wieku przez Michała Żebrowskiego. Aktorzy z niezwykłą precyzją oddają emocjonalne zmagania bohatera na różnych etapach jego życia. Wojciecha możemy obserwować jako chłopca doświadczającego przemocy i zaniedbania ze strony ojca, postać którą brawurowo odtwarza Jan Frycz, który przedstawia wielowymiarowy obraz tyranicznego ojca, będącego jednocześnie skomplikowaną, głęboko uprzedmiotowioną umysłem osoby. Ważną rolę w życiu Wojciecha odegrała Tania, graną przez Agnieszkę Grochowską, która swoją postawą stara się przełamać mur wzniesiony przez bohatera wokół własnego życia uczuciowego.

Jedną z osi narracyjnych filmu, jest motyw izolacji. Wojciech odgradza się od ludzi, tworząc swój wewnętrzny świat, do którego nikt nie ma dostępu. To dystans emocjonalny jest rezultatem brutalnych metod wychowawczych stosowanych przez ojca. Zapętlenie w bólu i upokorzeniu stało się dla Wojciecha powodem do odszukania w sobie siły, by wyrwać się z toksycznej relacji – a więc ostatecznie do wspinaczek i eksploracji jaskiń, co w filmie przedstawiono jako metaforyczne dążenie do wolności i samowystarczalności.

Recenzja filmu wymaga też oceny technicznej. Sposób narracji i konstrukcja fabuły wymagają refleksji, zwłaszcza gdy film ma tendencję do powolnego rozwoju akcji. Monotonia niektórych scen może być uznana za wadę, jednakże trzeba pamiętać, że bywa zbalansowana przez mocne momenty dramatyczne. Kilkakrotne przerwy narracyjne i niespójności fabularne mogą niektórych widzów zniechęcić, jednakże ogólna spójność opowieści pozostaje zachowana.

Problem stosowania kar cielesnych w filmie jest przedstawiony z perspektywy dziecka – bez bezpośredniego oceniania moralności tych działań, ale z wyraźnym podkreśleniem ich negatywnych skutków na psychikę i rozwój. Przedstawienie postaci ojca Wojciecha jako negatywnego bohatera jest wyraźne, ale jednocześnie reżyseria pozwala na zrozumienie tła jego postępowania.

W filmie pojawia się także szereg ubocznych postaci – nauczycielka, ksiądz, a także inni dorośli z otoczenia głównego bohatera, którzy wpływają na jego postrzeganie świata. Analiza tych postaci pokazuje, że każda z nich wnosi istotny element do zrozumienia psychiki Wojciecha.

W dorosłym życiu Wojciech staje przed wyzwaniem budowania zdrowych relacji interpersonalnych, co pokazane jest w jego zachowaniu w pracy. Z kolei jego tożsamość męska – tak bardzo naznaczona przez postać ojca – jest elementem, który bohater musi na nowo przedefiniować. Relacja z Tanią staje się dla niego szansą na odmianę i wewnętrzną przemianę.

Podsumowując, „Pręgi” pozostawiają mieszane odczucia. Są sceny o niezwykłej sile wyrazu, obok momentów, które wydają się mniej przekonujące. Aktorsko film prezentuje się znakomicie; naturalność i emocjonalność granej przez aktorów postaci są uderzające. Przesłanie filmu jest głębokie i wielowymiarowe, wpływając na refleksję nad modelem rodziny i wychowania.

Rekomenduję film „Pręgi” jako ważne dzieło w kanonie polskiego kina. Film stanowi punkt wyjścia do dyskusji na tematy rodzinne, społeczne i wychowawcze. Debiut Magdaleny Piekorz jest obiecującym sygnałem dla przyszłości polskiej kinematografii i zaprezentował potencjał reżyserki w wyrażaniu ważnych tematów przy pomocy obrazu filmowego. Wartościowe produkcje jak „Pręgi” odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu społecznej świadomości i ukazują, że kultura może być doskonałym medium do poruszania trudnych, ale istotnych kwestii.