Ocena Kreona jako władcy.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.02.2024 o 22:21

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.02.2024 o 19:59

W literaturze wiele razy natrafiamy na postać, która przez swoje postępowanie wzbudza sowite rezerwy, a czasem wręcz sprzeciw w oczach czytelników. Jedną z takich postaci bez wątpienia jest Kreon - postać znana z tragedii antycznych, takich jak "Antygona" Sofoklesa. Analizując jego postępowanie w kontekście zasad władzy i moralności, można sformułować różnorodne opinie na temat jego sprawowania urzędu.

W dramacie Sofoklesa, Kreon zostaje przedstawiony jako surowy i bezkompromisowy władcą Teb, który po śmierci Edypa przejmuje władzę w mieście. Rządzi zdecydowanie, a jego głównym celem jest utrzymanie porządku i stabilności w państwie, nawet za cenę osobistej tragedii. Ustanawia prawo, zgodnie z którym zabronione jest pogrzebanie ciała Polinika, jednego z braci Antygony, który zginął atakując Teby. Jest to kontrowersyjna decyzja, ponieważ tradycja i religijne przekonania mieszkańców miasta zobowiązywały do dostojnego pochówku każdego zmarłego. Kreon stoi tu na stanowisku, że jako zdrajca państwa Polinik nie zasługuje na takie traktowanie.

Postawa Kreona jest przykładem jego absolutnego przekonania o wyższości prawa stanowionego przez władzę nad prawem naturalnym i boskim. Nie słucha rad innych, dąży do egzekwowania swojej woli niezależnie od konsekwencji. To może sugerować cechy dobrej przywódczości – stanowczość i determinacja. Jednak w przypadku Kreona brak elastyczności i niechęć do rozważania kompromisu prowadzą do tragicznego finału.

Konsekwencją decyzji Kreona jest śmierć Antygony, która w obronie boskich praw decyduje się na nieposłuszeństwo. Za karę Kreon skazuje ją na śmierć. Ta decyzja oddziałuje na całą rodzinę Kreona – jego syn Hajmon, zaręczony z Antygoną, popełnia samobójstwo, a w wyniku tego również żona Kreona, Eurydyke, odbiera sobie życie. Tragiczny finał, przez który przechodzi rodzina Kreona, jest wynikiem olbrzymiego błędu, jakim było zlekceważenie potęgi tradycji, uczuć i boskich praw.

Warto zauważyć, że Kreon jako władca okazuje się być osamotniony w swoich rządach. Ignoruje dobre rady bliskich oraz proroków. Jego postawa autokratyczna, manifestująca przekonanie, że tylko władca jest w posiadaniu pełni mądrości i nieomylności, okazuje się zgubna. Można go zatem ocenić jako króla nieumiejącego korzystać z rad i wsparcia innych, a to jest zdecydowanie cecha negatywna dla każdego rządzącego.

Na końcu utworu Kreon prezentuje jednak pewien rodzaj wewnętrznej przemiany – zdaje sobie sprawę ze swoich błędów i nieodwracalności dokonanych przez siebie czynów. Jego postawa staje się bardziej ludzka, a poprzez to można go ocenić jako człowieka są w stanie dostrzec swoje ułomności. Kreon uzmysławia sobie, że prawdziwa siła władcy leży w umiejętności dostosowania się do okoliczności i słuchaniu mądrych rad – cecha, którą zrozumiał zbyt późno, aby uratować najbliższych przed śmiercią.

Podsumowując, Kreon jawi się jako przywódca, który przez swoją nieugiętość i brak zdolności do przewartościowania własnych poglądów wprowadza krainę, którą rządzi, w stan tragedii. Jego początkowa postawa pokazuje niebezpieczeństwa autokratycznych zachowań, jednakże jego późniejsza przemiana daje do zrozumienia, że władca może i powinien się uczyć na swoich błędach, choć czasami koszt nauki jest znacznie wyższy niż można zakładać. Kreon jako władca jest zatem postacią tragiczną - władcą z dobrymi intencjami, lecz metodami, które prowadzą do katastrofy.