Krótka charakterystyka wierszy Słowackiego, Mickiewicza i Norwida

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.02.2024 o 15:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.02.2024 o 22:56

Romantyzm to epoka literacka wywodząca się z drugiej połowy XVIII wieku, która w Polsce rozkwitła na początku XIX wieku. Cechowały ją takie motywy jak wolność, indywidualizm, silne związki z naturą i zainteresowanie ludowością. Do najbardziej znaczących postaci tej epoki należeli Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki i Cyprian Kamil Norwid. Ich dzieła stały się fundamentem dla literatury polskiej, wprowadzając różnorodność tematyki oraz innowacyjność formy.

Adam Mickiewicz w "Odzie do młodości" sięga po formę literacką znaną od starożytności, aby wyrazić swój entuzjazm dla walorów młodości jako symbolu nadziei i przyszłości. W kontrze do tego, starość zostaje przedstawiona jako bierność i niechęć do zmian, co może być interpretowane jako krytyka ustrojów konserwatywnych. Utwór jest przesycony optymizmem i wiarą w młode pokolenie. Mickiewicz, łącząc klasyczną formę z romantyczną treścią, stworzył dzieło, które miało znaczący wpływ na rozwój idei romantycznych w Polsce.

W "Balladach i romansach" Mickiewicz eksperymentuje z folklorem i elementami fantastycznymi. Cykl ten uznaje się za początek romantyzmu w Polsce. Mickiewicz umiejscawiał akcję swoich utworów w scenerii przyrodniczej, która pełniła w nich funkcję etycznego przewodnika, a jednocześnie była tłem dla zaistnienia zdarzeń nadprzyrodzonych.

Juliusz Słowacki w "Grobie Agamemnona" odwołuje się do szeroko pojętej idei pielgrzymowania, zarówno fizycznego, jak i duchowego. Inspiracje do tego wiersza czerpie z własnych podróży na Wschód. Dokonuje porównań między Polską a antyczną Grecją, co ma na celu uwypuklenie znaczenia walki narodowej. Słowacki dostrzega w poezji narzędzie umacniające patriotyzm – odwołuje się do modelu poezji tyrtejskiej, która miała pobudzać ducha walki.

W "Hymnie" ("Smutno mi, Boże...") dostrzegamy inną, bardziej liryczną i osobistą stronę poezji Słowackiego. Poeta zwraca się w nim bezpośrednio do Boga, wyrażając tęsknotę za ojczyzną w czasie zesłania. Krajobraz, który poeta opisuje, symbolizuje jego emocje, jest odzwierciedleniem duszy – smutnej i pełnej tęsknoty za utraconą wolnością.

Cyprian Kamil Norwid w "Fortepianie Szopena" używa symboliki muzycznego instrumentu jako metafory stanu polskiej duszy i historii. Losy fortepianu Fryderyka Chopina splotły się z losami narodu, co poeta skrupulatnie odmalowuje, podkreślając trwałą wartość sztuki w życiu społeczeństwa. Norwid zwraca uwagę na cierpienia Polski, które są jak utwór grany na instrumentach historii.

W "Bema pamięci żałobnym rapsodzie" Norwid oddaje hołd generałowi Józefowi Bemowi, uczestnikowi walk narodowowyzwoleńczych, którego pogrzeb opisuje jako rytuał słowiański i element kultury narodowej. Przekaz wiersza oparty jest na przekonaniu o konieczności walki o niepodległość i potępia bierność, zachęcając do naśladowania postawy Bema, symbolu aktywności narodowej.

Podsumowując, wiersze Mickiewicza, Słowackiego i Norwida miały ogromny wpływ na kształtowanie się romantyzmu w Polsce. Ich twórczość, osadzona w kontekście ówczesnych realiów społeczno-politycznych, odzwierciedlała potrzeby narodu i służyła budzeniu świadomości społecznej. Ich dzieła są pełne idei romantycznych, które przez swoją trwałość i uniwersalizm przetrwały do dzisiejszych czasów jako integralna część kanonu literatury polskiej.