„Krótkość żywota” w utworach Daniela Naborowskiego

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.11.2023 o 10:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.10.2023 o 7:10

Daniel Naborowski, polski poeta i prozaik żyjący w XVII wieku, jest jednym z najważniejszych przedstawicieli baroku w literaturze polskiej. Jego twórczość charakteryzuje się nie tylko bogactwem języka i rozmachem stylistycznym, ale także głębokim refleksyjnym podejściem do tematyki ludzkiego życia. W wielu swoich utworach Naborowski porusza kwestię „krótkości żywota”, ukazując przemijalność i nietrwałość ludzkiego istnienia.

Wiersz „Poezje różne” jest jednym z najważniejszych utworów, w którym Naborowski podejmuje temat krótkotrwałości życia. Autor wykorzystuje różne obrazy i metafory, by oddać ulotność i nietrwałość rzeczywistości. Wyraźnie daje do zrozumienia, że życie człowieka jest tylko krótkim momentem, przemijającym niczym mgła czy cień. Przez to, że autor zestawia człowieka z nietrwałymi elementami przyrody, ukazuje jego bezradność i znikomość wobec potęgi czasu. Naborowski zaskakuje też czytelnika nieoczekiwanym zakończeniem utworu, w którym podkreśla, że jedynym pewnym wyjściem z nietrwałości jest wiara i zbawienie.

Innym godnym uwagi utworem, w którym Naborowski podejmuje temat „krótkości żywota”, jest poezja religijna. W wierszu „Ostateczna Brushwica”, poeta ukazuje, jak krucha jest egzystencja człowieka na ziemi i jak niewiele znaczy wobec wieczności. Człowiek jest tylko drobnym pyłkiem, unoszącym się w bezkresie czasu, a jego życie to jedynie chwila wobec wieczności. Naborowski namawia czytelnika do refleksji nad przemijalnością życia i potrzebą przygotowania się na ostateczną brushwicę, czyli śmierć.

Ważnym elementem twórczości Daniela Naborowskiego jest również motyw marności i próżności ludzkich dążeń. W wierszu „Pieśń IV o marności znaków i życia”, poeta ukazuje, jak wiele znaczą rzeczy doczesne wobec wieczności. Pragnienia, marzenia czy ambicje człowieka, wobec perspektywy śmierci, wydają się być puste i bezwartościowe. Naborowski namawia do skupienia na wartościach duchowych i wieczności, zamiast ulegać doczesnym pokusom i próżnym dążeniom.

W utworach Daniela Naborowskiego „Krótkość żywota” odgrywa istotną rolę. Autor ukazuje problem przemijalności i nietrwałości ludzkiego istnienia, stawiając człowieka wobec potęgi czasu i wieczności. Jego wiersze pełne są refleksji nad marnością doczesnych dążeń oraz potrzebą skupienia na wartościach duchowych i zbawieniu. Twórczość Naborowskiego przemawia do czytelnika, by ten zastanowił się nad swoim życiem i docenił każdy moment, zdając sobie sprawę z jego nietrwałości.