Różne wizje odbudowy Polski po odzyskaniu niepodległości na podstawie Przedwiośnia Stefana Żeromskiego w wybranym kontekście

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 4.11.2023 o 4:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 29.10.2023 o 17:21

Po odzyskaniu niepodległości, Polska stanęła przed wielkim wyzwaniem odbudowy. Różne wizje na ten temat przewijały się wśród intelektualistów i polityków. Jedną z najbardziej znanych i kontrowersyjnych wizji odnajdujemy w powieści Stefana Żeromskiego "Przedwiośnie".

Głównym bohaterem powieści jest Cezary Baryka, który wraz z rodziną przenosi się z Baku do Polski, kraju, który do tej pory znał jedynie z opowiadań ojca. Jego oczekiwania i nadzieje na nowe życie w wolnym kraju szybko zderzają się z brutalną rzeczywistością. Polska, którą odnajduje Cezary, nie jest krajem pokoju i dobrobytu, ale krajobrazem pełnym chaosu, biedy i niesprawiedliwości społecznej. Przez postać Cezarego Żeromski ukazuje trudności, z jakimi mierzy się młode państwo, oraz dysonans pomiędzy oczekiwaniami, a rzeczywistością.

Jedną z poruszonych w powieści wizji odbudowy Polski jest idea socjalizmu, która znajduje swoje odzwierciedlenie w postaciach i wydarzeniach związanych z ruchem robotniczym. Baryka mierzy się z problematyką niesprawiedliwości społecznej i marzeń o sprawiedliwym społeczeństwie. Przejawia się to w jego fascynacji postaciami zaangażowanymi w walkę o prawa pracownicze oraz w epizodzie, kiedy sam dołącza do strajku robotników. Socjalizm jest w powieści Żeromskiego przedstawiony jako jedna z dróg do odbudowy Polski, jednak nie pozbawiona jest wad i trudności w realizacji.

Zupełnie inną wersję odbudowy Polski prezentuje Seweryn Baryka, ojciec Cezarego. Jego wizja opiera się na konserwatywnych, niemal mesjanistycznych ideach, zgodnie z którymi Polska powinna odrodzić się jako moralny przewodnik narodów, dążąc do jedności słowiańskiej i zrywając z materializmem Zachodu. Jest to perspektywa ukierunkowana na duchowe i kulturowe odrodzenie narodu.

Pomiędzy tymi skrajnościami ideologicznymi znajduje się także postać Hipolita Wielosławskiego, przedstawiciela liberalnego inteligenta, który stara się znaleźć harmonię pomiędzy tradycją a nowoczesnością. W jego postawie dostrzec można pragmatyczne podejście do odbudowy kraju, które zakłada stopniowe reformy społeczne i gospodarcze bez gwałtownych rewolucji.

Zdecydowanie, „Przedwiośnie” ukazuje złożoność i różnorodność wizji na to, jak Polska powinna się odbudować po latach zaborów. Żeromski nie staje po żadnej ze stron, a przez kontrastowe przedstawienie idei stawia pytania o tożsamość narodową, rolę młodego pokolenia w budowaniu państwa oraz o to, jakie wartości powinny być fundamentem niepodległej Polski. Tym samym „Przedwiośnie” pozostaje ponadczasowym przewodnikiem po burzliwym okresie formowania się nowoczesnej tożsamości Polski, stawiającym pytania o cenę i sens niepodległości.