Antoine de Saint - Exupery: "Kochać to znaczy rodzić się na nowo". Rozważ te słowa francuskiego pisarza i przedstaw przemiany w duszach postaci literackich, które dokonały się pod wpływem miłości.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.02.2024 o 12:25

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.02.2024 o 20:06

Miłość od zawsze stanowiła kluczowy element ludzkiej egzystencji, będąc nie tylko motorem działania, ale także źródłem przemian duchowych. Saint-Exupery swoimi słowami "Kochać to znaczy rodzić się na nowo" podkreśla, jak głębokie i transformujące mogą być doświadczenia związane z tym uczuciem. Niemal każda epoka literacka oferuje przykłady, jak miłość potrafi zmieniać postaci, nadając ich życiu nowy kierunek.

Wprowadzenie do chrześcijańskiego rozumienia miłości ukazuje jej fundamentalne znaczenie. Święty Paweł w "Hymnie do miłości" wskazuje na miłość jako najwyższą wartość, którą można praktykować. Miłość ta, choć religijnie ugruntowana, stanowi też uniwersalne przesłanie o miłości bliźniego, będąc fundamentem odrodzenia duchowego i etycznego.

W całej dziejach literatury, motyw miłości jest wszechobecny. Średniowieczna legenda o Tristanie i Izoldzie, „Romeo i Julia” Szekspira, są klasykami, w których miłość przekracza wszelkie granice, będąc czasem destrukcyjną, lecz zawsze transformacyjną siłą. Przemiany bohaterów, na przykład z kapitulacji przed uczuciami, do pełnego ich akceptowania, pokazują głębię doświadczanej miłości.

Barok zmienił nieco postrzeganie miłości, dodając jej aspekt zmysłowy. Postawa Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego, jednego z poetów tamtego okresu, ukazuje głębię uczuciową, a miłość staje się przeżywaniem nie tylko duchowym, ale również cielesnym. Epoce tej towarzyszy mieszanka uczuć związanych z miłością, podkreślając jej kompleksowość.

Romantyzm, a szczególnie "Faust" Goethego, wpisuje miłość w kontekście poznania życia. Przemiana Fausta, wywołana miłością, pokazuje, jak uczucie to może kierować człowiekiem ku dobremu, naukowemu i duchowemu rozwojowi.

W "Potopie" Sienkiewicza, miłość Andrzeja Kmicica do Oleńki Billewiczówny, radykalnie zmienia centralną postać. Miłość i patriotyzm skłaniają Kmicica do moralnego odrodzenia, demonstrując siłę miłości jako katalizatora samodoskonalenia i poświęcenia.

Dostojewski w "Zbrodni i karze" przedstawia relację Rodiona Raskolnikowa z Sonią Marmieładową jako drogę do moralnego zbawienia. Miłość tutaj jest przedstawiona jako siła zdolna do empatii i humanizmu, prowadząc do transformacji życia Raskolnikowa.

Poezja Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, z kolei, ujmuje miłość w kontekście zagrożenia wojennego, jako wartość dającą sens życiu mimo niebezpieczeństw. Miłość staje się tu uniwersalną wartością, zdolną przeciwstawić się nawet śmierci.

Wnioskując, literatura różnych epok pokazuje niezwykłe przeobrażenia, jakie dokonują się w ludzkich duszach pod wpływem miłości. Potwierdza to tezę Saint-Exupery'ego, że kochać, to znaczy rodzić się na nowo. Miłość, będąca wszechobecną siłą, przenika przez różne epoki literackie, transformując postacie i nadając ich życiu nowy wymiar. Uświadamia nam, że niezależnie od czynników zewnętrznych, to właśnie miłość może być kluczem do zrozumienia siebie i świata, będąc motorem duchowego rozwoju i rodzenia się na nowo w każdym aspekcie naszego życia.