Czyje życie było szczęśliwsze: naiwnego i pełnego marzeń Rzeckiego czy sceptycznie usposobionego Wokulskiego?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.02.2024 o 13:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 4.02.2024 o 21:15

Szczęście to złożone i niezwykle indywidualne uczucie, które wydaje się nie mieć uniwersalnej definicji. W kontekście literackich kreacji ludzkiej egzystencji szczególnie interesujące staje się porównanie życiowego szczęścia dwóch bohaterów – Ignacego Rzeckiego i Stanisława Wokulskiego, postaci pochodzących z powieści "Lalka" autorstwa Bolesława Prusa. Oceniając ich życiorysy, światopoglądy i postawy wobec najważniejszych aspektów bytu, można usiłować ustalić, czyje życie było szczęśliwsze.

Stanisław Wokulski, główny bohater "Lalki", to postać owiana tragizmem. Pochodzący z ubogiego środowiska, dzięki własnemu wysiłkowi awansuje na pozycję szanowanego kupca. Jego przeszłość to smutna opowieść o uczestnictwie w powstaniu styczniowym i zesłaniu na Syberię, skąd wrócił z nowymi ideami pozytywizmu i wiarą w naukę. W Warszawie próbuje zaistnieć na nowo, zakładając sklep, a także wiąże się małżeńsko, choć niezbyt szczęśliwie. Zmagania z rzeczywistością, dążenie do wolności przez pracowitość i naukę wydają się jedynie namiastką szczęścia, które Wokulski, zasklepiony w swoim sceptycyzmie, stara się osiągnąć.

Izabela Łęcka, obiekt jego miłości, staje się symbolem niespełnionych ambicji i rozczarowań. Wokulski, pomimo swej niezwykłej siły charakteru i zdolności do poświęceń, pada ofiarą emocjonalnego zaślepienia i w końcowych rozdziałach powieści, traci kontrolę nad swoim życiem - jakby plan zmiatał go z powierzchni swojego "szlachetnego" świata. To tragiczny obraz człowieka uchylającego się od doświadczenia prawdziwego szczęścia.

Z kolei Ignacy Rzecki, starzejący się subiekt w sklepie Wokulskiego, jawi się jako postać o wiele bardziej pogodzona z losem. Mimo że przez całe życie podążał za nierealnymi ideałami napoleońskimi i romantyczną wizją świata, Rzecki wydaje się wyznawać proste, ale satysfakcjonujące wartości. Jego oddanie pracy w sklepie i prowadzenie pamiętnika, w którym oddaje się marzeniom i refleksjom, mogą świadczyć o skromnym, ale szczęśliwym życiu. Platoniczna miłość do pani Stawskiej, chociaż nigdy nie zaowocowała, nie przynosi Rzeckiemu cierpienia – pełen jest przy tym akceptacji dla swej sytuacji.

W analizie porównawczej obu bohaterów warto zastanowić się, co w ich życiu stanowiło realne źródło szczęścia. Dla Wokulskiego były to ambicje, postęp i miłość, które jednak nie przyniosły mu prawdziwego zadowolenia. Zmaganie się z własnymi pragnieniami i niedopasowaniem do świata sprawiło, że wewnętrzny konflikt i brak spokoju stały się jego udziałem. Natomiast Rzecki, pomimo życia pełnego naiwnych marzeń, wydaje się czerpać przyjemność z prostych rzeczy – pracy, przyjaźni i codziennych radości. Jego światopogląd, oparty na romantycznych ideałach, nawet jeśli był ułomny, nie prowadził do głębokiego cierpienia.

Podsumowując, można dojść do wniosków, że szczęście obu postaci ma zupełnie różne oblicza, a ich życiorysy i postawy wskazują na odmienną miarę tego stanu. Rzecki, żyjąc w wydumanej, ale przyjemnej dla siebie rzeczywistości, zdaje się doceniać to, co ma, a jego naiwność chroni go przed rozczarowaniami. Wokulski, choć ambitny i pełen pasji, nie odczuwa satysfakcji ze swojego sukcesu; miłość, którą pragnął, okazała się złudzeniem; wolność - nieuchwytna.

Biorąc pod uwagę przedstawione argumenty, można przypuszczać, że to Rzecki był tą szczęśliwszą postacią. Akceptacja życia takim, jakim jest, oraz zdolność do cieszenia się z małych rzeczy składają się na obraz człowieka, którego doświadczenie szczęścia może nie być wielkie, ale jest stałe i niezawodne. Wokulski, dla którego sukces i miłość okazują się być nieosiągalnymi, kończy swój żywot w otchłani porażek, co zdaje się definitywnie przekreślać jego szansę na szczęście.

Wnioski z historii obu bohaterów mogą mieć doniosłe znaczenie dla współczesnego odbiorcy. Refleksja nad faktem, że nie zawsze to, co wydaje się życiowym sukcesem, przynosi prawdziwe szczęście, a proste radości życiowe mogą dostarczać więcej satysfakcji niż wielkie osiągnięcia, może być pouczająca także dzisiaj, w realiach współczesnego świata.