Scena końcowa dramatu „Makbet” Szekspira

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.04.2024 o 10:31

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Scena końcowa dramatu "Makbet" Williama Szekspira jest kulminacyjnym punktem prezentującym tragiczny los głównego bohatera. Makbet, bohater tragiczny zdefiniowany przez swoje ambicje i pragnienie władzy, poddany zostaje wyrokowi, który sam na siebie ściągnął. Przyglądając się jego przemianie z honorowego wojownika w tyrana, obserwujemy, jak przepowiednie czarownic i obsesja na punkcie przyszłości kształtują jego życiową ścieżkę.

Makbet, który kiedyś stał się bohaterem Szkocji dzięki odwadze na polu bitwy, pod wpływem przepowiedni wydaje się stopniowo tracić kontrolę nad własnym życiem i rozumem. Obsesyjne zainteresowanie przyszłością i nieustanne urojenia wywołane winą za popełnione zbrodnie prowadzą go do wewnętrznego konfliktu, który znajduje swoje ujście w scenie końcowej.

Dunzynian, zamek Makbeta, jest miejscem ostatecznego konfrontacji bohatera z konsekwencjami jego czynów. Wydawać by się mogło, że Makbet czerpie odwagę z ironicznie pojętego poczucia bezpieczeństwa, wywiedzionego z przepowiedni, iż żaden człowiek urodzony przez kobietę nie może mu zaszkodzić. Również wizja "lasu birmańskiego", który miałby ruszyć na zamek, wydaje się absurdalna z punktu widzenia racjonalnego rozumowania.

Jednakże wprowadzenie elementu kobiecych krzyków, których źródłem jest śmierć Lady Makbet, narusza stabilność emocjonalną Makbeta. Jest to metafora zapowiadająca katastrofę, w której obudzenie się sumienia i uświadomienie sobie konsekwencji działań przestają być jedynie ułudnymi marzeniami o władzy. Lady Makbet, pełniąca funkcję katalizatora tragedii, swoim wpływem na ambicje Makbeta i dynamiką ich relacji, od miłości aż po obcość i izolację, wyznacza trajektorię upadku bohatera.

W miarę zbliżania się do nieuchronnego końca, Makbet reflektuje nad sensem życia i własnej egzystencji. Dostrzega swoje postępowanie jako "opowieść pełną dźwięku i furii", która ostatecznie ma się okazać zaledwie chwytająca za serce, ale pozbawiona znaczenia iluzja. Życie w ujęciu Makbeta to świetlna świeczka, której płomień zaraz zgaśnie, co dobitnie oddaje jego słowa.

Tragizm bohatera pogłębia się jeszcze bardziej w kontekście jego ofiarności w imieniu przeznaczenia i własnych wyborów. Ironia spełniającej się przepowiedni nie jest jedynie płaską grą słów, lecz znacząco obrazuje wizję nieuchronności losu. Ostatnia walka Makbeta, choć nosi znamiona żołnierskiej śmierci, w rzeczywistości stanowi również spełnienie przepowiedni w odniesieniu do "lasu birmańskiego".

Dramat Makbeta, w którym na pierwszym planie przyglądamy się konsekwencjom nadmiernej ambicji i zniewoleniu przez własne pragnienia władzy, służy jako ostrzeżenie moralne. Uniwersalna lekcja płynąca z historii bohatera nakłania do refleksji nie tylko nad naturą władzy, ale również nad ludzką kondycją.

Podsumowując, scena końcowa dramatu "Makbet" dostarcza nie tylko kluczowych momentów dla zrozumienia losów bohatera, ale również służy jako głębokie przesłanie dla oraz refleksja nad uniwersalnością dramatu. "Makbet" Szekspira, będący ponadczasowym dziełem literatury światowej, wciąż pozostaje aktualny, o czym świadczy niezmiennie duże zainteresowanie utworem zarówno wśród krytyków literackich, jak i szerokiego grona odbiorców.