Analiza postępowania głównego bohatera dramatu Williama Szekspira pt. „Makbet”. Czy strach jest rodzajem pamięci o popełnionych zbrodniach? Czy strach powstrzymuje od popełniania następnych zbrodni?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 21.07.2024 o 18:51

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 21.07.2024 o 18:22

#

1. Kontakt z bohaterami Dane mi było kiedyś znać Makbeta i Lady Makbet. Żyli wtedy w Katnes, gdy znamienity król Duncan jeszcze panował nad całą Szkocją. Obiecałem sobie napisać o nich gdy tylko odejdą – nie sądziłem jednak, że powód ich śmierci będzie tak tragiczny. Wydarzenia, które rozegrały się później, zaskoczyły mnie i napełniły smutkiem. Znam Makbeta jako dzielnego rycerza, który oddał życie za kraj i króla, ale jego późniejsze czyny wiodą mnie do refleksji nad ludzką naturą i wpływem ambicji.

2. Pierwszy kontakt po dłuższej przerwie Ostatni list od Makbeta otrzymałem miesiąc przed jego śmiercią. Pisał w nim: "Módl się za mnie, przyjacielu. Modlitwy nasze są ostatnią ochroną serca przed mrokiem." Wtedy nie rozumiałem tych słów, myślałem, że chodzi o trudności wojenne. Teraz wiem, że była to przedśmiertna prośba o rozgrzeszenie.

3. Rozwój wątpliwości dotyczących Makbeta Wkrótce po lekturze tego listu, zaczęły dochodzić mnie wieści o zbrodniach popełnionych na królu Duncanowi, Banquo i niezliczonych innych. Zrozumiałem, że zbrodnią, o której wspominał, było zabójstwo władcy – przewinienie, które w średniowieczu skutkowało pewną karą śmierci zarówno dla Makbeta, jak i jego żony.

Część I: Charakterystyka Makbeta przed zbrodnią

2. Przemiana charakteru po przepowiedni Jednak wszystko zmieniło się, kiedy Makbet usłyszał przepowiednię Trzech Wiedźm. Wróżki przepowiedziały: "Makbet, zdrói Cawdoru! Tyż będziesz królem!" – słowa te wywołały w nim nieugaszone pragnienie władzy i sławy. Ambicja Makbeta, podsycana przez Lady Makbet, zaczęła górować nad jego dawnymi cnotami. Wiedźmy rozsiewały ziarno niepokoju i chciwości, które niebawem zakiełkowało w sercu Makbeta.

3. Rozważania o słabym charakterze Makbeta Makbet coraz bardziej dawał się porwać wewnętrznym konfliktom. Był człowiekiem o słabym charakterze, który zaczął ulegać wpływowi żony i własnej ambicji. W momencie, kiedy wahanie ustępowało miejsca determinacji do stania się królem, tracił powoli kontrolę nad swoim poczuciem moralności. Kiedy Lady Makbet rzucała mu wyzwanie: "Czyż kształt człowieka / Twe zdolne pragnie poddałby wątpliwościom?" – Makbet ziszczał swoje najgorsze koszmary.

Część II: Dokonanie pierwszej zbrodni

2. Opowieść o zabójstwie króla Zabójstwo króla Duncana było aktem szczególnie podstępnym i szokującym. Makbet zabił go, gdy król spał, narażając tym samym własne duszę i honor. Po dokonaniu zbrodni Makbet nie mógł zaznać spokoju: "Nie mógł pomnoż – mówiłem: – śpi, a to sen zabija." Słowa te ilustrują, jak głębokie były jego wyrzuty sumienia i psychiczne napięcie.

3. Efekty pierwszej zbrodni na psychikę Makbeta Po morderstwie króla, Makbet stawał się coraz bardziej niespokojny i paranoiczny. Strach przeradzał się w obsesję, nie potrafił uciec od uporczywych myśli o swojej zbrodni. Jego umysł stał się polem bitwy dla czarnych myśli, a nocne koszmary wzmagały poczucie winy. Strach stał się pamięcią, która nieodłącznie towarzyszyła Makbetowi każdego dnia i nocy.

Część III: Lawina kolejnych zbrodni

2. Strach jako motyw działania Każda kolejna zbrodnia była wynikiem rosnącego strachu i paranoi Makbeta. Zabójstwo Banquo było związane z obawą przed utratą władzy, natomiast śmierć rodziny Macduffa była wynikiem strachu przed utratą życia. Po każdej zbrodni Makbet stawał się bardziej otępiały i zdeterminowany, a jego postępowanie coraz bardziej desperackie. Strach kierował jego działaniami i popychał go ku kolejnym aktom przemocy.

3. Strach a powstrzymywanie od zbrodni Strach przed konsekwencjami nie powstrzymał Makbeta od dalszych zbrodni – przeciwnie, stał się motorem napędowym jego działań. Strach był jak ciemna chmura nad jego głową, która nie pozwalała mu na spokój, prowadząc go do kolejnych desperackich aktów przemocy. Każdy strach wzmacniał jego determinację do utrzymania władzy za wszelką cenę, mimo że kosztowało to go resztki ludzkiej godności.

Część IV: Upadek Makbeta

2. Konsekwencje zbrodni Zbrodnie prowadziły do upadku moralnego i psychicznego Makbeta. Jego dusza była stopniowo roztrzaskana przez kolejne morderstwa, co doprowadziło go do stanu, w którym był odcięty od wszelkich uczuć poza lękiem i paranoją. Jego przerażenie i wyrzuty sumienia w końcowych momentach życia stanowiły jedynie pełne spełnienie istotnych wątpliwości: "Żadna zbrodnia, mówiłem, nie woli, / aż wszystkie wpadnę przepaść."

3. Względność osiągnięcia celu W końcu Makbet zdobył tron, ale stracił na to swoje człowieczeństwo, zdrowie umysłowe i socjalne więzi. Chociaż osiągnął swój cel, to cena była zbyt wysoka. Zastanówmy się nad jego słowami: "Życie jest cieniem tylko, który przechodzi." Te słowa wyrażają beznadzieję i pustkę, jakie towarzyszą osiągnięciu władzy przez zbrodnie.

Podsumowanie

2. Wnioski Z tragedii Makbeta wypływa wiele nauk. Ambicja bez granic oraz działanie pod presją strachu i manipulacji prowadzą do autodestrukcji. Postępowanie Makbeta i jego żony pokazuje, że niezależnie od dawnej przyjaźni, wszelkie zbrodnie należy potępić.

3. Uniwersalne przesłanie Szekspirowski „Makbet” jest przestrogą przed nadmierną żądzą władzy i ambicją. Przedstawia znaczenie moralnych wartości i konsekwencji wyzbycia się ich na rzecz pozornych zysków. Warto uczynić z tej tragedii lekcję cierpliwości i uczciwości w dążeniu do celów życiowych.