Analiza i interpretacja wiersza Zbigniew Herberta pt. „17 IX”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 26.12.2023 o 5:07

Rodzaj zadania: Analiza

Dodane: 22.12.2023 o 7:38

„17 IX” to wiersz napisany przez polskiego poety Zbigniewa Herberta. W swoim utworze autor porusza ważne kwestie dotyczące historii Polski, a także eksploruje tematy związane z pamięcią, przemijaniem czasu i kondycją ludzką.

Warto zauważyć, że tytuł wiersza odnosi się do daty 17 września, która jest jednym z kluczowych momentów w historii Polski. To właśnie tego dnia w 1939 roku Polska padła ofiarą inwazji niemieckiej i radzieckiej, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej. Przez użycie daty jako tytułu, Herbert od razu wskazuje na trudne i tragiczne wydarzenia z przeszłości kraju. Ponadto, ta specyficzna data może również symbolizować odrodzenie i nadzieję na lepszą przyszłość dla Polski.

Głównym tematem wiersza jest jednak przemijanie czasu i efekt upływu lat na kondycję człowieka. Autor używa wiersza jako metaforycznego przedstawienia życia i jego nieuchronnej destrukcji. Już pierwsza linijka, „Człowiek, pan jednooczy, które światło nie opalna już na tę ziemię”, sugeruje, że bohater utworu jest widziany jako symbol człowieka, który traci swoją fizyczną i duchową moc. Dodatkowo, motyw jednoocznego charakteru pokazuje ograniczenia i utratę perspektywy, co może odnosić się do sytuacji Polski w kontekście II wojny światowej.

Herbert używa również silnych obrazów w celu przedstawienia upadku człowieka i jego otoczenia. Przykładem jest wers „Twój dom, który rozmazał czas i który rozmarzł w mroźnym półśnie”, gdzie dom jest personifikowany i przedstawiony jakby istniał w stanie nieustannej degradacji. Ta sceneria doskonale oddaje atmosferę beznadziei i zniszczenia, która towarzyszyła Polsce w okresie wojennym.

Wiersz zawiera również elementy refleksji nad kondycją polskiego narodu. Przez wtrącenie wersetów, takich jak „Wichry listopadowe ziarno” czy „Piękno sprzed upadku zbieram jak szereg wiatrów. Ze szkła duszy katorżnickie spragnione drzewa”. Herbert sugeruje, że Polska, mimo swojej krwawej historii, nadal posiada silne piękno i determinację, które można znaleźć w kulturze i sztuce narodu.

Ostatecznie, wiersz „17 IX” autorstwa Zbigniewa Herberta jest metaforycznym przedstawieniem kondycji ludzkiej i historii Polski. Herbert posługuje się silnymi obrazami i symboliką, aby opisać upływ czasu i jego wpływ na jednostkę i naród jako całość. Jego utwór jest przypomnieniem o trudnej przeszłości Polski, jednocześnie dając nadzieję na przyszłość.