Moje doświadczenia ze szkoleniem: Jak połączyłam życie zawodowe, prywatne i naukę

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: dzisiaj o 10:36

Zaczynając swoje szkolenie prawie dwa lata temu, nie przypuszczałam, że przyjdzie mi tak wiele się nauczyć nie tylko o dysleksji, ale także o sobie samej. Kiedy po raz pierwszy zdecydowałam się uczestniczyć w warsztatach "Dar dysleksji", moją główną motywacją była pomoc mojej córce, która zmagała się z tym zaburzeniem. Nasza dotychczasowa droga pełna była prób i błędów, a żadne z podejmowanych wcześniej terapii nie przyniosły wyczekiwanych rezultatów. Czułam się bezsilna, obserwując frustrację mojej córki, która mimo ciężkiej pracy nie potrafiła przezwyciężyć trudności z czytaniem.

Pierwsze warsztaty były dla mnie odkryciem. Zdobyłam wiedzę, którą mogłam natychmiast wcielić w życie. Dowiedziałam się, jak istotna jest personalizacja podejścia i jak różnorodny może być charakter dysleksji. Każde dziecko, każdy dorosły borykający się z tym wyzwaniem ma swoją unikalną historię i potrzeby. Te warsztaty pokazały mi, że nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania, lecz istnieją metody, które można dostosować do indywidualnych potrzeb.

Nazajutrz po zakończeniu pierwszego cyklu warsztatów, z wielką nadzieją przeprowadziłam cały program z moją córką. Były to godziny wypełnione pracą, śmiechem, ale i trudnymi momentami, gdy napotykałyśmy opór. Jednak determinacja mojej córki była ogromna. Z każdym dniem zauważałam u niej poprawę - w pewnym momencie zaczęła samodzielnie czytać, co wcześniej stanowiło dla niej ogromną barierę. Momenty, kiedy widziałam uśmiech na jej twarzy, kiedy sama wymawiała słowa, które jeszcze niedawno nastręczały jej tyle trudności, były dla mnie bezcenne. Poczucie, że metoda naprawdę działa, umocniło mnie w przekonaniu, że jestem na właściwej drodze.

Sukces mojej córki stał się dla mnie katalizatorem dalszego działania i nauki. Wiedziałam, że takie przełomowe doświadczenie mogło stać się udziałem innych, którzy podobnie jak ona cierpieli z powodu dysleksji. Postanowiłam, że zgłębię temat jeszcze bardziej, by móc efektywnie wspierać osoby, dla których dysleksja była nie darem, ale codzienną udręką.

W trakcie dalszego szkolenia poznałam wiele osób z podobnymi historiami, którym udało się odmienić życie dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu. Wspólne warsztaty stały się platformą wymiany wiedzy i doświadczeń, które pozwoliły mi lepiej zrozumieć, jak różnorodne są potrzeby osób z dysleksją. Każde nowe spotkanie przybliżało mnie do celu, którym było zrozumienie dysleksji nie tylko jako problemu, ale również jako potencjalnego daru – źródła wyjątkowych możliwości.

Na przestrzeni tych dwóch lat wypracowałam umiejętności, które pomogły mi nie tylko w pracy z moją córką, ale także w życiu zawodowym. Szkolenie nauczyło mnie organizacji czasu, umiejętności multitaskingu oraz odporności na stres. Dzięki niemu mogłam skuteczniej zarządzać swoim codziennym życiem, łącząc obowiązki zawodowe i rodzinne. Moja wiara w siebie i swoje możliwości znacznie wzrosła, co przyczyniło się do tego, że podjęłam decyzję o dalszym kształceniu i pracy jako terapeutka pracująca z osobami z dysleksją.

Rozpoczęłam szkolenie z myślą o jednym dziecku - mojej córce. Dziś wiem, że udało mi się osiągnąć znacznie więcej. Jestem wdzięczna za tę podróż, która mimo początkowych wątpliwości i trudności, nauczyła mnie, że determinacja i wiara w siebie mogą zdziałać cuda. Dzięki niej mogę teraz dzielić się zdobytymi umiejętnościami i wiedzą, pomagając innym. Dysleksja nie musi być wyrokiem ani ograniczeniem, lecz może stać się wyzwaniem, które po przezwyciężeniu przynosi satysfakcję i nowe możliwości. I to właśnie jest dar, którego nie sposób przecenić.