Praca z dziećmi z dysleksją: Doświadczenia z trójką chłopców w wieku 9, 11 i 13 lat

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: wczoraj o 15:42

Praca z dziećmi z dysleksją to wyjątkowe i często pełne wyzwań doświadczenie, które otwiera przed nauczycielem nowe perspektywy i zrozumienie trudności, z jakimi borykają się dzieci w procesie edukacji. Podczas realizacji zadań końcowych miałam okazję pracować z trzema chłopcami w wieku 9, 11 i 13 lat, zmagającymi się z dysleksją. Każdy z nich był inny, miał inne wyzwalacze dezorientacji, ale łączyła ich wspólna misja — okiełznać dysleksję.

Rodzice tych dzieci, z którymi miałam okazję rozmawiać, często nie do końca rozumieli, z czym ich dzieci tak naprawdę się mierzą. Dla wielu z nich problem dysleksji był czymś mglistym i trudnym do zdefiniowania. W rozmowach często wyczuwałam zagubienie i brak pełnego zrozumienia tego, jak wiele wysiłku ich dzieci wkładają w naukę, próbując przezwyciężyć swoje trudności.

Jednym z najbardziej wyrazistych przykładów był 13-letni Bruno, z którym pracowałam według Programu Dysleksji. Jego wyzwalaczem dezorientacji były pojedyncze litery w alfabecie. Zauważyłam to już podczas sesji czytania na dezorientację, kiedy mylił i przekręcał słowa. Dopiero gdy zaczęliśmy pracować z alfabetem, utwierdziłam się w przekonaniu, że litery są jego prawdziwym wyzwalaczem. Każda litera była dla niego jak wybryk, który wytrącał go z równowagi, co powodowało, że tracił płynność w czytaniu, a jego koncentracja ulatywała.

Poprzez ćwiczenia i systematyczną pracę nad alfabetem, starałam się nauczyć Bruno nowych strategii radzenia sobie z literami. Jednocześnie ważne było, aby jego rodzice zrozumieli naturę jego trudności. Tłumaczyłam im, jak mogą wspierać Bruno w domu, budując jego pewność siebie i pomagając w tworzeniu ścieżek, które pozwolą mu lepiej funkcjonować w środowisku edukacyjnym. Zrozumienie, że każda litera jest dla niego jak przeszkoda, którą musi pokonać z nowym podejściem, było kluczowe dla jego postępów.

Drugi chłopiec, 11-letni Michał, zmagał się z dysleksją w inny sposób. Jego wyzwalaczem dezorientacji były złożone zdania, które pojawiały się w czytanych przez niego tekstach. W przypadku Michała kluczem okazało się rozbicie zdań na krótsze fragmenty oraz skupienie się na omawianiu tekstu zdanie po zdaniu. Takie podejście sprawiało, że zaczynał rozumieć i lepiej integrować przeczytane informacje. Uświadomienie rodzicom Michała, że jego problem leży w złożoności języka i jego strukturze, było niezbędne do tego, aby mogli oni efektywnie wspierać jego naukę w domu.

Najmłodszy z chłopców, 9-letni Janek, miał trudności z utrzymaniem koncentracji na dłuższych tekstach. Jego dezorientacja wynikała z długotrwałego obciążenia informacjami. W jego przypadku pomocne było zastosowanie krótkich przerw i dzielenie tekstu na mniejsze partie. Rodzice Janka musieli zrozumieć, że potrzeba przerw nie jest próbą unikania pracy, ale raczej koniecznym środkiem umożliwiającym mu skuteczną naukę.

Każdy z tych chłopców, mimo swoich unikalnych wyzwań, starał się znaleźć sposób, aby pokonać dysleksję i odnaleźć się w szkolnym środowisku. Praca z nimi nauczyła mnie wiele o empatii, cierpliwości i potrzebie indywidualnego podejścia do każdego ucznia. Uświadomienie rodzicom, jak wiele ich dzieci muszą z siebie dawać, aby radzić sobie z codziennymi obowiązkami szkolnymi, było jednym z kluczowych elementów naszej współpracy.

Dzięki tej wspólnej podróży zrozumiałam, że każde dziecko z dysleksją wymaga szczególnej uwagi i wsparcia. Zarówno rodzice, jak i nauczyciele muszą być gotowi zrozumieć i zaakceptować unikalność trudności, z którymi dzieci się borykają. Edukacja staje się wówczas mostem, a nie murem, pomagając każdemu dziecku realizować jego potencjał i marzenia.