Ocena polityki odprężenia w latach 70: sukces czy porażka z perspektywy USA i ZSRR

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 28.11.2023 o 10:22

Rodzaj zadania: Esej

Dodane: 27.11.2023 o 22:34

Polityka odprężenia, wprowadzona przez prezydenta USA Richarda Nixona oraz sekretarza generalnego KPZR Leonida Breżniewa, miała na celu złagodzenie napięć wynikających z zimnej wojny. Skupiała się na dialogu, współpracy i podpisywaniu ważnych umów, które miały ograniczyć ryzyko wojny nuklearnej. Jednym z najważniejszych osiągnięć polityki odprężenia było podpisanie w 1972 roku umowy SALT I (Umowa o Strategicznych Broniach Ograniczonych), regulującej zbrojenie strategiczne. Obie strony zgodziły się na ograniczenie liczby pocisków balistycznych międzykontynentalnych (ICBM) oraz strategicznych pocisków Balistycznych z głowicami jądrowymi (SLBM). Ponadto, oba państwa podjęły rozmowy mające na celu ograniczenie napięcia na Bliskim Wschodzie oraz w Azji. Jednakże, te działania miały swoje ograniczenia, a ich efekty były różne zarówno z perspektywy USA, jak i ZSRR.

Z perspektywy Stanów Zjednoczonych, polityka odprężenia była częściowym sukcesem. Umowy SALT I oraz SALT II przyczyniły się do ograniczenia ilości strategicznych broni jądrowych i zwiększenia zaufania między USA a ZSRR. Otwarte rozmowy oraz współpraca gospodarcza pozwoliły na budowanie więzi między oboma mocarstwami, co z kolei przyniosło pewne korzyści ekonomiczne. Jednakże, wprowadzenie przez ZSRR swoich wojsk do Afganistanu w 1979 roku pokazało, że polityka odprężenia nie zdołała wyeliminować wszystkich konfliktów i napięć między państwami. Stan Zjednoczonych stał się bardziej sceptyczny wobec ZSRR i doszło do zaostrzenia retoryki i konfrontacji militarnych.

Z drugiej strony Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich również miał swoje spojrzenie na politykę odprężenia. ZSRR widział tę politykę jako możliwość złagodzenia negatywnego obrazu, jaki miało na arenie międzynarodowej. Umowy SALT I i SALT II, choć miały na celu ograniczenie ryzyka wojny nuklearnej, pomagały również ZSRR w utrzymaniu strategicznej równowagi z USA. Koszty utrzymania zbrojeń były ogromne, więc podpisanie umów miało również pozytywny wpływ na gospodarkę socjalistyczną ZSRR. Jednak, polityka odprężenia miała swoje negatywne skutki dla ZSRR. Rosło niezadowolenie społeczne, a próby demokratyzacji były tłumione przez rząd. Gospodarka zaczęła się załamywać, a kraj znalazł się w stagnacji i trudnościami. Ostatecznie, polityka odprężenia przyczyniła się do upadku Związku Radzieckiego.

Polityka odprężenia w latach 70. była podejściem mającym na celu ograniczenie napięcia między USA a ZSRR, mającym zapobiec wybuchowi wojny nuklearnej. Perspektywa obu państw jest istotna w ocenie, czy polityka ta była sukcesem czy porażką. Z perspektywy Stanów Zjednoczonych, można powiedzieć, że była to częściowa sukces. Ograniczenie zbrojeń, rozmowy i współpraca gospodarcza przyniosły pewne korzyści, choć nie udało się całkowicie wyeliminować konfliktów. Z perspektywy ZSRR, polityka odprężenia przyniosła większą równowagę strategiczną, ale coraz większe naciski na demokrację i wolność w krajach bloku wschodniego ostatecznie przyczyniły się do upadku Związku Radzieckiego. Ostatecznie, ocena, czy polityka odprężenia była sukcesem czy porażką, zależy od perspektywy i celów każdego kraju w tym okresie. Polityka odprężenia miała swoje pozytywne skutki, ale nie udało się osiągnąć pełnego pokoju i stabilności międzynarodowej.