List do autora książki „Oskar i pani Róża” na temat swoich wrażeń

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 10:12

Rodzaj zadania: List

Dodane: 24.01.2026 o 14:25

Szanowny Panie Ericu-Emmanuelu Schmitcie,

Chciałbym podzielić się z Panem moimi wrażeniami po lekturze Pańskiej opowieści „Oskar i pani Róża”. Jako student polskich studiów wyższych, miałem już wiele okazji do przeczytania zarówno literatury klasycznej, jak i współczesnej, ale Pańska książka wywarła na mnie wyjątkowe wrażenie. Czuję, że muszę to Panu osobiście przekazać.

Gdy sięgnąłem po „Oskara i panią Różę”, nie spodziewałem się, że z tak prostą, a zarazem głęboką historią spotkam się po raz pierwszy od długiego czasu. Pańska powieść porusza tematy trudne i bolesne – chorobę, śmierć, cierpienie – ale jednocześnie czyni to z takim ciepłem i delikatnością, że zamiast przygniatać czytelnika, daje mu nadzieję i wiarę.

Oskar, dziesięcioletni chłopiec chory na białaczkę, stał się dla mnie postacią niezwykle bliską. Jego szczerość, odwaga i sposób, w jaki z humorem podchodzi do swojego tragicznego losu, nie tylko wzruszają, ale też zmuszają do głębokiego zastanowienia się nad własnym życiem. Przez pryzmat Oskara uczymy się, że nawet w najtrudniejszych momentach można znaleźć coś, co daje siłę do walki i radość życia.

Pani Róża to postać, której nie sposób nie pokochać. Jej mądrość, ciepło i niezmierna cierpliwość wobec Oskara stanowią ogromne wsparcie nie tylko dla chłopca, ale również dla czytelnika. Patrząc na nią, widzimy osobę, która potrafi oddać całe swoje serce drugiemu człowiekowi, co jest w dzisiejszych czasach niezwykle cenne. Pani Róża pokazuje nam, że czasem wystarczy być obok, słuchać i kochać, by dać komuś niewyobrażalną siłę.

Nie mogę nie wspomnieć o listach Oskara do Boga, które są integralną częścią tej opowieści. W tych prostych, ale pełnych emocji listach chłopiec zadawał najtrudniejsze pytania dotyczące życia i śmierci, próbując znaleźć na nie odpowiedzi. Jego relacja z Bogiem jest bezpośrednia i intymna, co ukazuje, jak ważna jest dla niego ta więź. Dzięki temu czytelnik, niezależnie od wyznania, może poczuć tę bliskość i zastanowić się nad własnymi relacjami duchowymi.

Pańska opowieść nie jest jedynie smutnym świadectwem umierania dziecka. To przede wszystkim hymn pochwalny na cześć życia. Oskar, mimo swojego młodego wieku, przeżywa swoje ostatnie dni tak intensywnie, jak gdyby całe życie mieściło się w tych kilku dniach. Znajduje radość w małych rzeczach, odkrywa znaczenie przyjaźni, miłości i wiary. Pokazuje nam, że liczy się nie długość, ale jakość życia.

Pańska książka zmusiła mnie do refleksji nad własnym podejściem do życia. Czy na co dzień dostrzegam te drobne, ale ważne momenty? Czy potrafię cieszyć się każdą chwilą, jak Oskar? Czy jestem w stanie w trudnych chwilach znaleźć w sobie siłę do walki o szczęście? Te pytania towarzyszyły mi jeszcze długo po zamknięciu książki. Dzięki Panu zrozumiałem, jak ważne jest, by doceniać każdy dzień i bliskość innych ludzi.

Nie sposób również pominąć pięknego stylu, w jakim napisał Pan tę opowieść. Pański język jest prosty, ale jednocześnie pełen głębi. Dzięki temu historia Oskara i pani Róży jest dostępna dla czytelników w różnym wieku, od dzieci po dorosłych. Każdy z nas może znaleźć w niej coś, co go poruszy i zmusi do refleksji.

Na zakończenie chciałbym serdecznie podziękować za tę niezwykłą lekturę. „Oskar i pani Róża” to książka, która na długo pozostanie w mojej pamięci i sercu. Mam nadzieję, że będzie Pan dalej tworzył takie piękne i mądre historie, które uczą i wzruszają. Pańska książka to dla mnie dowód na to, że literatura naprawdę może zmieniać życie i mieć ogromny wpływ na czytelnika.

Z wyrazami szacunku i wdzięczności,

[Twoje Imię i Nazwisko]