Obrazy Polski i Polaków w "Przedwiośniu" i "Weselu" - krytyczne aspekty.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 1.11.2023 o 10:37

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: 30.10.2023 o 23:16

"Przedwiośnie" Stefana Żeromskiego oraz "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego to dwie wybitne, choć bardzo różne, polskie dzieła literackie. Obydwa ukazują Polskę i Polaków, prezentując krytyczny obraz ówczesnej rzeczywistości, skłaniając czytelnika do refleksji. Choć różnią się formą – "Przedwiośnie" będące powieścią, a "Wesele" dramatem – to łączą je krytyczne spojrzenia na problemy społeczne, polityczne i kulturowe jakie trapiły Polskę na przełomie XIX i XX wieku.

W "Przedwiośniu" Żeromski prezentuje Polskę okresu po I wojnie światowej, będącej w fazie odrodzenia się po ponad stu latach zaborów. Przez losy Cezarego Baryki, głównego bohatera, autor obnaża społeczną i moralną degradację, jaka dotknęła społeczeństwo polskie po latach niewoli. Obrazy Warszawy, zrujnowanej, brudnej, pełnej kontrastów, gdzie obok siebie istnieją bieda i luksus, służą za tło dla ukazania problemów młodego pokolenia Polaków. Żeromski krytykuje brak jedności narodowej, konflikty między poszczególnymi klasami społecznymi, a także zagrożenia, jakie niosła za sobą nadmierna fascynacja zachodnią kulturą i postępem. Przez postać Cezarego Baryki, który oscyluje pomiędzy ideami socjalistycznymi a pragnieniem życia w luksusie, autor zastanawia się nad przyszłością Polski i Polaków, poddając wątpliwości możliwość realizacji ideałów "przedwiośnia" w realiach zdradzieckiej i skomplikowanej polityki.

"Wesele" Wyspiańskiego, utrzymane w zupełnie innym tonie, również prezentuje krytyczny obraz Polski i Polaków, lecz skupia się na innych aspektach. Dzieło to, będące dramatem inspirowanym autentycznym weselem Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną, ukazuje spotkanie dwóch światów: inteligencji i chłopstwa. Wyspiański, poprzez symboliczne postacie, takie jak chochoł, Stańczyk, czy Wernyhora, eksploruje tematy niezrealizowanych marzeń o niepodległości, braku jedności narodowej, słabości i ułudy. Krytykuje zarówno postawę inteligencji, pełną snobizmu i oderwania od realnych problemów, jak i bierność chłopów. Przedstawiając ułomności obu grup społecznych, dramat podkreśla przepaść dzielącą te dwie klasy i niewykorzystany potencjał, jaki kryje się w ich współpracy. "Wesele" obnaża mit romantycznego powstania jako sposób na odzyskanie niepodległości, prezentując go jako niebezpieczną iluzję, mogącą prowadzić jedynie do tragedii.

Podsumowując, w "Przedwiośniu" i "Weselu" pojawiają się elementy krytyki dotyczące obrazu Polski i Polaków. Obydwa utwory ukazują różne wymiary niewoli narodowej i dążenie do odzyskania niepodległości. Mimo różnic tematycznych i stylistycznych, oba utwory mają ogromne znaczenie dla polskiej literatury i pozostają ważnymi świadectwami czasów, w których powstały.