Różne oblicza szczęścia. Odwołanie do „Lalki” Bolesława Prusa, „Romea i Julii” Williama Szekspira oraz dwóch kontekstów

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 19.01.2026 o 9:21

Szczęście jest pojęciem subiektywnym i niezwykle złożonym, które może przybierać wiele różnych form w zależności od doświadczeń i pragnień jednostki. W literaturze często spotykamy się z różnorodnym przedstawieniem tego, czym jest szczęście, i jak może ono wpłynąć na życie bohaterów. W tej rozprawce spróbuję rozważyć różne oblicza szczęścia, odwołując się do "Lalki" Bolesława Prusa oraz "Romea i Julii" Williama Szekspira, a także dwóch innych kontekstów literackich.

W "Lalce" Bolesława Prusa szczęście jawi się w różnorodny sposób w życiu głównych bohaterów. Stanisław Wokulski, główny protagonist, poszukuje szczęścia przede wszystkim w miłości do Izabeli Łęckiej. Jego uczucie do niej staje się dla niego sensem życia i motorem wszelkich działań. Dla Wokulskiego szczęście to posiadanie i wspólne życie z ukochaną osobą. Jednakże, choć zdobył bogactwo i uznanie społeczne, nie osiąga prawdziwego szczęścia, gdyż jego uczucie nie zostaje odwzajemnione. Prus ukazuje, że szczęście oparte na niespełnionych pragnieniach i iluzjach miłości może prowadzić do tragedii i rozczarowania.

Z drugiej strony mamy Izabelę Łęcką, dla której szczęście przybiera formę materialnego dobrobytu i społecznego uznania. Jej postrzeganie szczęścia jest powierzchowne i płytkie, oparte na poszukiwaniu bogactwa i wygodnego życia wśród arystokracji. Ukazane przez Prusa postawy bohaterów pokazują, że materialne osiągnięcia czy społeczne uznanie nie zawsze prowadzą do prawdziwego szczęścia, a mogą jedynie pogłębiać wewnętrzną pustkę bohatera.

W zupełnie inny sposób szczęście przedstawione jest w "Romeo i Julii" Williama Szekspira. Dla młodych kochanków szczęście znajduje się w intensywnym, choć tragicznie krótkotrwałym, uczuciu miłości. Romeo i Julia odnajdują swoje szczęście w byciu razem, pomimo sprzeciwu ich rodzin i konfliktów, które ich otaczają. Dla nich miłość jest najważniejsza, a gotowość do poświęcenia wszystkiego dla bycia razem ukazuje idealistyczne i bezkompromisowe podejście do szczęścia. Szekspir ukazuje tragiczny wymiar takiego podejścia, sugerując, że czasami pogoń za szczęściem, która ignoruje realia świata zewnętrznego, może prowadzić do zguby.

Kontekstem umożliwiającym lepsze zrozumienie szczęścia w literaturze jest także "Próba" Alberta Camusa, gdzie szczęście związane jest z pojęciem absurdu i odnajdywania sensu w bezsensownym świecie. Bohaterowie Camusa, mimo braku celowości istnienia, poszukują szczęścia poprzez akceptację swojego losu i chwytanie chwil teraźniejszości. Szczęście w tym kontekście wiąże się z wewnętrzną akceptacją i zgodą na swoje miejsce w świecie oraz z działaniem na przekór przeciwnościom losu.

Jeszcze inny kontekst możemy znaleźć w "Sto lat samotności" Gabriela Garcíi Márqueza, gdzie szczęście jest często ulotne i splecione z fatum oraz przeznaczeniem rodu Buendía. Bohaterowie zmagają się z przekonaniem, że ich los jest z góry przesądzony, a wszelkie próby osiągnięcia szczęścia napotykają na przeszkody nie tylko osobiste, ale i metafizyczne. Marques, splatając realizm magiczny z realiami latynoamerykańskiego życia, pokazuje, że szczęście może być efemeryczne i nieuchwytne, choć na pewien czas możliwe do osiągnięcia.

W podsumowaniu, analiza różnych oblicz szczęścia w "Lalce", "Romeo i Julii" oraz dodatkowych kontekstach literackich wspomnianych powyżej, ukazuje nam, że szczęście jest wielowymiarowe i subiektywne. Może być odczuwane jako rezultat miłości, bogactwa, akceptacji życia i jego absurdalności, czy ulotne chwile w starciu z nieuchronnym losem. Każda z tych form szczęścia w literaturze wskazuje na złożoność i indywidualność ludzkich pragnień oraz ambicji, a także na fakt, że prawdziwe szczęście wymaga autentycznego zrozumienia i akceptacji samego siebie oraz otaczającej rzeczywistości.