Czy zgadzasz się ze słowami Makbeta, że życie jest powieścią idioty?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.05.2024 o 8:51

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 24.05.2024 o 8:47

Życie jest tylko wędrującym cieniem, nędznym aktorem który swoją rolę przez parę godzin wygrawszy na scenie, w nicość przepada - powieścią idioty, głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą. Te słowa, wypowiedziane przez Makbeta, głównego bohatera słynnej tragedii Williama Szekspira, skłaniają do głębokiej refleksji nad wartością ludzkiego życia. Żeby właściwie odpowiedzieć na pytanie, czy zgadzam się z tą pesymistyczną dewaluacją ludzkiej egzystencji, zastanówmy się najpierw, w jakim kontekście historycznym i filozoficznym wypowiedź ta powstała oraz jak różne punktu widzenia na życie przedstawia literatura i filozofia różnych epok.

W średniowieczu, człowiek w pewnym sensie rzeczywiście był pomijany w hierarchii wartości, gdzie dominowała religia i sprawy duchowe. Człowieka postrzegano jako niewielką cząstkę wielkiego boskiego planu, a jego problemy codzienne zdawały się niemal błahe. W odróżnieniu od tego, epoka renesansu przyniosła ze sobą odrodzenie zainteresowania człowiekiem jako jednostką. Humanizm, który stał się przewodnią myślą tej epoki, kładł nacisk na indywidualną wartość ludzkiej egzystencji, rozwój intelektualny i moralny oraz możliwość osiągnięcia pełni życia na ziemi. Przykłady z literatury i sztuki renesansowej, jak dzieła Michelangela czy Leonarda da Vinci, ukazują człowieka jako centralne centrum wszechświata.

Makbet, tragiczna postać, który za sprawą własnej ambicji i zgubnych działań dociera do granic szaleństwa i rozpaczy, symbolizuje człowieka ogarniętego mrocznymi żądzami. Jego słowa, pełne goryczy i zwątpienia, są efektem jego życiowej porażki. Makbet, dokonawszy licznych zbrodni w celu zdobycia i utrzymania władzy, zauważa, że jego działania były na nic; władza nie przyniosła mu szczęścia ani spokoju. W kontekście tej tragedii, słowa Makbeta mogą wydawać się trafnym odzwierciedleniem jego własnego doświadczenia życiowego. Przeanalizujmy jednak, czy mają one uniwersalne zastosowanie.

Renesansowi humaniści postrzegali życie w zupełnie przeciwstawny sposób. Główne założenia humanizmu, kładące nacisk na wartość jednostki i jej życie, sprzeciwiają się słowom Makbeta. Znane dzieła jak "Hamlet" również autorstwa Szekspira czy "Dekameron" Boccaccia koncentrują się na ludzkich emocjach, relacjach i doświadczeniach, przypominając nam o wartości, jaką niesie ze sobą życie. Człowiek w twórczości renesansowej jest kimś więcej niż tylko „wędrującym cieniem” – jest istotą zdolną do poznawania siebie, kształtowania świata wokół siebie i czerpania radości z własnych działań.

Istnieje wiele argumentów przeciwko stwierdzeniu Makbeta. Po pierwsze, życie można postrzegać jako poszukiwanie sensu. Wielu filozofów i myślicieli, jak Sokrates, Arystoteles czy św. Augustyn, skupiało się na poszukiwaniu sensu życia jako drogi do samopoznania i realizacji własnych potencjałów. Człowiek ma zdolność do refleksji, analizy i kształtowania swojego życia, co z pewnością nadaje jego egzystencji wartość.

Relacje międzyludzkie to kolejny argument przeczący Makbetowi. Rodzina, przyjaźń, miłość stanowią bezcenne elementy życia ludzkiego. Wzajemne wsparcie, zrozumienie i dzielenie się radościami oraz smutkami nadają życiu sens i znaczenie. Przykłady literackie jak "Przygody Tomka Sawyera" Marka Twaina czy "Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa pokazują, jak ważne są więzi międzyludzkie.

Dodatkowo, wartość kreatywności i pracy nie może być zignorowana. Realizacja siebie poprzez twórczość i pracę – przykłady artystów, naukowców, wynalazców jak Leonardo da Vinci, Albert Einstein, Marie Curie – pokazują, jak wiele człowiek może osiągać i ile satysfakcji może czerpać z własnych osiągnięć. Każde pomyślne działanie, każdy sukces zawodowy czy osobisty wprowadzają nowe znaczenie do życia człowieka.

Niemniej jednak, istnieją argumenty, które mogłyby wspierać słowa Makbeta. Życie jako cykl narodzin i śmierci, filozoficzne koncepcje przemijalności życia, takie jak te obecne w buddyzmie czy stoicyzmie, ukazują życie jako krótkotrwałe i ulotne. Przykłady literackie jak "Dziady" Adama Mickiewicza wskazują na przemijalność i ulotność ludzkiej egzystencji.

Makbet nie odnalazł sensu życia, co doprowadziło go do tragicznych wniosków. Jego żądza władzy, strach i nieustanna niepewność w końcu zniszczyły jego psychikę i poczucie wartości życia. Zbrodnie, które popełnił, ostatecznie przyczyniły się do jego upadku i samotności. Jego życie, które mogłoby być pełne sensu przed uzyskaniem władzy, stało się nicością po zdobyciu tronu. W takiej sytuacji, jego słowa mogą mieć pewne odzwierciedlenie w jego osobistym doświadczeniu, ale nie są one uniwersalne dla każdego człowieka.

Sens życia jest subiektywnym doświadczeniem, zależnym od indywidualnych wartości, pasji i celów. Różne osoby odnajdują sens w różnych aspektach życia – w pracy, rodzinie, hobby. Przykłady ludzi, którzy mimo trudnych okoliczności odnaleźli sens i inspirują innych swoim życiem, jak Helen Keller czy Stephen Hawking, pokazują, że życie można postrzegać jako dar, niezależnie od okoliczności.

Podsumowując, chociaż słowa Makbeta mogą uchwycić mroczny aspekt ludzkiej egzystencji, nie oddają one pełni wartości życia. Wartość ta jest jednak zrozumiana przez różnych filozofów, artystów i ludzi na całym świecie jako coś godnego poszukiwania i pielęgnowania. Dlatego nie zgadzam się z Makbetem w jego pesymistycznym pojęciu życia jako "powieści idioty". Każdy z nas ma potencjał, by nadać swojemu życiu sens i znaczenie, czerpiąc pełnię z każdej chwili.