Życie człowieka dopełnia się dopiero po jego śmierci - refleksje

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 1.08.2024 o 10:00

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 30.07.2024 o 6:28

Adam Mickiewicz, wybitny polski poeta, w swoim dziele "Dziady cz. II" porusza kwestie życia, śmierci i moralności w kontekście błądzących dusz w czyśćcu. Dzieło te opowiada o wiejskiej tradycji obrzędu „dziadów”, podczas którego żyjący wywołują duchy zmarłych, aby pomóc im dopełnić swoje ziemskie sprawy i znaleźć spokój. To symboliczne przedstawienie nie tylko otwiera przed czytelnikiem refleksję nad życiem po śmierci, ale także skłania go do głębszego zastanowienia się nad własnym życiem. Na podstawie tej istotnej fabuły można wysnuć tezę, że „Dziady cz. II” zawierają głębokie pouczenia moralne, które powinny skłonić czytelnika do refleksji nad własnym życiem i zachowaniem.

#

Adam Mickiewicz w "Dziadach cz. II" przedstawia atmosferę tajemniczego obrzędu, w której wieśniacy, za pomocą Guślarza, nawiązują kontakt z duchami zmarłych. Dusze te, błądzące w zaświatach, czyli czyśćcu, szukają ukojenia i zrozumienia swojego przeszłego żywota. Tym samym, cała fabuła jest tłem dla głębokich refleksji na temat sensu ludzkiego życia, cierpienia, poczucia winy i możliwości odkupienia swoich win poprzez dobre uczynki i moralność.

Książka „Dziady cz. II” zawiera głębokie pouczenia moralne, które mogą skłonić czytelnika do refleksji nad swoim życiem. Mickiewicz wprowadza idee nieuniknionych cierpień i odpowiedzialności, kładąc nacisk na wrażliwość i dobre serce wobec innych. Te kwestie odnoszą się do głębszych filozoficznych i teologicznych rozważań nad życiem człowieka, które jedynie poprzez dobroć i empatię nabiera pełni wartości.

Rozwinięcie

Jednym z kluczowych przesłań moralnych zawartych w "Dziadach" jest cytat: „…Bo słuchajmy i zważmy u siebie, Że według Bożego rozkazu: Kto nie doznał goryczy ni razu, Ten nie dozna słodyczy w niebie...". Sugeruje on, że cierpienie jest nieodłącznym elementem ludzkiego doświadczenia. Bez smutku i trudów nie jesteśmy w stanie docenić radości i szczęścia. Refleksję nad tym cytatem potwierdzają prawdziwe tragedie, które dotknęły ludzkość: śmierć Jana Pawła II, atak terrorystyczny w Nowym Jorku, zawalenie się Hali w Katowicach, tragedia w Kopalni "Halemba". Każde z tych wydarzeń pokazało, jak wspólne cierpienie może jednoczyć ludzi i wzmacniać ich wzajemne więzi. Ból i smutek są częścią naszego życia, ale to właśnie one kształtują nasze człowieczeństwo i pozwalają nam wzrastać duchowo oraz moralnie.

Kolejne moralne pouczenie jest ukryte w słowach: „…Bo kto nie był ni razu człowiekiem, Temu człowiek nic nie pomoże...". To zdanie podkreśla znaczenie empatii i pomocy innym. Bez doświadczania człowieczeństwa – zarówno własnego, jak i poprzez kontakt z innymi – nie jesteśmy w stanie w pełni zrozumieć i docenić innych ludzi. Naszym obowiązkiem moralnym jest okazywanie wsparcia i pomocy potrzebującym. Moje własne doświadczenie pokazuje, jak łatwo można odwrócić się od ludzi w potrzebie – a trudniej jednak okazać im empatię i pomoc. Spotkanie z osobą potrzebującą, rozmowa, wsparcie duchowe czy materialne to małe kroki, które możemy podejmować, by zbliżyć się do bycia prawdziwymi ludźmi.

Jeszcze jedno moralne pouczenie odnajdujemy w cytacie: „…Według Bożego rozkazu: Kto nie dotknął ziemi ni razu, Ten nigdy nie może być w niebie…”. To przesłanie mówi o konieczności działania i odpowiedzialności wobec świata. Człowiek nie może żyć wyłącznie dla siebie; musi być świadomy rzeczywistości i innych ludzi, przejmować się ich losem i działać na ich rzecz. Realne działania w naszym otoczeniu są dowodem na naszą odpowiedzialność i gotowość do niesienia pomocy. W moim życiu staram się nie być obojętnym na problemy innych – staram się okazywać przyjaźń i współczucie, angażując się w różne inicjatywy charytatywne i wspierając bliskich w potrzebie.

Przykłady osobistych refleksji

Zastanawiając się nad wartościami, które są dla mnie najważniejsze, dochodzę do wniosku, że to właśnie przyjaźń, współczucie i empatia stanowią trzon mojego systemu wartości. Stosowanie ich w praktyce daje mi poczucie spełnienia i sensu. Staram się każdą sytuację traktować jako okazję do nauki i doskonalenia siebie, mając świadomość, że każdy dzień jest szansą na bycie lepszym człowiekiem.

Zakończenie

Osobiście pragnę być osobą godną szacunku, działając zgodnie z przedstawionymi w „Dziadach” zasadami. Obiecuję sobie, że będę starał się każdego dnia kierować się nimi w moich działaniach, by życie moje i innych mogło być lepsze i bogatsze duchowo. W ten sposób, nawet po śmierci, życie człowieka staje się pełniejsze i nabiera głębszego sensu, kontynuując wpływ na otaczający nas świat poprzez pamięć i dobre uczynki pozostawione po sobie.