Czy człowiek to przypadek, czy może arcydzieło?
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.08.2024 o 9:42
Rodzaj zadania: Rozprawka
Dodane: 6.08.2024 o 9:23
Streszczenie:
Człowiek, mimo boskiego pierwiastka i wielkich zdolności, jest istotą skłonną do grzechu, błędów i ograniczeń, co go wyklucza z pojęcia arcydzieła.
1. Wstęp
Natura ludzka to przedmiot rozważań od najdawniejszych czasów. Ludzie zadają sobie pytania dotyczące swojej egzystencji, pochodzenia oraz miejsca w świecie. Czy człowiek jest przypadkowym zlepkiem komórek i genów, czy może jest czymś więcej - arcydziełem swojego stwórcy? W literaturze i filozofii nie brakuje przykładów rozważań na ten temat. Człowiek, choć zdumiewający w kontekście swoich zdolności, ambicji i twórczych osiągnięć, często bywa przedstawiany jako istota niedoskonała, skłonna do błędów i ograniczona. W tym kontekście warto przywołać słowa Josepha Conrada: "Człowiek jest zdumiewający, ale arcydziełem nie jest", które staną się podstawą naszych rozważań.2. Główna część
2.1. Człowiek jako istota Boża
W wielu religiach i mitologiach człowiek jest przedstawiany jako dzieło boga lub bogów. W chrześcijaństwie mamy do czynienia z wiarą, że człowiek został stworzony przez Boga na jego obraz i podobieństwo. Już sama ta idea sugeruje, że człowiek ma w sobie coś boskiego, coś, co wyróżnia go spośród innych stworzeń.Na przykład, w Biblii, w Księdze Rodzaju, czytamy, że Bóg stworzył człowieka "na swój obraz i podobieństwo". Człowiek został obdarzony wyjątkowymi zdolnościami, takimi jak umiejętność myślenia abstrakcyjnego, zdolność do tworzenia kultury, sztuki oraz nauki. Ludzie potrafią przekształcać otaczający ich świat, budować miasta, tworzyć technologie. Takie zdolności mogłyby wskazywać na to, że człowiek jest kimś więcej niż tylko przypadkowym wytworem ewolucji – jest istotą o wyjątkowym statusie.
Analizując ten argument, możemy dojść do wniosku, że boski pierwiastek w człowieku rzeczywiście czyni go istotą niezwykłą. Jednak czy jest to wystarczający dowód na to, że człowiek jest arcydziełem? Może te zdolności przybliżają nas do tego pojęcia, ale czy eliminują one nasze wady i ograniczenia?
2.2. Natura ludzka i grzech
Nie można zapominać, że według tej samej religii, człowiek jest również istotą grzeszną. W Księdze Rodzaju mamy historię Adama i Ewy, pierwszych ludzi, którzy popełnili grzech pierworodny, nieposłuszni wobec Boga spożywając owoc z drzewa poznania dobra i zła.Ten akt nieposłuszeństwa miał daleko idące konsekwencje – oddalenie od Boga, cierpienie, śmierć i grzeszną naturę ludzką, która przeszła na wszystkie pokolenia. Skłonność do grzechu jest w nas zakorzeniona, co oznacza, że mimo boskiego pierwiastka, człowiek jest podatny na błądzenie i zło. Przykładem może być tu wiele historii z literatury, jak na przykład "Makbet" Williama Szekspira, gdzie ambicja prowadzi głównego bohatera do zbrodni i zniszczenia.
Skutki grzechu pokazują, że człowiek, mimo swoich zdolności, jest istotą niedoskonałą. Nasza wolna wola, choć daje nam możliwość wyboru, często prowadzi do błędów i moralnych upadków. Ten fakt pokazuje, że człowiek nie jest arcydziełem – jest byt bardziej skomplikowany, pełen sprzeczności i wewnętrznych konfliktów.
2.3. Ludzka ambicja a niemoc
Historia budowy wieży Babel to kolejny ważny przykład z Biblii, który pokazuje, że ludzka ambicja jest ogromna, ale często skazana na porażkę. Ludzie postanowili zbudować wieżę, która sięgnie nieba, chcąc zyskać boską władzę i moc. Bóg, widząc ich pychę, rozproszył ludzkość po całym świecie, rozdzielając języki, co uniemożliwiło kontynuację budowy.Ten mit pokazuje, że choć człowiek ma ogromne ambicje, jego dążenia często napotykają na fundamentalne ograniczenia. Ludzkie działania mogą być przerwane przez siły wyższe, a nasze plany mogą być niweczone przez czynniki zewnętrzne, na które nie mamy wpływu. Wieża Babel to symbol nie tylko ludzkiej pychy, ale także naszej niemocy w konfrontacji z absolutem.
Patrząc na ten przykład, możemy wyciągnąć wniosek, że człowiek, choć zdolny do wielkich rzeczy, jest ograniczony swoją naturą i nie jest w stanie osiągnąć doskonałości. Nasze dążenia do przekraczania granic, jak pokazuje historia Babel, są często ograniczane przez nasze własne możliwości i przez siły, na które nie mamy wpływu.
2.4. Kruchość ludzka według Koheleta
Kohelet (Kaznodzieja) to jedna z ksiąg Starego Testamentu, która w wyjątkowy sposób mówi o kruchości ludzkiej egzystencji. Autor tej księgi, znany jako Kohelet, przedstawia pesymistyczną wizję życia ludzkiego, pełną refleksji nad jego marnością i przemijaniem. "Marność nad marnościami, wszystko marność" - te słowa najlepiej oddają obserwacje Koheleta.Człowiek w obliczu wieczności świata jest tylko ulotnym bytem, którego działania i osiągnięcia są nietrwałe. Wszystko, co ludzie budują i zdobywają, jest skazane na zniknięcie. Ta ulotność i przemijanie są dowodami na kruchość ludzkiej egzystencji. Nawet największe ludzkie osiągnięcia, jak budowa Wielkiego Muru Chińskiego czy piramid w Gizie, są niewielkie w kontekście nieskończoności wszechświata.
Ta perspektywa pokazuje, że człowiek, mimo swoich zdolności i ambicji, jest istotą kruchą i przemijającą. Jego dzieła, choć imponujące, nie mogą przetrwać próby czasu, co jest kolejnym argumentem, dlaczego człowiek nie jest arcydziełem. Arcydzieło powinno być trwałe i doskonałe, a człowiek i jego dokonania takie nie są.
2.5. Człowiek w mitologii greckiej
W mitologii greckiej historia stworzenia człowieka przez Prometeusza rzuca ciekawe światło na naszą naturę. Według mitu, Prometeusz ulepił człowieka z gliny z domieszką łez. Człowiek, choć obdarzony inteligencją i zdolnością do odczuwania emocji, był słaby i narażony na siły przyrody oraz kaprysy bogów.Prometeusz, chcąc pomóc ludziom, ukradł dla nich ogień z Olimpu, co dało im narzędzie do przetrwania i rozwoju. Jednak za ten czyn został surowo ukarany przez Zeusa. Mit ten pokazuje, że choć człowiek może osiągnąć wiele dzięki swoim zdolnościom i pomocy wyższych istot, jest jednak zależny i kruchy.
Analizując ten mit, widzimy, że człowiek jest postrzegany jako istota potrzebująca ochrony i wsparcia. Nie jest to obraz arcydzieła, lecz bardziej niedoskonałego bytu, który mimo swoich zdolności potrzebuje pomocy i ochrony przed siłami, które go przewyższają.
3. Zakończenie
Podsumowując powyższe argumenty, można stwierdzić, że człowiek, choć naznaczony boskim pierwiastkiem i zdolny do wybitnych osiągnięć, jest również istotą skłonną do grzechu, podatną na błędy, słabą i przemijającą. Ludzka ambicja, choć wielka, często napotyka na fundamentalne ograniczenia, które uniemożliwiają osiągnięcie doskonałości.Zgodnie ze słownikową definicją, arcydzieło to dzieło, które wyróżnia się doskonałością. Człowiek w swojej złożoności i sprzecznościach nie przystaje do tego pojęcia. Choć zdumiewający, nie jest wolny od wad i ograniczeń, które go definiują.
Na zakończenie można jednak zaznaczyć, że człowiek nie jest przypadkiem. Jego stworzenie było zaplanowane, a jego zdolności i inteligencja świadczą o pewnym zamyśle. Może w przyszłości, dzięki dalszemu rozwojowi i doskonaleniu, ludzie będą w stanie osiągnąć coś, co zbliży ich do stanu doskonałości. Na razie jednak człowiek pozostaje istotą zdumiewającą, ale nie arcydziełem.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.08.2024 o 9:42
O nauczycielu: Nauczyciel - Katarzyna P.
Od 9 lat pracuję w szkole średniej i pokazuję, że dobrze napisany tekst to wynik procesu, nie talentu. Pomagam w przygotowaniu do matury oraz w rozwijaniu czytania ze zrozumieniem u ósmoklasistów. Na zajęciach panuje spokój i uważność, a feedback jest prosty i konkretny. Uczniowie cenią jasne kryteria oceny i narzędzia, które pomagają je spełnić.
- Zadanie domowe zostało wykonane bardzo starannie i dokładnie.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się