Dlaczego Mały Książę twierdził, że dorośli są dziwni?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.02.2024 o 18:37

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 9.02.2024 o 14:27

Nie do końca jestem pewny, co mnie zaszczyciło większym zainteresowaniem – ciemnoniebieska głębia kosmiczna, czy tajemniczy i czarujący obraz Małego Księcia, którego opisał Antoine de Saint-Exupéry w swojej niezwykłej książce. To właśnie w tej klasycznej i poruszającej powieści znalazłem odpowiedź na pytanie, czym dla tytułowego bohatera była dorosłość i dlaczego postrzegał ją jako coś dziwnego.

Mały Książę, sam będąc dzieckiem, w trakcie swojej podróży wkracza w świat dorosłych i staje się obserwatorem ich zachowań. W podróży napotyka różne postaci, które mogłyby wydawać się wyjęte ze snu, a ich działania wydają się być pozbawione sensu. Są to między innymi król, symbolizujący autorytarną władzę, próżny człowiek, który żyje tylko komplementami, pijak uciekający w nałogi od prawdy o sobie, biznesmen zaślepiony pracą i bogactwem, latarnik nieustannie zajęty swoją rutyną oraz geograf, który żyje w oderwaniu od rzeczywistości, zanurzony w teorii. W oczach Małego Księcia, te postacie jawią się jako wyjątkowo dziwne, ponieważ pochłonięte są swoimi mało istotnymi zmartwieniami i obsesjami.

Jednym z znaczących aspektów, które czynią dorosłych w oczach bohatera dziwnymi, jest rozbieżność między światami: dzieciństwem a dorosłością. Dorosłe osoby często zapominają o przyjemnościach, które sprawiają radość dzieciom. Ich świat skupia się na powierzchownościach i materializmie – coś zupełnie odmiennego od prostoty i niewinności dziecka. Wartościują oni rzeczy na podstawie ich użyteczności i ekonomicznej wartości, podczas gdy dzieci, takie jak Mały Książę, widzą piękno i sens w rzeczach małych i pozornie nieistotnych.

"Oczy dorosłych nie są w stanie widzieć prawdy. Musisz szukać sercem" – to jedno z przesłań, które przemawia przez strony książki. Jest to też odzwierciedlenie różnicy w percepcji świata między dziećmi a dorosłymi. Dzieci patrzą sercem, doceniają uczucia, relacje i magię otaczających ich rzeczy. Dorosłym często brakuje takiej spontaniczności i wrażliwości.

Pomimo swoich egzotycznych podróży, Mały Książę wydaje się być zdrowszy psychicznie niż większość dorosłych. W tym kontekście, moja zgoda z jego opinią wyraża się w pragnieniu, by nigdy nie tracić dziecięcej ciekawości świata, co nie oznacza, że dorosłość jest bezwartościowa. Wręcz przeciwnie, rolą dorosłych jest zapewnienie dzieciom materialnego bezpieczeństwa, poświęcić się dla ich dobrego wychowania, dbać o ich zdrowie i rozwój. Są dorosłe osoby, które godnie wypełniają te zadania, żyjąc dla swoich dzieci, pracując po godzinach, by spełniać ich marzenia.

Punktem wyjścia dla dalszych przemyśleń na temat różnicy perspektyw jest moje własne życie. Zrozumienie ograniczeń, które natura życia nakłada na dorosłych, nie jest łatwe, ale jest konieczne, by dostrzec, że czasem dorosły świat pełen jest ograniczeń nie z wyboru, ale z konieczności. Wiele rodzin zmaga się z problemem alkoholizmu lub gonitwą za pieniądzem, zapominając o wartościach, które wychowanie i budowanie relacji sugerują jako fundament życia wspólnego.

Na koniec odnoszę się do moich osobistych przemyśleń na temat przyszłości. Zastanawiam się nad tym, jak uniknąć negatywnych wzorców dorosłych, które obserwuję wokół siebie. Z jednej strony pragnę czerpać radość z chwili obecnej jako dziecko, z drugiej – uświadamiam sobie przyszłą odpowiedzialność, jaka na mnie spadnie. Zastanawiam się, jak mogę przyszłościowo połączyć te dwa światy, by nie stać się "dziwnym dorosłym", ale osobą pełną empatii i zrozumienia, zarówno dla dzieci, jak i dla innych dorosłych.

Na zakończenie mojej rozprawki zadaję pytanie: czy dorośli są faktycznie dziwni, czy może jest to po prostu kwestia perspektywy? Każdy z nas ma swoją ścieżkę rozwoju i dorastania, która z czasem nas zmienia. Warto zatem zachować serce otwarte na świat, jak Mały Książę, by choć trochę z tej dziecięcej mądrości zabrać ze sobą w dorosłość.