Trafność stwierdzenia, że warto pomagać innym — rozprawka na podstawie „Pustyni i w Puszczy” oraz „Zemsty”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: wczoraj o 17:26

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 16.01.2026 o 17:41

Stwierdzenie, że warto pomagać innym, jest jednym z fundamentalnych założeń moralnych i etycznych, które towarzyszą ludzkości od wieków. Pomaganie innym nie tylko wzmacnia więzi społeczne, ale również buduje naszą tożsamość, przynosi radość i satysfakcję oraz może przynieść wzajemne korzyści. Aby lepiej zrozumieć trafność tego stwierdzenia, warto przyjrzeć się dwóm ważnym dziełom literatury polskiej: „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza oraz „Zemście” Aleksandra Fredry, które dostarczają licznych przykładów aktów pomocy innym i ich konsekwencji.

W powieści „W pustyni i w puszczy” Henryk Sienkiewicz ukazuje przygody dwojga dzieci, Stasia Tarkowskiego i Nel Rawlison, którzy przeżywają różne niebezpieczeństwa w Afryce. Istotnym elementem fabuły jest wzajemna pomoc bohaterów, zarówno między sobą, jak i wobec innych postaci. Już na początku podróży, kiedy to Nel choruje, Staś zdaje egzamin z odpowiedzialności i opieki nad słabszym. Jego troska o Nel pokazuje, jak ważne jest wsparcie i opieka nad kimś w potrzebie. Pomoc, jaką Staś okazuje dziewczynce, nie tylko ratuje jej życie, lecz także umożliwia kontynuowanie podróży i wspólną walkę o przetrwanie.

Kolejnym znaczącym przykładem jest sytuacja, kiedy Staś ratuje Kalego i Meę. Dzięki jego odwadze i determinacji, Kali i Mea odzyskują wolność, co ma ogromne znaczenie dla dalszej podróży bohaterów. Ratunek Kalemu nie pozostaje jednostronnym aktem pomocy — Kali staje się lojalnym przyjacielem i przewodnikiem, co wielokrotnie ratuje życie Stasiowi i Nel. Takie wzajemne wsparcie pokazuje, że pomaganie innym nie tylko kształtuje naszą postawę moralną, ale również kreuje sytuacje, w których możemy liczyć na pomoc w zamian.

Z kolei w komedii „Zemsta” Aleksandra Fredry, pomoc i życzliwość występują w zupełnie innym kontekście, ale również odgrywają decydującą rolę w rozwiązaniu konfliktów. W centrum akcji znajduje się spór między dwoma szlachcicami — Cześnikiem Raptusiewiczem i Rejentem Milczkiem. Ich konflikt eskaluje różne formy niechęci i złośliwości, które mogłyby trwać w nieskończoność, gdyby nie akt pomocy i uczynności generowany przez miłość między Klarą a Wacławem oraz uległość Papkina wobec rozkazów Cześnika.

Miłość Klary i Wacława, którzy mimo przeszkód wynikających z rodzinnego sporu, próbują być razem, jest doskonałym przykładem na to, jak współpraca i wsparcie mogą przezwyciężyć nawet najbardziej zatwardziałe antagonizmy. Ich wzajemne uczucia i gotowość do poświęceń pomagają dojść do porozumienia między zwaśnionymi stronami. Akt oświadczyn Wacława, odrzucony przez przebiegłego Milczka, jednak finalnie prowadzi do rozwiązania konfliktu. Miłość Wacława i Klary staje się pomostem, który łączy zwaśnione rody, pokazując, że pomaganie sobie nawzajem może przynieść zgodę i pokój.

Pomocna postawa jest również widoczna w działaniach Papkina, który pomimo komicznej i często nieudolnej natury, stara się być użyteczny. Jego uległość wobec Cześnika, chociaż motywowana strachem i chęcią zysku, w efekcie przynosi różne korzyści dla otoczenia, ukazując przy tym wartość nawet najbardziej nieoczekiwanych aktów pomocy.

Analizując obie te lektury, można dostrzec, że pomaganie innym przynosi liczne korzyści oraz prowadzi do trwałych, pozytywnych zmian. W „W pustyni i w puszczy” pomoc Stasia dla Nel i afrykańskich przyjaciół ratuje życie i przynosi bezpieczeństwo oraz wolność. W „Zemście” natomiast miłość i zrozumienie między młodymi bohaterami prowadzą do załagodzenia długotrwałego sporu i osiągnięcia zgody. W obu przypadkach działania te wykazują wartości integralne, niezależnie od skomplikowanych okoliczności i różnych motywacji.

Podsumowując, warto pomagać innym nie tylko dlatego, że jest to moralnie słuszne, ale również dlatego, że przynosi to wymierne korzyści, zarówno dla nas samych, jak i dla otoczenia. Wyniki aktów pomocy często przekraczają wartość samej pomocy, tworząc więzi, które trwają całe życie i budując społeczność opartą na wzajemnym wsparciu i zrozumieniu. Literatura, jak pokazują „W pustyni i w puszczy” oraz „Zemsta”, dostarcza licznych przykładów, które potwierdzają trafność tego stwierdzenia.