Czy ludzie doceniają to, co mają?

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 10:38

W literaturze wielokrotnie pojawia się motyw niezadowolenia człowieka z tego, co posiada, oraz tęsknota za niedosiężnymi marzeniami. Z jednej strony takie postawy mogą prowadzić do rozwoju, jednak z drugiej mogą sprawić, że człowiek przestaje doceniać to, co ma. Analizując ten problem przez pryzmat różnych dzieł literackich, można stwierdzić, że ludzie często nie doceniają tego, co posiadają.

Jednym z najbardziej znanych dzieł, które podejmuje ten temat, jest "Mały Książę" Antoine'a de Saint-Exupéry'ego. Główny bohater, Mały Książę, opuszcza swoją małą planetę, mimo że razem z nią opuszcza także swoją różę, którą kocha. Dopiero po wielu przygodach, spotkaniach z różnymi osobliwościami na innych planetach i po rozmowie z lisem, Mały Książę zdaje sobie sprawę, że to, co miał na swojej planecie, było najważniejsze. Lis mówi mu: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Poprzez te słowa Mały Książę uświadamia sobie, że jego róża jest wyjątkowa, bo to on ją kocha. Jest to jasny przykład tego, jak często ludzie nie doceniają rzeczy i osób, które mają blisko siebie, dopóki ich nie stracą.

Analogicznie można odnieść się do "Opowieści wigilijnej" Charlesa Dickensa. Główny bohater, Ebenezer Scrooge, był bogatym człowiekiem, ale ignorował znaczenie bliskości rodzinnych więzi i przyjaźni. Jego życie zmienia się dopiero po spotkaniu z duchami Bożego Narodzenia. Duch przeszłości pokazuje mu, jak wiele radości znajdował, gdy dzielił się czasem z innymi. Duch teraźniejszości uwypukla mu, jak jego wybory wpływają na innych i jacy ci inni ludzie są szczęśliwi, mimo że mają niewiele materialnych dóbr. W końcu duch przyszłości pokazuje mu, że jego samotność i nieumiejętność doceniania relacji z innymi poprowadzą go do smutnej, samotnej śmierci. Dopiero wtedy Scrooge zaczyna z pełną wdzięcznością dostrzegać wartość tego, co miał i mógł mieć - bliskie relacje i szacunek innych ludzi.

Również "Pachnidło" Patricka Süskinda ilustruje, jak człowiek nie docenia naturalnych, wrodzonych wartości. Jean-Baptiste Grenouille, główny bohater, jest człowiekiem z wynaturzonym zmysłem węchu. Nie docenia on prostych aromatów codziennego życia, ale dąży do stworzenia najbardziej wyniosłego zapachu, nawet kosztem życia innych. Jego obsesja na punkcie stworzenia doskonałego pachnidła prowadzi go ostatecznie do tragicznych sytuacji. Grenouille mógłby odnaleźć szczęście i sens życia w bardziej naturalnych, dostępnych mu aspektach życia, ale on nie umiał tego pojąć.

W polskiej literaturze również można znaleźć podobne przykłady. W "Lalce" Bolesława Prusa, Stanisław Wokulski jest człowiekiem, który przez część swojego życia poświęca się osiąganiu majątku i zdobyciu serca Izabeli Łęckiej. Jednak obserwując jego życie, dostrzegamy, że przez te pragnienia zaniedbał on inne wartości, które mogłyby go uczynić szczęśliwym. Wokulski dopiero pod koniec powieści zaczyna rozumieć, że jego marzenia były iluzją i że to, co miał na wyciągnięcie ręki - lojalnych przyjaciół, szacunek innych - było nieocenione.

Nie można też zapomnieć o postaci Zofii z powieści "Pan Tadeusz" Adama Mickiewicza. Zosia, młoda dziewczyna żyjąca na dworku Soplicowo, wydaje się początkowo niezadowolona ze swojego życia na wsi, marząc o wielkim świecie poza nią. Jednak z biegiem czasu zaczyna dostrzegać wartość przywiązania do ziemi, rodzinnego domu i natury, której piękno staje się dla niej coraz bardziej oczywiste. Doceniając to, co ma, zaczyna odnajdywać prawdziwe szczęście.

Podsumowując, analizując literaturę, można zauważyć, że ludzie często nie doceniają tego, co posiadają. Postacie literackie takie jak Mały Książę, Ebenezer Scrooge, Jean-Baptiste Grenouille, Stanisław Wokulski czy Zosia, są wyraźnymi przykładami na to, że brak docenienia otaczających nas wartości i osób może prowadzić do smutku, niezadowolenia i życiowych tragedii. Często dopiero po wielu błędach, trudnych doświadczeniach i stratach, bohaterowie literatury zaczynają zauważać prawdziwą wartość tego, co mieli. Może to być inspirującą lekcją również dla współczesnych czytelników, aby bardziej doceniać każdego dnia to, co mają.