Wśród ludzi można czuć się samotnie: 'Opowieść wigilijna' i 'Stary człowiek i morze'.”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.11.2024 o 12:25

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 13.11.2024 o 22:18

Samotność to uczucie, które towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów. Niezależnie od miejsca zamieszkania, wieku, czy statusu społecznego, każdy z nas może doświadczyć tej dojmującej izolacji. Często bywa, że człowiek otoczony tłumem ludzi, w sercu czuje się zupełnie sam. Temat ten jest obecny w literaturze od wieków, co najlepiej ilustrują dwie klasyczne powieści: "Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa oraz "Stary człowiek i morze" Ernesta Hemingwaya. Obie historie ukazują, jak głęboko zakorzeniona może być samotność, mimo obecności innych ludzi.

"Opowieść wigilijna" to jedna z najbardziej znanych powieści Charlesa Dickensa. Główny bohater, Ebenezer Scrooge, to człowiek zamożny, ale przy tym niezwykle skąpy, zgorzkniały i osamotniony. Mimo że codziennie spotyka wielu ludzi, zarówno w pracy, jak i na ulicy, jego życie pełne jest pustki. Scrooge jest otoczony ludźmi, z którymi mógłby nawiązać więzi, jak jego siostrzeniec czy pracownik Bob Cratchit. Jednak z powodu swojej postawy i przekonań wybiera izolację. Jest to przykład samotności wybranej świadomie, choć niekoniecznie z pełnym zrozumieniem konsekwencji tego wyboru.

Dickens ukazuje, jak samotność może być skutkiem materializmu i egoizmu. Scrooge w swoim dążeniu do gromadzenia bogactwa alienuje się od świata, odrzuca bliskość i relacje z innymi ludźmi, co prowadzi go do samotności. Nawet w czasie świąt Bożego Narodzenia, które są symbolem wspólnoty i rodziny, Scrooge trwa w swoim izolacji. To, że jest fizycznie obecny wśród ludzi, nie zmienia faktu, że emocjonalnie i duchowo pozostaje sam.

Jednakże, w tej historii Dickens pokazuje też, że samotność nie musi być stanem trwałym. Przez wizyty duchów przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, Scrooge uświadamia sobie konsekwencje swojego dotychczasowego życia. Spotkania te pozwalają mu na zrozumienie wartości relacji międzyludzkich i tego, jak bardzo ich brak wpłynął na jego samotność. Przemiana, jaką przechodzi Ebenezer, pokazuje, że samotność można przezwyciężyć poprzez otwarcie się na innych.

Na drugim biegunie literackiej samotności znajduje się bohater powieści "Stary człowiek i morze" Ernesta Hemingwaya. Santiago, stary rybak, żyje w niewielkiej wiosce rybackiej, ale jego głęboka samotność nie jest wynikiem odrzucenia ludzi czy relacji. Jest ona raczej efektem życia w zgodzie z własnymi wartościami i przekonaniami, które różnią się od oczekiwań i postaw społecznych.

Santiago spędza większość czasu na morzu, polując na wielką rybę - marlina. Jego samotność ma bardziej egzystencjalny wymiar i wynika z wewnętrznej walki oraz jego poświęcenia dla pasji i rybackiego rzemiosła. Chociaż otaczają go mieszkańcy wioski i młody chłopiec, który jest jego przyjacielem, Santiago w swoim sercu czuje się sam w swojej misji i starzeniu się. Walka z rybą na otwartym morzu, mimo że jest fizycznie samotna, symbolizuje walkę człowieka z własnymi słabościami, naturą i losem.

Samotność Santiago wydaje się bardziej nieunikniona, wynikająca z wewnętrznego powołania i spełniania swojego losu. Hemingway nie daje odpowiedzi, czy samotność Santiago jest błędem czy koniecznością, ale z pewnością ukazuje, że można być wśród ludzi i mimo to pozostawać samotnym z powodów, które wykraczają poza czysto społeczne relacje.

Obie te powieści ilustrują, że samotność nie jest jedynie wynikiem braku fizycznej obecności innych ludzi. Scrooge był otoczony ludźmi, których odrzucał, wybierając pustkę i izolację z powodu swojej obsesji na punkcie pieniędzy. Santiago, mimo iż był częścią społeczności, wybrał samotność z powodu swojego pasji i przywiązania do rybackiego rzemiosła. W obu przypadkach samotność została przedstawiona jako głęboki, złożony stan emocjonalny i psychiczny, który autorzy przedstawiali jako uniwersalne doświadczenie ludzkie, niezależnie od kontekstu społecznego czy ekonomicznego.

Przez te literackie przykłady rozumiemy, że samotność wśród ludzi może wynikać zarówno z odrzucenia i zamknięcia się na innych, jak i z głębszego, wewnętrznego powołania czy konfliktu. Obie historie jednak dają nadzieję, że mimo samotności każda jednostka ma szansę na wewnętrzną przemianę i odnalezienie miejsca wśród innych, jeśli tylko zdecyduje się otworzyć swoje serce i umysł.