Dorośli są naprawdę dziwni: Opis pięciu bohaterów, których Mały Książę spotkał na swojej drodze

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 10.05.2025 o 17:50

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 30.04.2025 o 18:42

W powieści "Mały Książę" autorstwa Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, tytułowy bohater podczas swojej podróży przez różne planety spotyka wielu dorosłych, których uważa za dziwnych. Ich zachowanie, priorytety i sposób myślenia sprawiają, że młody Książę, z prostotą dziecka, dziwi się ich postawom. W mojej pracy rozważę, czy zgadzam się z jego stwierdzeniem, opisując pięciu dorosłych bohaterów, których spotkał, a także ich zachowania i wartości, które reprezentują.

Pierwszym dorosłym, którego spotyka Mały Książę, jest Król. Rządzi on swą planetą z przekonaniem, że jest wszechwładny. Mały Książę dziwi się jego postawie, ponieważ Król nie ma nikogo, kim mogłaby rządzić jego władza. Król jednak utrzymuje, że wszyscy, nawet gwiazdy, podlegają jego panowaniu. Jego władza oparta jest na iluzji i braku realnych poddanych. Król uważa, że jest racjonalny, ale jego postawa jest pełna paradoksów – na przykład, rozkazuje Małemu Księciu zasypiać i budzić się na zawołanie, co w rzeczywistości jest niemożliwe. Król nie rozumie, że prawdziwa władza nie wynika z możliwości rozkazywania, ale z odpowiedzialności za innych.

Następnym bohaterem jest Próżny, który żyje dla pochwał i podziwu. Jego życie kręci się wokół własnej osoby, a on oczekuje, że wszyscy będą go uwielbiać. Mały Książę dostrzega w tym bohaterze pustkę i absurdalność skrajnego egocentryzmu. Próżny żyje w świecie, gdzie jego poczucie wartości zależy od opinii innych. Dla dziecka, które nie rozumie jeszcze skomplikowanych interakcji społecznych, obsesja na punkcie tego, co myślą inni, wydaje się dziwna i nieracjonalna. Próżny przedstawia więc jedno z najczęstszych zjawisk wśród dorosłych – potrzebę akceptacji i nieustanną pogonią za uznaniem.

Na trzeciej planecie Mały Książę spotyka Pijaka. Ten dorosły to najbardziej tragiczna z postaci, uwięziona w błędnym kole – pije, aby zapomnieć o wstydzie związanym z piciem. Dla Małego Księcia, to również niezrozumiałe zachowanie, bo nie widzi w nim żadnego celu ani logiki. Pijak symbolizuje ludzi uwikłanych w destrukcyjne nałogi. Jego historia jest ostrzeżeniem przed uzależnieniem, które może zamknąć człowieka w bezsensownym cyklu autodestrukcji. Choć jego zachowanie dla dziecka jest dziwne i budzi litość, dorosły czytelnik widzi w nim odzwierciedlenie prawdziwych ludzkich dramatów.

Na czwartej planecie rezyduje Bankier. Jego życie poświęcone jest liczeniu gwiazd, które uważa za swoją własność, mimo że nie przynosi mu to żadnej rzeczywistej korzyści. Dla Małego Księcia zachowanie Bankiera jest dziwne, ponieważ nie może pojąć, jak ktoś może posiadać coś, czego tak naprawdę nie potrzebuje i nie jest w stanie użyć. Szczególnie dla dziecka, które ceni sobie zabawę i przygodę, obsesja Bankiera na punkcie liczb jest niezrozumiała. Dla dorosłych Bankier symbolizuje materializm i chciwość, które często przysłaniają rzeczywiste wartości życia.

Ostatnią postacią, którą Mały Książę spotyka, jest Latarnik. Jest on jedynym dorosłym, którego Mały Książę naprawdę szanuje. Mimo to również jego postrzega jako dziwnego, ponieważ Latarnik wykonuje swoje obowiązki bez żadnego zastanowienia się nad ich sensem. Jego planeta obraca się coraz szybciej, więc Latarnik włącza i wyłącza lampę co minutę, co jest absurdem bez końcowego sensu. Latarnik symbolizuje tych, którzy bezrefleksyjnie wykonują polecenia, nie zastanawiając się nad ich celem i skutkami. Mimo że jego zachowanie jest nielogiczne, dla dorosłych stanowi lekcję o ślepej biurokracji i pracy pozbawionej sensu.

Podsumowując, każda z tych postaci przedstawia pewne cechy lub zachowania dorosłych, które mogą wydawać się niezrozumiałe dla dzieci. Król, Próżny, Pijak, Bankier i Latarnik – każdy z nich pokazuje nam, że często zapominamy, co jest naprawdę ważne w życiu, tracąc z pola widzenia szczerość, prostotę i autentyczne relacje. Z perspektywy Małego Księcia, który patrzy na świat oczami dziecka, dorośli rzeczywiście wydają się dziwni. Patrząc na nasze własne życie, możemy zdać sobie sprawę, że warto czasem przypomnieć sobie te proste prawdy, które jako dorośli zbyt łatwo gubimy. Dlatego zgadzam się z jego stwierdzeniem: dorośli są dziwni, a przypomnienie sobie tego może pomóc nam odnaleźć większy sens w naszej codzienności.