Autentyczność i udawanie w relacjach międzyludzkich

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.03.2024 o 10:03

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 18.03.2024 o 12:49

W dzisiejszym społeczeństwie jednym z bardziej dyskutowanych tematów są autentyczność i udawanie w relacjach międzyludzkich. Jeśli chodzi o literaturę, trudno znaleźć lepsze dzieła do omówienia tego problemu niż "Ferdydurke" Witolda Gombrowicza oraz dzieło Fiodora Dostojewskiego "Idiota". Oba te utwory, choć powstałe w różnych okresach i kontekstach, skupiają się na kwestii maski, którą ludzie nakładają, aby dostosować się do oczekiwań społecznych lub ukryć prawdziwe oblicze.

"Ferdydurke" Gombrowicza to historia trzydziestoletniego mężczyzny, Józio, który przez swego nauczyciela zostaje symbolicznie zredukowany do stanu ucznia gimnazjalnego. Opowieść ta jest satyrą na społeczeństwo, w którym dominują role narzucone przez innych, a ludzie, zanurzeni w grze pozorów, często tracą poczucie własnej tożsamości. Główny bohater, chociaż dorosły, musi dostosować się do roli nastolatka, co stawia go w absurdalnej, niemal kafkowskiej sytuacji. Przesłanie "Ferdydurke" wyraźnie pokazuje, jak dalece idzie zakłamanie i udawanie w stosunkach międzyludzkich, gdzie autentyczność jest niewielka, a społeczne maski dominują nad prawdziwym ‘ja’.

Z kolei "Idiota" Fiodora Dostojewskiego przedstawia księcia Myszkina, postać niemal zupełnie pozbawioną umiejętności udawania i dostosowywania się do społecznych norm. Jego szczerość i naiwność stawiają go w opozycji do reszty społeczeństwa, gdzie kłamstwo, obłuda i grę pozorów przedstawione są jako codzienne i powszechne zjawisko. Myszkina można uznać za obraz człowieka autentycznego, który w świecie pełnym fałszu i pozorów staje się swego rodzaju "idiotą", niezrozumianym i odrzuconym.

Porównując "Ferdydurke" i "Idiotę", można zauważyć, że oba te utwory eksplorują ideę autentyczności w kontraście do społecznego udawania. Gombrowicz z satyrycznym zacięciem pokazuje, że świadome przyjęcie na siebie społecznej maski staje się niemal wymogiem przetrwania w społeczeństwie. W "Idiocie" Dostojewskiego, poszukiwanie prawdy i autentyczności w relacjach z innymi przybiera formę tragikomiczną, gdyż główny bohater, będący uosobieniem dobra i niewinności, w świecie pełnym cynizmu i obłudy, jest skazany na niezrozumienie.

Konfrontacja tych dwóch perspektyw pokazuje głęboki problem ludzkich relacji, w których często trzeba wybierać między szczerością a akceptacją społeczną. Jak wskazują oba dzieła, społeczne maski, choć mogą być narzędziem przetrwania, często alienizują jednostki i oddalają je od prawdziwych, autentycznych interakcji.

Żywy kontekst tych przemyśleń znajduje się w codziennym życiu każdego z nas. Świat mediów społecznościowych, gdzie kreuje się idealizowane wersje własnego życia, profesjonalne pozycje, wymagające odgrywania ról niezgodnych z wewnętrznym przekonaniem, czy też relacje międzyludzkie, w których dominuje konformizm i pragnienie akceptacji - to tylko niektóre z przykładów.

W konsekwencji, analizując "Ferdydurke" i "Idiotę", dochodzimy do wniosku, że problem autentyczności i udawania jest nie tylko ważny, ale i wszechobecny w naszym życiu. Zmusza do zastanowienia nad własnymi wyborami i wartościami, na ile jesteśmy gotowi pójść na kompromis w imię społecznej akceptacji, a ile z naszej prawdziwej tożsamości jesteśmy skłonni poświęcić.