Człowiek wobec cierpienia i śmierci.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 20.04.2024 o 17:53

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.04.2024 o 13:53

Albert Camus w swojej powieści "Dżuma" porusza uniwersalne zagadnienia dotyczące cierpienia oraz śmierci, ukazując różne postawy ludzi wobec tych doświadczeń. Dzieło, choć osadzone w konkretnym czasie i miejscu, czyli w latach 40. XX wieku w algierskim mieście Oran, które zostaje odcięte od reszty świata z powodu epidemii tytułowej choroby, przekracza granice czasu i przestrzeni, stając się refleksją nad kondycją ludzkości w ogóle.

Camus przedstawia różnorodne reakcje ludzi na dżumę, która jest tu metaforą cierpienia i śmierci, a przez to – także egzystencjalnego wyobcowania człowieka. Postacie takie jak doktor Rieux, Tarrou, Rambert, Paneloux czy Cottard stanowią odmienne modele odpowiedzi na dramat, który ich spotkał. Doktor Rieux, główny bohater i narrator czynny, zdaje się walczyć z plagą z poczuciem obowiązku i z niewielką nadzieją na sukces. Jego postawa nie wynika z heroizmu, ale z przyjęcia pewnej postawy etycznej, rozumienia swego zawodu jako misji służenia innym. Tarrou, z kolei, ukazuje bunt przeciwko śmierci i losowi, pragnąc za wszelką cenę uniknąć bycia zarówno ofiarą jak i katem. Rambert najpierw myśli tylko o ucieczce i powrocie do ukochanej, jednak w miarę trwania epidemii dostrzega swoją solidarność z mieszkańcami Oran i postanawia zostać. Duchowny Paneloux reprezentuje wiarę, która początkowo przyjmuje dżumę jako karę Bożą, lecz w obliczu osobistego doświadczenia cierpienia zaczyna zmagać się z problemem teodycei. Cottard z kolei odnajduje w chaosie epidemii sposób na ucieczkę przed samotnością i własnymi grzechami, znajdując w dżumie absurdalnego sojusznika.

Lektura "Dżumy" pozwala na głęboką refleksję nad sensem cierpienia i śmierci. Camus pokazuje, że zarówno jedno, jak i drugie stają się próbą dla ludzkiej solidarności, miłości, poświęcenia, ale też egoizmu i tchórzostwa. Przymus izolacji i bliskość nieuchronnej śmierci wydobywają z ludzi ich prawdziwe twarze, ukazując zarazem wielkość i małostkowość ludzkiej natury.

"Dżuma" to też przypomnienie, że cierpienie i śmierć są częścią ludzkiego doświadczenia, z którymi każdy musi się zmierzyć. Camus sugeruje, że choć człowiek jest zdany na łaskę losu, ma też moc wyboru sposobu, w jaki na te wyzwania odpowie. Postawy bohaterów powieści mogą być więc rozumiane jako przykłady różnych form heroizmu, lecz także przestrzeżenie przed pasywnością i utratą moralności.

"Dżuma" Camusa pozostaje aktualna nie tylko jako analiza człowieka wobec cierpienia i śmierci, ale również jako apel o ludzką solidarność i etyczną postawę w obliczu uniwersalnych wyzwań. W ten sposób literatura staje się nie tylko świadectwem swoich czasów, ale przede wszystkim narzędziem filozoficznej i etycznej refleksji nad naturą człowieka i jego miejscem w świecie.