Stosunek artystów do spraw narodowych: analiza tekstów Kochanowskiego, Skargi i innych.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.04.2024 o 11:17

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 23.04.2024 o 12:51

Stosunek artystów do spraw narodowych od zawsze stanowił jeden z kluczowych tematów w literaturze polskiej. Poczynając od renesansowego poety Jana Kochanowskiego, poprzez barokowego kaznodzieję Piotra Skargę, aż do współczesnych twórców, problematyka ta nieustannie pojawia się w dziełach pisanych przez Polaków. Analiza tego jak różnorodnie artyści podchodzili do kwestii narodowych, pozwala lepiej zrozumieć zarówno ich osobiste postawy, jak i kontekst historyczno-społeczny, w którym tworzyli swoje dzieła.

Jan Kochanowski, w swojej "Pieśni XIV" z cyklu "Pieśni świętojańskie o sobótce", prezentuje postawę silnie związanej z patriotyzmem, wartościami narodowymi oraz ludowymi. Wiersz ten, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się tylko idyllicznym opisem obrzędów ludowych, w głębszej interpretacji ujawnia tęsknotę poety za utraconymi ideałami Rzeczypospolitej. Kochanowski pokazuje tu swoje przywiązanie do ojczystych tradycji i kultury, które stały się podstawą do kształtowania narodowej tożsamości i jedności. Wskazuje na to choćby wizja wspólnoty ludowej, zbierającej się wokół tradycyjnych obrzędów, co jest metaforą społecznego zjednoczenia wokół wspólnych wartości i historii.

Inny obraz relacji artysty do spraw narodowych ukazuje Piotr Skarga w swoim "Kazaniu sejmowym". Skarga, będący jednocześnie duchownym i kaznodzieją, wykorzystuje swoją pozycję do głoszenia potrzeby moralnej odnowy oraz silniejszego zaangażowania w obronę wartości chrześcijańskich i narodowych. Jego kazania, pełne są apeli o reformy, które miałyby przeciwdziałać upadkowi moralnemu oraz politycznemu, jakiego doświadczała Rzeczpospolita. Znaczące jest tu, że Skarga nie tylko krytykuje obecną sytuację, ale również wzywa do działania, ukazując tym samym swoje głębokie zaangażowanie w sprawy narodowe. Angażując się w polityczną i społeczną rzeczywistość swego czasu, staje się przykładem artysty, który nie stroni od otwartego wyrażania swoich poglądów w ważnych dla państwa kwestiach.

Współczesnym przykładem zaangażowania w sprawy narodowe może być twórczość Andrzeja Stasiuka. Jego dzieła, często osadzone w realiach wschodniej Polski, eksplorują tematykę związku człowieka z miejscem, historią i kulturą, co można interpretować jako poszukiwanie i umacnianie tożsamości narodowej. W swoich książkach, jak np. "Biały kruk" czy "Dukla", Stasiuk skupia się nie tylko na pięknie lokalnych krajobrazów, ale również na trudach życia codziennego mieszkańców tych terenów, co dodatkowo wskazuje na jego osobisty stosunek do realiów socjopolitycznych Polski i Europy Wschodniej.

Podsumowując, podejście artystów do spraw narodowych jest różnorodne i zależne od kontekstu historyczno-kulturowego, w jakim tworzą. Odwołując się do wyżej wymienionych postaci i dzieł, widać że literatura polska często staje się areną dla dyskusji o narodowych wartościach i problemach, stanowiąc zarówno formę ekspresji osobistej, jak i publicznego zaangażowania.