Miłość ukazana w utworach oświeceniowych na przykładzie Laury i Filona oraz innych tekstów literackich

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 10:49

Miłość jest tematem uniwersalnym, który pojawia się w literaturze różnych epok, w tym także w literaturze oświeceniowej. W epoce Oświecenia, chociaż nacisk kładziono na rozum i naukę, uczucia i emocje również znajdowały swoje miejsce w dziełach literackich. Przykładami utworów, które opisują miłość w sposób charakterystyczny dla tego okresu, są "Laura i Filon" Franciszka Karpińskiego oraz "Cierpienia młodego Wertera" Johanna Wolfganga Goethego. Oba te utwory przedstawiają miłość jako uczucie silne, często skomplikowane, a momentami nawet destrukcyjne, ukazując różne aspekty miłości i jej wpływ na bohaterów.

W utworze "Laura i Filon" Franciszka Karpińskiego, miłość jest przedstawiona w sposób idealistyczny i pastoralny. Bohaterowie, Laura i Filon, wyrażają swoje uczucia na tle sielankowej scenerii wiejskiego życia, co ma na celu uwznioślenie ich miłości oraz pokazanie jej jako czystego, niemalże idyllistycznego uczucia. Karpiński wykorzystuje tutaj konwencje sielanki, aby podkreślić harmonię i prostotę ich uczucia. Jednakże, nawet w tym idealistycznym ustawieniu, miłość bohaterów napotyka trudności i nieporozumienia, które podkreślają ludzką niepewność i kruchość uczucia.

Laura wyznaje Filonowi miłość, ale równocześnie wyraża obawy, że jej ukochany może ją porzucić. Te obawy pokazują, że mimo romantyzacji miłości, Karpiński zdaje sobie sprawę z jej ulotności i niepewności. Filon zaś jest zrozpaczony, kiedy wydaje mu się, że Laura go zdradziła, co prowadzi do dramatycznych scen. Ostatecznie jednak miłość triumfuje, a bohaterowie odnajdują spokój i szczęście w swoim uczuciu.

Zupełnie inną perspektywę na miłość znajdziemy w "Cierpieniach młodego Wertera" Johanna Wolfganga Goethego. W tej powieści miłość jest uczuciem, które prowadzi do autodestrukcji i rozpaczy. Werter, główny bohater, zakochuje się beznadziejnie w Lotcie, która jest już zaręczona z innym mężczyzną. Jego miłość jest intensywna i absolutna, ale zarazem niemożliwa do spełnienia. Werter cierpi z powodu niemożności zdobycia ukochanej i z każdym dniem jego uczucia stają się coraz bardziej niszczące.

Goethe przedstawia miłość Wertera jako uczucie irracjonalne, które chociaż początkowo może wydawać się wznoszące i uskrzydlające, ostatecznie staje się źródłem samo-destrukcji. Miłość staje się dla Wertera obsesją, która prowadzi go do ostatecznego aktu desperacji - samobójstwa. "Cierpienia młodego Wertera" ukazują więc miłość jako uczucie nie tylko potężne, ale także destrukcyjne, które może zdominować całe życie człowieka i prowadzić do tragicznego końca.

Porównując te dwa utwory, można zauważyć, że miłość w literaturze oświeceniowej jest ukazywana w sposób zróżnicowany. W "Laurze i Filonie" miłość jest idealizowana, prezentowana jako uczucie, które mimo trudności ostatecznie triumfuje. Z kolei w "Cierpieniach młodego Wertera" miłość jest przedstawiona jako uczucie destrukcyjne, prowadzące bohatera do zguby.

Oba te dzieła, pomimo różnic w przedstawieniu miłości, zawierają wspólny mianownik – pokazują, że miłość jest jednym z najważniejszych doświadczeń w ludzkim życiu, które potrafi wpływać na nasze decyzje, emocje i działania. Literatura Oświecenia, choć z jednej strony skupiona na racjonalizmie i nauce, nie unikała więc tematyki miłości, ukazując ją z różnych perspektyw i w różnych kontekstach.

"Laura i Filon" oraz "Cierpienia młodego Wertera" są doskonałymi przykładami, które pokazują, jak złożone i różnorodne może być uczucie miłości. Pierwsze dzieło przedstawia miłość jako źródło szczęścia i harmonii, podkreślając jej piękno i prostotę, natomiast drugie pokazuje jej mroczniejsze aspekty, pełne rozpaczy i smutku. Oba te obrazy miłości są uniwersalne i ponadczasowe, co sprawia, że są one nadal aktualne i poruszające dla współczesnych czytelników. Dzięki temu literatura oświeceniowa wciąż jest cennym źródłem refleksji na temat natury ludzkich uczuć i emocji.