Człowiek w poszukiwaniu szczęścia.

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 31.03.2025 o 20:13

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 27.03.2025 o 15:25

Poszukiwanie szczęścia przez człowieka jest jednym z najbardziej uniwersalnych i ponadczasowych tematów, które od wieków inspirują pisarzy, filozofów oraz zwykłych ludzi na całym świecie. W literaturze często spotykamy bohaterów, którzy dążą do osiągnięcia własnej wizji szczęścia, nierzadko napotykając przy tym na różnorodne przeszkody, ale także odkrywając głębsze prawdy o sobie samych. W niniejszej rozprawce przyjrzymy się, jak różne postacie literackie, z obowiązkowych lektur maturalnych na rok 2025, próbują odnaleźć szczęście, a także jakie towarzyszą temu konflikty oraz rozwiązania.

Rozpoczynając od dramatu, który rewolucjonizował spojrzenie na dążenie jednostki do szczęścia - „Dziadów cz. III” Adama Mickiewicza. Główny bohater, Konrad, to postać tragiczna, której zmagania z własnymi pragnieniami mają na celu nie tylko osobiste spełnienie, ale także zbawienie narodu. Konrad pragnie szczęścia, które utożsamia z wolnością Polski i dobrobytem jej mieszkańców. Jego szczęście nie jest czysto egoistyczne, lecz splecione z losem innych ludzi. Jest gotów poświęcić własne dobro dla większej idei, co wywołuje konflikt z siłami wyższymi, reprezentowanymi przez Boga. Jego bunt i duma prowadzą do tragicznej konfrontacji, pokazując, że poszukiwanie szczęścia może często prowadzić przez ścieżki pełne bólu i poświęcenia. Konrad uczy nas, że prawdziwe szczęście często wymaga przekraczania własnych granic i ofiarowania części siebie dla dobra innych.

Z kolei Zofia Nałkowska, w powieści „Granica”, przedstawia poszukiwanie szczęścia jako złożony proces samoświadomości i mierzenia się z własnymi ograniczeniami. Główna bohaterka, Elżbieta Biecka, mierzy się ze swymi aspiracjami oraz oczekiwaniami społecznymi. Elżbieta pragnie ułożyć swoje życie w harmonii z własnym sumieniem, jednak napotyka na liczne trudności wynikające z różnic klasowych, społecznych i moralnych. Jej poszukiwania pokazują, jak często ludzkie pragnienie szczęścia jest uwikłane w szerszy kontekst społeczny i jak trudno jest osiągnąć pełnię zadowolenia, gdy jednostka musi balansować pomiędzy indywidualnymi pragnieniami a wymogami świata zewnętrznego. Nałkowska podkreśla, że szczęście jest procesem introspekcji i uczciwego spojrzenia na własne życie.

W kontekście poszukiwania szczęścia warto zwrócić uwagę także na postać Santiago z powieści Ernesta Hemingwaya „Stary człowiek i morze”. Choć nie jest ona lekturą obowiązkową, jej uniwersalna symbolika zasługuje na uwagę. Santiago, choć pozornie osamotniony i przegrywający w walce z naturą, odnajduje szczęście w samej walce i wytrwałości. Jego szczęście nie jest zależne od zewnętrznych okoliczności, ale płynie z głębokiego zrozumienia siebie i swoich wartości. Hemingway pokazuje, że prawdziwe szczęście można odnaleźć w samej drodze, w wysiłku i wierności własnym ideałom, niezależnie od końcowego wyniku.

Podobnie Albert Camus w „Dżumie” przedstawia szczęście jako coś, co można odnaleźć nawet w najbardziej tragicznych okolicznościach. Bohaterowie powieści, zmuszeni stawić czoła epidemii, odkrywają, że szczęście leży w wspólnocie, solidarności i codziennym oporze przeciwko złu. Camus sugeruje, że pomimo bezsensu i absurdalności istnienia, człowiek może odnaleźć sens i szczęście w relacjach międzyludzkich i akcie oporu wobec cierpienia.

Podsumowując, poszukiwanie szczęścia jest złożonym i wielowymiarowym procesem, który w literaturze przyjmuje różne oblicza. Bohaterowie, zmagając się z własnymi pragnieniami, społecznymi oczekiwaniami i wszechogarniającym cierpieniem, uczą nas, że szczęście jest często bardziej związane z drogą do jego poszukiwania niż z osiągnięciem ostatecznego celu. Literatura przypomina, że człowiek w poszukiwaniu szczęścia musi być gotów do podjęcia walki, refleksji nad sobą i odnalezienia wartości we wspólnocie i solidarności.