Moje poglądy na temat szczęścia, w oparciu o wybraną filozofię

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 30.01.2024 o 10:36

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 30.01.2024 o 8:47

Szczęście to jedno z najbardziej pożądanych, lecz jednocześnie enigmatycznych uczuć. Od zarania dziejów ludzie próbują zrozumieć, czym ono jest i jak można je osiągnąć. Filozofowie przez wieki zgłębiali ten temat, a ich teorie wciąż inspirują w poszukiwaniu osobistego szczęścia. W dzieciństwie, podobnie jak tabula rasa, jesteśmy wolni od uprzedzeń, a otoczenie wydaje się być głównym źródłem radości. Czerpiemy z niego bezpośrednio i bezkrytycznie, żyjąc chwilą, co przypomina stoickie zasady życia w zgodzie z naturą i akceptacji teraźniejszości.

W miarę dorastania, zaczynamy doceniać złożoność otaczającego nas świata i rozwijać indywidualne przekonania. Postawione cele dają kształt naszym ścieżkom w poszukiwaniu szczęścia. Elementy takie jak edukacja, rodzina czy rówieśnicy to instrumenty, które wpływają na to, jakim kierunkom pozwalamy na kształtowanie naszych życiowych wyborów.

Na moje pojmowanie szczęścia znaczący wpływ wywarł Heraklit z Efezu, którego pomysł, że nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki, jest metaforą nieustającej zmiany i ewolucji. Heraklit wskazał, że wiedza nie jest równoznaczna z mądrością, a prawdziwe zrozumienie rzeczywistości wymaga głębszego przemyślenia. Dążenie do wiedzy jest wartościowe, ale nie powinno być celem samym w sobie, a raczej drogą do harmonii i akceptacji zmienności natury ludzkiej i otaczającego nas świata.

Nietzsche z kolei, z jego koncepcją nadczłowieka, zaprezentował bardziej wyzywające podejście do tematu szczęścia, wykładając pogląd, iż powinniśmy przezwyciężać swoje ograniczenia i stawać się kreatorami własnej wartości. Jego pogląd potrafi być inspiracją do osobistego rozwoju, lecz kryję również ryzyko, gdyż nietzscheański indywidualizm może prowadzić do egoizmu.

Filozofia "Carpe diem", czyli chwytaj dzień, przypomina mi, że życie jest teraz i warto cieszyć się każdą jego chwilą. Optymizm uważam za klucz do pozytywnego podejścia do życia i jako antidotum na przygnębienie. Wszakże każdy smutek, tak jak mówił Sokrates - mistrz refleksji, czy Schopenhauer – filozof pesymizmu, jest tylko przejściowy i może być cenną lekcją.

Franciszkańska postawa i arystotelesowskie postulaty dotyczące szczęścia jako wyniku cnotliwego życia i umiarkowania nie tracą na znaczeniu. Wspólnota i relacje z innymi ludźmi odgrywają dużą rolę w moim rozumieniu szczęścia. Znajduję radość w dzieleniu się doświadczeniami i wspólnym dążeniu do lepszego jutra.

Niezwykle ważne jest dla mnie również krytyczne spojrzenie na różne filozofie i ideologie, zwłaszcza w kontekście ich negatywnych aspektów, takich jak antysemityzm czy inne formy dyskryminacji. Uważam, że prawdziwe szczęście osiągamy tylko wtedy, kiedy respektujemy innych i unikamy wartości, które mogą ranić lub ograniczać wolność drugiego człowieka.

Podsumowując, moje poszukiwania szczęścia to ciągły proces, w którym ważne jest zrozumienie i akceptacja różnorodności świata wokół nas. Tolerancja, dobra wola i harmonia między własnym 'ja' a otoczeniem to klucze, które w mojej opinii otwierają drogę do prawdziwego szczęścia. Zachowuję w swoim życiu optymizm i ciągle uczę się z filozofii, które promują te wartości, przynosząc mi wewnętrzny spokój i zadowolenie.