Przemówienie przekonujące o trafności stwierdzenia „O człowieku świadczą jego czyny”

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 9:36

Drodzy rówieśnicy! Stoję dziś przed Wami, aby przekonać Was, że o człowieku świadczą przede wszystkim jego czyny. Wielu z nas lubi oceniać innych po pozorach – po słowach, wyglądzie, może nawet pogłoskach, które o danej osobie słyszymy. Ale czy naprawdę to słowa albo same deklaracje decydują o tym, kim jesteśmy? Czy nie powinniśmy patrzeć raczej na to, co robimy i jak postępujemy wobec innych? Właśnie o tym mówi stare, znane powiedzenie – i dzisiaj chcę Wam udowodnić jego prawdziwość, odwołując się do dwóch dobrze nam znanych utworów literackich.

Pierwszą lekturą, którą chciałbym przywołać, jest „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego – książka, która od lat wzrusza kolejne pokolenia młodych Polaków. Bohaterowie tej powieści, tacy jak Rudy, Zośka czy Alek, stają przed najtrudniejszymi wyborami, jakie może sobie wyobrazić młody człowiek – czasami chodzi wręcz o życie lub śmierć. Z ich postawą moglibyśmy się nie raz spotkać również dzisiaj, choćby w znacznie mniej groźnych sytuacjach. Ich czyny są heroiczne: biorą udział w akcjach Małego Sabotażu; ratują innych przed gestapem; nie wahają się ryzykować własnego życia dla dobra przyjaciół i ojczyzny. Przecież mogli – jak wielu innych – ograniczyć się do wyrażania pięknych słów o patriotyzmie czy przyjaźni. Ale to ich działanie, ich konkretne decyzje i odwaga, uczyniły z nich wzory do naśladowania, prawdziwych bohaterów. Właśnie dzięki swoim czynom stali się symbolem niezłomności i uczciwości. Jak sami o sobie mówili: „przecież nauczono nas nie deklamować o miłości Ojczyzny, lecz [ją] spełniać”.

Ale nie tylko „Kamienie na szaniec” pokazują, że czyny są miarą człowieka. Kolejnym utworem, na który się powołam, jest „Mały Książę” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego – książka, która uczy, że odpowiedzialność i dobroć wyrażają się przede wszystkim w tym, co robimy. Mały Książę spotyka na swojej drodze różnych ludzi – Króla, Próżnego, Pijaka, Latarnika, Bankiera czy Geografa. Każdy z nich coś mówi, ale bardzo niewielu naprawdę działa. Dopiero spotkanie z mieszkańcem Ziemi – Lisem – odmienia Małego Księcia. Lis uczy go, że „nieważne jest to, co widzą oczy – najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”, a prawdziwą miarą przyjaźni jest odpowiedzialność za drugą osobę. To nie deklaracje „kocham cię” sprawiają, że ktoś jest kimś ważnym, ale opieka nad różą, dbanie o nią i poświęcanie jej czasu. To czyny budują prawdziwą więź i pozwalają zrozumieć sens przyjaźni.

Te dwie książki, choć tak różne – jedna opisuje dramatyczną walkę z okupantem, druga jest poetycką bajką filozoficzną – mówią nam to samo: to, jak postępujemy, mówi o nas najlepiej. Słowa są ważne i potrafią podnieść na duchu, ale bez czynów nawet najpiękniejsze deklaracje są puste. Przypomnijmy sobie, jak często sami spotykamy się z deklaracjami bez pokrycia: ktoś obiecuje pomoc przy nauce, a potem zapomina o sprawie; ktoś deklaruje przyjaźń, a w chwili próby nie odbiera telefonu; ktoś obiecuje coś rodzicom, a potem nawet nie zaczyna dotrzymywać słowa. Czy uważamy wtedy te osoby za godne zaufania? Chyba nie.

Dlatego pamiętajcie – o człowieku świadczą jego czyny, nie słowa. To, co wybieramy każdego dnia – czy pomagamy, czy jesteśmy lojalni, czy umiemy poświęcić coś dla innych – jest dużo ważniejsze niż to, co deklarujemy. Zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie: co mówią o mnie moje czyny? Czy buduję nimi coś dobrego? Bo tylko na tym ostatecznie polega ludzka wartość – na tym, jak postępujemy wobec innych ludzi.

Dziękuję za uwagę.