Przemówienie o tym, jak podróżowanie rozwija i uczy

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: dzisiaj o 12:52

Drodzy Koleżanki i Koledzy,

chciałbym dziś przekonać Was, że podróżowanie to nie tylko okazja do odpoczynku, zmiany otoczenia czy poznania nowych miejsc. Podróże są przede wszystkim wielkim źródłem wiedzy i nauki, dzięki którym możemy rozwijać swoje umiejętności, poznawać świat i siebie samych. Pragnę wesprzeć tę tezę przykładami z literatury, zarówno tej obowiązkowej, jak i innej, która wyraźnie pokazuje, jak wiele można się nauczyć dzięki przemierzaniu świata.

Wśród naszych lektur obowiązkowych znajduje się „Latarnik” Henryka Sienkiewicza. Główny bohater tej noweli, Skawiński, to człowiek, którego życie wypełniły nieustanne podróże i wędrówki. W swoim życiu odwiedził wiele krajów, pracował w najróżniejszych miejscach świata – uczestniczył w budowie kolei w Ameryce Południowej, walczył w bitwach, próbował sił jako poszukiwacz złota i diamentów. Czy te podróże czegoś go nauczyły? Zdecydowanie tak! Każdy nowy kraj, każda napotkana kultura i każdy trudny moment wzbogacały jego osobowość. Skawiński zdobywał wiedzę nie tylko o świecie, ale także o ludziach i samym sobie. Zyskał umiejętność radzenia sobie w trudnych warunkach, poznał wartość wolności i patriotyzmu, ale też zrozumiał własne uczucia i pragnienia. To właśnie podróże sprawiły, że stał się człowiekiem o szerokich horyzontach, wrażliwym na cierpienia innych, zdolnym do refleksji i głębokich przemyśleń.

Podróżowanie uczy nie tylko poprzez zetknięcie się z innymi kulturami czy językami, ale również przez pokonywanie własnych słabości i stawianie czoła niespodziewanym wyzwaniom. W literaturze znajdziemy wiele takich przykładów. Wystarczy spojrzeć na „W pustyni i w puszczy” Henryka Sienkiewicza – powieść, która choć nienowa, to jednak wciąż fascynująca młodego czytelnika. Staś Tarkowski i Nel Rawlison, wbrew swojej woli, wyruszają w niezwykłą podróż przez Afrykę. Ich wyprawa z każdym krokiem stawia przed nimi nowe wyzwania. Muszą nauczyć się radzić sobie w obcym, nieznanym klimacie, walczyć z chorobami, spotykać ludzi o zupełnie odmiennej kulturze, zdobywać pożywienie, chronić się przed dzikimi zwierzętami. Trudno wyobrazić sobie bardziej wymagającą lekcję życia niż ich wędrówkę. Ta wyprawa uczy Stasia odpowiedzialności, odwagi, zaradności, szacunku dla innych oraz zrozumienia różnic kulturowych. Nel z kolei zdobywa umiejętność współpracy i staje się bardziej samodzielna. Ta opowieść pokazuje, że podróże to nie tylko geograficzne przesuwanie się z miejsca na miejsce – to przemiana wewnętrzna bohaterów, rozwój ich charakteru i pogłębienie wiedzy o świecie.

Podobne przesłanie płynie również z powieści „Mały Książę” Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Główny bohater opuszcza swoją planetę i wyrusza w podróż po innych światach, by dowiedzieć się, co naprawdę jest ważne w życiu. Każde spotkanie, każdy nowy świat przynosi mu inną lekcję i zmusza do refleksji. Mały Książę, choć jest dzieckiem, uczy się, co oznacza odpowiedzialność, miłość i przyjaźń. Jego podróż to metafora zdobywania życiowej mądrości – poznawania nie tylko odległych miejsc, ale też siebie samego i drugiego człowieka.

Podróżowanie jest zatem niekończącą się lekcją. Pozwala konfrontować nasze wyobrażenia ze światem rzeczywistym, rozwija tolerancję i otwiera na inność. Uczy samodzielności, odwagi, radzenia sobie z problemami. Daje wiedzę, której nie sposób zdobyć z podręcznika czy internetu. Tak jak bohaterowie literaccy – Skawiński, Staś i Nel czy Mały Książę – tak i my, podróżując, zdobywamy doświadczenia, które na zawsze kształtują nasze myślenie i osobowość.

Dlatego zachęcam Was: nie bójcie się podróżować, odkrywać nowych miejsc i ludzi. Każda podróż to szansa na naukę – o świecie i o sobie samych. Wyruszcie w swoją własną wędrówkę po wiedzę!

Dziękuję za uwagę.