Obowiązek walki ze złem kontra pokusy życia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.01.2024 o 17:50

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 14.01.2024 o 22:03

Problem walki ze złem oraz kuszącego komfortu życia codziennego to dylematy moralne, które od wieków nurtują ludzi. Literatura wielokrotnie podejmowała te tematy, stając się platformą dla analizy ludzkich zachowań wobec prób, przed którymi stawia nas rzeczywistość. Dwa dzieła literackie - "Dżuma" Alberta Camusa oraz "Antygona" Sofoklesa - doskonale odzwierciedlają ten konflikt, pokazując różne postawy bohaterów wobec obowiązku walki z tyranią i niesprawiedliwością w konfrontacji z osobistymi pragnieniami i pokusami życia.

W dziele Camusa, osadzonym w scenerii opanowanego przez dżumę miasta Oran, poznajemy lekarza Bernarda Rieux. Jego codzienność zostaje zaburzona przez wybuch epidemii, wobec której obejmuje on postawę bezkompromisowego działacza, nie wahając się ani chwili, by walczyć z chorobą. Ten obowiązek zdaje się być dla Rieux'a nie tylko profesjonalnym zadaniem, ale moralną koniecznością. Jego wybór jest wyrazem głębokiego humanizmu, który stawia pomaganie innym ponad osobiste dobro. Lekarz, bez względu na zagrożenie, pracuje na pierwszej linii frontu, pokonując własne obawy i zmęczenie.

Jean Tarrou, kolejna istotna postać w "Dżumie", to były rewolucjonista, który na skutek obserwacji ludzkich cierpień wplątanych w walkę zbrojną, zrewidował swoje poglądy i stał się świadkiem oraz kronikarzem życia w czasie epidemii. Zamiast uciekać przed złem, Tarrou wybiera aktywny udział w walce z chorobą, pomaga w organizowaniu sanitariuszy i jest niezłomny w swoich działaniach. Jego postawa to wyraz poświęcenia i solidarności z ofiarami dżumy.

Raymond Rambert, z kolei, początkowo reprezentuje kontrastową postawę. Jako dziennikarz pragnie za wszelką cenę opuścić miasto i wrócić do ukochanej. Pokusy życia osobistego wydają się silniejsze niż obowiązek solidarności wobec cierpiących. Dopiero wewnętrzna przemiana oraz rozwój moralny zachęcają go do pozostania i włączenia się w pomoc ofiarom epidemii. Jego postawa pokazuje, że walka ze złem może wymagać czasu i dojrzałości, by zrozumieć jej sens.

W "Antygonie" Sofoklesa konflikt pomiędzy obowiązkiem a pokusami życia ukazany jest poprzez postać tytułowej bohaterki, która przeciwstawia się zakazowi Kreona, by pogrzebać swojego brata. Antygona kieruje się poczuciem obowiązku wobec bogów i tradycji rodzinnej, stawiając sprawiedliwość ponad własne bezpieczeństwo. Jej decyzja to manifest lojalności wobec wyższych wartości, nawet kosztem śmierci.

Porównując postawy tych postaci, widzimy różne tory, jakimi bohaterowie podążają do osiągnięcia pełni swojej moralności. Rieux i Antygona od samego początku działają według ścisłych przekonań o tym, co jest słuszne. Tarrou i Rambert przechodzą ewolucję, w której ostatecznie wybierają dobrze rozumiany, wspólny obowiązek ponad indywidualne pragnienia.

Zmagania bohaterów w obu dziełach - czy to w starożytnej Grecji, czy w XX-wiecznej Francji - ukazują, że dylematy moralne, przed którymi stoimy, pozostają uniwersalne niezależnie od czasów i epok. Zarówno "Dżuma", jak i "Antygona" uczą nas, że człowieczeństwo to ciągła walka między pokusami a poczuciem obowiązku, a prawdziwa wartość jednostki uwidacznia się właśnie w decyzjach, które podejmuje ona w obliczu moralnych wyzwań. Wybór między komfortem życia a ciężarem odpowiedzialności za innych stanowi o naszej ludzkiej godności i często prowadzi do największych poświęceń.