Młodość - wiara we własne możliwości czy lęk przed przyszłością?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.01.2024 o 11:05

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.01.2024 o 20:00

Młodość to czas, kiedy nasze życie wypełniają marzenia, plany i aspiracje dotyczące przyszłości. Jest okresem, w którym w dużym stopniu kształtuje się nasza tożsamość oraz relacje z otaczającym nas światem. Z jednej strony w młodości możemy odnaleźć wiarę we własne możliwości, gotowość do działania i entuzjazm w dążeniu do wyznaczonych celów. Z drugiej – to właśnie wówczas ujawnia się obawa przed ewentualnymi niepowodzeniami. Przykłady literackie z dzieł "Dziady część III" Adama Mickiewicza oraz "Przedwiośnia" Stefana Żeromskiego w interesujący sposób odzwierciedlają te dwie perspektywy.

"Dziady część III" prezentują odmienną wizję młodości, widzianą oczami Gustawa-Konrada. Postać ta przeżywa wielką wewnętrzną przemianę, ewoluując od romantycznego wizjonera, pragnącego miłości i szczęścia aż po narodowego bohatera - emisariusza, gotowego poświęcić wszystko, w tym życie osobiste, dla wyższych celów. Konrad w "Wielkiej Improwizacji" uosabia wiarę we własne siły, gotowość do walki z niesprawiedliwością i tyraniami. Młody bohater odnajduje sens istnienia w działalności na rzecz wolności Polski. Z drugiej strony, ów młodzieńczy zapał to również pułapka, rodząca lęk przed odpowiedzialnością. Konrad przekracza granice ludzkich możliwości, co prowadzi do jego duchowego kryzysu. W scenie sądu Konrada wyraźnie poznajemy kolejny kontekst – lęk przed przyszłością i rozmachem postanowień, które trudno zrealizować w brutalnej rzeczywistości.

Zupełnie inną panoramę młodości maluje Żeromski w "Przedwiośniu". Cezary Baryka, to młody człowiek, który wyrusza na poszukiwanie swojego miejsca w świecie, pełen nadziei i wiary we własne siły. Mimo że wychowuje się w Baku, w otoczeniu dobrobytu, po rewolucji lutowej i październikowej w Rosji jego los radykalnie się zmienia. W obliczu nowych wyzwań, Cezary pragnie walczyć o lepszą przyszłość swojej ojczyzny, co ilustruje jego pełną entuzjazmu postawę w stosunku do otaczającego go świata. Zdaje się, że młodość Cezarego w dużej mierze jest odzwierciedleniem wiary we własne możliwości i pragnienia dokonania zmiany. Jednak zetknięcie z realiami niepodległej Polski po powrocie do kraju, stopniowo odsłania przed nim skomplikowaną rzeczywistość, która testuje jego idee i determinację.

Analizując te dwie przeciwstawne postawy, należy stwierdzić, że młodość to okres szczególny, gdyż obie postawy, zarówno wiara we własne siły i lęk przed przyszłością – towarzyszą sobie nawzajem. Charakterystyczne dla wieku młodzieńczego są emocjonalne huśtawki, raptowne zmiany nastrojów oraz ekstremalne decyzje. Siła wiary we własne możliwości ma swoje korzenie w naturalnej dla młodości śmiałości i otwartości na świat. Jednocześnie niepewność co do przyszłych losów jest równie uzasadniona, bowiem młodzi ludzie dopiero uczą się radzić sobie z rzeczywistością.

Odnosząc się do dzieł Mickiewicza i Żeromskiego, można dostrzec, że zarówno Gustaw-Konrad, jak i Cezary Baryka przechodzą przez oba te etapy – od wiary we własne możliwości po lęk przed przyszłością. Obaj ostatecznie dochodzą do momentu, gdy muszą ponownie zdefiniować swoje poglądy na świat i na siebie samych.

Podsumowując młodość jest złożonym i dynamicznym okresem w życiu każdego człowieka, pełnym sprzeczności i kontrastów, gdzie wiara we własne siły przeplata się z obawami przed wyzwaniami, jakie przynosi dorosłość. Literatura wielokrotnie pokazała, że to właśnie te wahania decydują o kształcie naszej przyszłości i o tym, jakimi ludźmi się staniemy.