Człowiek w poszukiwaniu szczęścia

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 17.01.2024 o 13:09

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.01.2024 o 23:34

Poszukiwanie szczęścia to uniwersalna kwestia, którą podejmują ludzie niezależnie od epoki i kultury, w której się wychowali. Zastanowienie się nad tym, jak ludzie dawniej i dziś podchodzą do kwestii szczęścia i w jaki sposób próbują je osiągnąć, pozwala na głębsze zrozumienie zarówno zmieniających się potrzeb ludzkich, jak i ewolucji rozumienia samego pojęcia "szczęście".

Patrząc na literaturę dawnych wieków, zauważamy, że szczęście często utożsamiane było z osiągnięciem pewnej harmonii duchowej, z prawością życia i spełnieniem boskich praw. W kontekście literatury średniowiecznej motywem przewodnim był teocentryzm, gdzie o szczęściu decydowała obecność Boga w życiu człowieka oraz życie zgodne z zasadami religijnymi. Widać to wyraźnie w dziełach takich jak "Boska komedia" Dantego, gdzie harmonia i radość osiągane były poprzez trudną drogę doskonalenia się i oczyszczania duszy.

Odrodzenie, ze swoją zmianą paradygmatu na antropocentryzm, wciąż podążało za koncepcją szczęścia jako stanu duszy. Widać to na przykład w twórczości Szekspira, gdzie bohaterowie, jak Hamlet czy Makbet, toczą wewnętrzny bój między ambicją a moralnością, gdzie szczęście jest stanem nieosiągalnym, ze względu na wewnętrzne rozterki i tragiczny los.

W epoce oświecenia pojęcie szczęścia zaczyna się sekularyzować. Twórcy, tacy jak Wolter w swojej "Kandydzie", wskazują na wątpliwości dotyczące teologicznego i metafizycznego rozumienia świata oraz szczęścia. Zamiast tego, na pierwszy plan wysuwa się wartość rozumu i zdolność człowieka do kształtowania własnego losu w kierunku szczęścia przez pryzmat pracy nad sobą, oraz osiągnięcie dobrobytu materialnego i intelektualnego.

Romantyzm ponownie zwraca się w kierunku wewnętrznych przeżyć i indywidualnego postrzegania świata. Szczęście, jak u Byrona czy Słowackiego, utożsamiane jest z intensywnością doznań, z silnymi, choć często autentycznymi uczuciami oraz z poszukiwaniem ideału.

W XX i XXI wieku ideał szczęścia znowu się przekształca. Wiek XX to czas dwóch wielkich wojen światowych, okresów wielkich nadziei i tragicznych rozczarowań, co znalazło swoje odbicie w literaturze. Na przykład, w powieści "Rok 1984" George'a Orwella szczęście staje się luksusem, o którym tylko nieliczni mogą marzyć w świecie totalitarnego nadzoru i manipulacji. Współcześnie z kolei, szczególną role zaczyna odgrywać psychologia i nauka. Szczęście to już nie tylko kwestia ducha czy stanu materialnego, ale również zdrowia psychicznego i emocjonalnego. Znaczenie ma indywidualny rozwój, samorealizacja, równowaga między życiem prywatnym a zawodowym, jak to przedstawia się w literaturze rozwoju osobistego.

Dziś, w epoce cyfryzacji i globalizacji, człowiek jest zalewany niezliczoną ilością bodźców, które zarówno mogą przyczyniać się do jego szczęścia, jak i od tego oddalać. W literaturze współczesnej, szczęście często wiąże się z poszukiwaniem równowagi, autentyczności i sensu w świecie przepełnionym ironią i konsumpcjonizmem.

Podsumowując, poszukiwanie szczęścia w literaturze przechodziło ewolucję od teocentrycznych idei, przez humanistyczno-rozumowe, po całkowicie subiektywne, indywidualne i związane z szeroko pojętą satysfakcją życiową. Pomimo różnic wynikających z epoki i środowiska kulturowego, fundamentem poszukiwań zawsze pozostaje ludzka natura, która nieodmiennie aspiruje do osiągnięcia szczęścia, jakiekolwiek by ono nie było. Czy w czasach starożytnych, czy współczesnych, człowiek w dążeniu do szczęścia nie przestaje szukać odpowiedzi na pytanie, jak żyć, by poczucie spełnienia i radości było osiągalne.