Jak wielką władzę mogą mieć rodzice nad dziećmi i co z tego wynika w perspektywie lektur "Skąpiec" Moliera i innych oraz dwóch kontekstów

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 23.10.2023 o 22:20

Rodzice od zawsze odgrywali ogromną rolę w życiu swoich dzieci. To oni są odpowiedzialni za wychowanie i kształtowanie młodych umysłów. Jednak pytanie, jak wielką władzę mogą mieć rodzice nad swoimi dziećmi, wydaje się być kluczowe. Czy to nadmierna kontrola jest korzystna dla rozwoju jednostki czy może powoduje ograniczenia i frustrację?

Obserwując postać Harpii w "Skąpcu" Moliera, możemy dostrzec aktualność tego problemu. Harpagon, chciwy na punkcie zgromadzenia majątku, nie tylko działa całkowicie wbrew woli swojego syna, ale także bezceremonialnie decyduje o jego przyszłości. Młody chłopiec ma zostać wydany za bogatego starca, nie zważając na jego uczucia czy marzenia. Rodzicielska władza w tym przypadku jest wykorzystywana dla realizacji egoistycznych celów ojca, co prowadzi nie tylko do nieszczęścia financjowego, ale przede wszystkim do utraty wolności, godności i indywidualności syna.

Podobną sytuację możemy spotkać w innych dziełach literackich. Choćby w powieści "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego, gdzie rodzice Zosi i Czepca decydują o ich małżeństwie, nie pytając o opinię samych zainteresowanych. W tym przypadku władza rodziców nad dziećmi prowadzi do rozpadu szczęśliwego związku, frustracji, a w efekcie do tragicznych losów bohaterów.

Jednym z argumentów za wielką władzą rodziców jest troska o dobro i bezpieczeństwo dziecka. Rodzice często podejmują decyzje mające na celu ochronę przed błędnymi wyborami czy zagrożeniami ze strony świata zewnętrznego. Niekiedy rodzi się jednak pytanie, czy to nie przekracza granic i nie ogranicza rozwoju młodej osoby. Nadmierna kontrola może sprawić, że dziecko nie nauczy się samodzielności i podejmowania decyzji.

Kolejnym argumentem przemawiającym za wielką władzą rodziców jest ich doświadczenie i mądrość życiowa. Dzięki swojemu doświadczeniu rodzice mogą udzielać rad, dbać o prawidłowy rozwój moralny i społeczny dziecka. Jednakże, równocześnie, jest to pole, w którym łatwo o przekroczenie granic. Rodzice, zamiast wspierać w procesie samodzielnego myślenia i rozwijania osobistych przekonań, mogą narzucać własne wzorce i przekonania, powodując ograniczenia w rozwoju intelektualnym i emocjonalnym dziecka.

Wnioskiem płynącym z powyższych argumentów jest fakt, że wielka władza rodziców nad dziećmi może mieć zarówno pozytywne, jak i negatywne konsekwencje. Decydujący jest sposób, w jaki rodzice korzystają z tej władzy. Ważne jest, aby zachować równowagę między opieką i wsparciem, a umożliwieniem dziecku samodzielnego kształtowania własnej tożsamości. Niekwestionowane rządy nad dziećmi mogą prowadzić do pogłębienia wybuchu buntu i utraty więzi, co z pewnością nie jest pożądanym efektem wychowania.

Ważnym jest więc, by rodzice mieli świadomość, że ich decyzje i działania mają istotne znaczenie dla rozwoju i doświadczeń młodej osoby. Wzajemne zrozumienie, szacunek i dialog między rodzicami a dziećmi stanowią fundament budowania zdrowych relacji, gdzie władza nie jest nadużywana, a rozwój jednostki pozostaje priorytetem.