Metaforyczne znaczenie zdania z utworu Daniela Defoe w kontekście problematyki "Dżumy" Alberta Camusa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 23.03.2025 o 15:16

Rodzaj zadania: Zadanie domowe

Dodane: 13.03.2025 o 17:59

Przeanalizowanie metaforycznego znaczenia zdania z utworu Daniela Defoe w kontekście problematyki dżumy Alberta Camusa to zadanie wymagające dogłębnego zrozumienia obu dzieł i ich przekazu. Oba teksty, mimo że powstały w różnych epokach i są osadzone w różnych realiach, poruszają uniwersalne kwestie związane z ludzką naturą, kruchością życia oraz wpływem katastrof na społeczeństwo.

Daniel Defoe, autor znany głównie z „Przypadków Robinsona Crusoe”, napisał również dzieło „Dziennik roku zarazy” (1722), będące fikcyjnym zapisem wydarzeń związanych z wybuchem dżumy w Londynie w 1665 roku. Defoe opisuje nie tylko same wydarzenia, ale zastanawia się także nad postępowaniem ludzi w obliczu katastrofy, co prowadzi do licznych refleksji na temat kondycji człowieka. Z kolei Albert Camus, w swojej słynnej powieści „Dżuma” (1947), wykorzystuje epidemię jako alegorię do zgłębienia ludzkiej egzystencji, wolności, moralności i absurdu życia.

Przykładowe zdanie z Defoe, które mogłoby mieć znaczenie metaforyczne w kontekście powieści Camusa, może brzmieć: „Zaraza ta nie była tylko chorobą, ale ujawnieniem prawdziwego oblicza ludzi”. Metaforyczne znaczenie tego zdania można analizować przez pryzmat obu utworów, podkreślając podobieństwa i różnice w ich podejściu do tematu epidemii jako narzędzia do badania ludzkiej natury.

W „Dzienniku roku zarazy” Defoe przedstawia zarazę jako katalizator, który zmusza ludzi do ujawnienia swoich prawdziwych charakterów, zarówno tych najlepszych, jak i najgorszych. Epidemia obnaża moralną kruchość społeczeństwa i wystawia na próbę więzi międzyludzkie. Ludzie w obliczu śmiertelnego zagrożenia zmuszeni są do podjęcia działań, które często ujawniają skrajne postawy: altruizm, bohaterstwo, ale także egoizm, panikę czy zdradę. W tym kontekście, metafora Defoe odnosi się do idei, że pod wpływem ekstremalnych warunków zewnętrznych ludzie pokazują swoje prawdziwe ja, co można uznać za swoisty test moralny.

Z kolei Camus w „Dżumie” rozwija temat epidemii jako metafory nie tylko historycznej, ale i filozoficznej. Dżuma w jego powieści symbolizuje więcej niż tylko fizyczną chorobę – jest alegorią ludzkiej egzystencji, wyzwań i nieuchronności śmierci. Metaforyczne znaczenie dżumy u Camusa jest złożone: choroba staje się symbolem absurdalności życia, jego nieprzewidywalności i braku sensownego celu. Kontrast między świadomością doraźnego zagrożenia a poszukiwaniem sensu życia jest jednym z głównych tematów powieści.

Camus pokazuje, że w obliczu bezsensownego cierpienia i śmierci, jaka niesie dżuma, ludzie są zmuszeni do konfrontacji z pytaniami o moralność i istotę człowieczeństwa. Różne postacie, takie jak doktor Rieux czy Tarrou, uosabiają różne reakcje na katastrofę: od pragmatycznego działania, przez solidarność, po refleksję nad ludzkim losem. U Camusa zaraza wpływa na bohaterów w taki sposób, że zmusza ich do działania w imię wspólnego dobra, mimo że wiedzą, iż nie mogą w pełni pokonać zarazy – co staje się metaforą ich walki z absurdalnością życia.

Metafora z dzieła Defoe, że zaraza ujawnia prawdziwe oblicze ludzi, w powiązaniu z problematyką dżumy Camusa, prowadzi do konkluzji, że obie powieści wykorzystują epidemię jako środek do zgłębiania ludzkiej kondycji. Zarówno Defoe, jak i Camus badają, jak ekstremalne okoliczności wpływają na moralność i działania jednostek, pokazując, że w obliczu zagrożenia jesteśmy zmuszeni stawić czoła swoim najgłębszym prawdom i wyborom. Katastrofy, takie jak epidemie, ukazują zarówno kruchość życia, jak i potencjał ludzkiej solidarności, jednocześnie podkreślając nieuchronność i nieprzewidywalność naszego istnienia.

Zaraza w obu utworach stanowi soczewkę, przez którą można obserwować rzeczywistość. Zarówno Defoe, jak i Camus, pokazują, że w czasach kryzysu ujawniają się prawdziwe wartości i postawy, co ostatecznie prowadzi do refleksji nad sensownością życia i zachęca do działania na rzecz wspólnego dobra, niezależnie od jego bezsensowności czy nieuchronności końca.