Co skłania człowieka do poświęceń? Omówienie zagadnienia na podstawie „Dżumy” Alberta Camusa z uwzględnieniem kontekstu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.03.2025 o 20:34

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.03.2025 o 17:37

Albert Camus w swojej powieści "Dżuma" przedstawia ludzkie dramaty, które ujawniają, co skłania jednostki do poświęceń w obliczu ekstremalnych sytuacji. Główną osią fabuły jest epidemia dżumy, która wybucha w Oranie, mieście położonym w Algierii. Wydarzenia opisane przez Camusa można interpretować jako alegorię ludzkiego życia, pełnego wyzwań i zmuszającego do podjęcia trudnych decyzji. Na podstawie postaci stworzonych przez Camusa można dostrzec różne motywy pchające ludzi do poświęceń. Są nimi przede wszystkim obowiązek moralny, solidarność międzyludzka oraz potrzeba nadawania sensu własnemu życiu.

Doktor Bernard Rieux jest jednym z głównych bohaterów powieści i uosabia ideał człowieka walczącego z epidemią. Rieux nie kieruje się wiarą religijną ani ideologią, lecz poczuciem obowiązku wobec drugiego człowieka i zawodową odpowiedzialnością. W swojej pracy lekarza stawia czoła cierpieniu, bez względu na to, jak trudna czy beznadziejna wydaje się sytuacja. Jego oddanie i profesjonalizm są niezwykłe, a poświęcenie wynika z wiary w sens niesienia pomocy i chęci, by choć trochę zmniejszyć ludzkie cierpienie. Postać Rieux pokazuje, że jednym z najważniejszych motywatorów do podejmowania poświęceń jest głęboko zakorzenione poczucie odpowiedzialności moralnej.

Kolejną postacią, której życie jest przykładem poświęcenia, jest Jean Tarrou. Jego motywacje do działania wyrastają z głębokiego przekonania o konieczności walki z nieszczęściem, którego źródłem jest nie tylko dżuma, lecz także zło tkwiące w naturze człowieka. Tarrou angażuje się w organizację oddziałów sanitarnych i z determinacją walczy o każdy życie. W swych notatkach mówi o potrzebie bycia „świętym bez Boga”, o czym można rozumieć jako pragnienie czynienia dobra niezależnie od dogmatów religijnych czy nagród. Poprzez Tarrou Camus ukazuje, że solidarność i współczucie są silnymi bodźcami do działania w obliczu zła.

Camus w swojej powieści analizuje także postać księdza Paneloux, którego stosunek do epidemii i ludzkiego cierpienia ewoluuje w trakcie akcji. Na początku Paneloux widzi w dżumie karę za grzechy, co usprawiedliwia cierpienie i pełną rezygnację wobec wyroków Bożych. Jednak późniejsze refleksje i doświadczenia sprawiają, że zmienia on swoje stanowisko, starając się łączyć wiarę z aktywną pomocą innym. Ostatecznie ksiądz Paneloux podejmuje decyzję o pozostaniu w Oranie i ofiarowaniu siebie w służbie chorym, co świadczy o tym, że głęboka wiara i miłość do ludzi mogą być silnymi bodźcami skłaniającymi do poświęcenia.

Józef Grand, urzędnik pracujący z doktor Rieux, to kolejna postać, której działania pokazują inną perspektywę motywacji do poświęcenia. Choć z pozoru przeciętny, Grand charakteryzuje się niezwykłą determinacją i poczuciem obowiązku. Kierowany potrzebą przynależności i czynienia dobra, angażuje się całkowicie w pomoc w walce z epidemią. Jego poświęcenie pokazuje, że nawet przeciętny człowiek, pozbawiony większych ambicji, może odnaleźć sens i spełnienie w bezinteresownej działalności na rzecz innych, co nadaje jego życiu nowy wymiar i znaczenie.

Kontekstem pomocnym w analizie "Dżumy" może być postawa Alberta Camusa wobec ludzkiego losu i filozofia absurdu, której jest pionierem. Camus uważał, że życie nie ma z góry określonego sensu i jest pełne absurdalności i niesprawiedliwości. To właśnie na tle tej filozofii interpretować można jego powieść jako poszukiwanie sensu poprzez solidarność i działanie na rzecz innych. Dżuma staje się wtedy symbolem wszystkich tych przeciwności i nieszczęść, których człowiek nie jest w stanie uniknąć, ale na które może odpowiedzieć swoim człowieczeństwem, poczuciem obecności i solidarności, przeciwstawiając się bezsilności wobec losu.

Albert Camus w swojej powieści "Dżuma" ukazuje, że różnorodne motywacje mogą skłonić ludzi do poświęceń w sytuacjach ekstremalnych. Są one głęboko zakorzenione w poczuciu obowiązku, solidarności oraz potrzebie nadawania sensu własnemu życiu w obliczu jego absurdalności i nieuchronnych przeciwności. W tym sensie Camus afirmuje wartość ludzkiej godności, która przejawia się w gotowości do działania na rzecz innych, nawet wtedy, gdy wydaje się to bezcelowe czy przegrane.