Adam Mickiewicz - " Dziady " część II - streszczenie
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.08.2024 o 8:47
Rodzaj zadania: Streszczenie
Dodane: 8.08.2024 o 8:01
Streszczenie:
"Dziady" II - ceremonia Dziadów w kaplicy cmentarnej. Guślarz przyzywa duchy, które opowiadają o swoich życiach i cierpieniach. Moralne przestrogi i refleksje nad życiem i śmiercią. Mickiewicz ukazuje głęboką symbolikę i duchowe przesłania.?
Adam Mickiewicz - "Dziady" część II - streszczenie
I. Wprowadzenie
Adam Mickiewicz był jednym z największych poetów i literatów polskiego romantyzmu. Jego twórczość, pełna głębi duchowej i literackiej, wywarła olbrzymi wpływ na kulturę polską. Mickiewicz, przede wszystkim znany z utworów takich jak "Pan Tadeusz" czy "Oda do młodości", jest również autorem cyklu dramatycznego "Dziady", który odgrywa kluczową rolę w literaturze polskiej. "Dziady" to niezwykle symboliczny i mistyczny cykl dramatyczny, który zawiera wątki pogańskich obrzędów, ludowych wierzeń oraz głębokich refleksji nad ludzką naturą.Akcja "Dziadów" części II rozgrywa się w kaplicy cmentarnej podczas nocy Dziadów - starosłowiańskiego święta obchodzonego w nocy poprzedzającej Dzień Wszystkich Świętych. W tym specyficznym, mistycznym środowisku, gdzie granica między życiem a śmiercią jest wyjątkowo cienka, odbywają się obrzędy mające na celu kontakt z duchami zmarłych oraz pomoc duszom w uzyskaniu odkupienia. Praktyki te, pełne symboliki i tajemniczości, odgrywają centralną rolę w dramacie Mickiewicza.
II. Przebieg uroczystości
Uroczystości zaczynają się z nadejściem zmroku, kiedy to do kaplicy cmentarnej schodzą się mieszkańcy okolicy, przynosząc jedzenie i picie dla duchów. Kluczową postacią w ceremonii jest Guślarz - osoba posiadająca tajemną wiedzę i zdolności przyzywania duchów. Guślarz pełni rolę pośrednika między światem żywych a światem umarłych. Jego zaklęcia i pieśni mają na celu przywołanie duchów, które mogą potrzebować pomocy w uzyskaniu odkupienia.Przyzywanie duchów rozpoczyna się od lekkich duchów, do czego Guślarz używa zaklęcia: "Naprzód wy z lekkimi duchy...". Wkrótce pojawiają się dwie duszyczki dzieci, Józio i Rózia, które opowiadają o swoim losie. W ich życiu brakowało smutku i niedoli, co uniemożliwia im pełne doświadczenie szczęścia w niebie. Proszą zgromadzonych o dwa ziarnka gorczycy, co symbolizuje konieczność doświadczenia cierpienia, aby móc docenić prawdziwe szczęście: "Kto nie doświadczył goryczy ni razu, Ten nie doświadczy słodyczy w niebie." Po spełnieniu ich prośby, duchy dzieci zostają odesłane do nieba.
III. Pojawienie się ciężkiej duszy
O północy ceremoniał przyzywania duchów wkracza w bardziej mroczną fazę. Guślarz przyzywa ciężkie dusze grzeszników, co prowadzi do pojawienia się bogatego właściciela dworu. Duch opowiada historię swojej zbrodni: niegdyś zatwardziały w okrucieństwie i egoizmie, teraz cierpi wieczny głód, którego nie może zaspokoić. Zjawa przywołuje dwie postaci – Kruka i Sowę – które symbolizują dusze jego ofiar. Kruk opowiada historię chłopca, który został pobity na śmierć: "Gdy właściciel się o tym dowiedział, kazał pobić chłopca tak dotkliwie, że ten zmarł." Sowa przywołuje obraz biednej wdowy, która w wigilię Bożego Narodzenia nie miała gdzie się podziać i co zjeść: "Była biedną kobietą, wdową z małym dzieckiem, która w wigilię Bożego Narodzenia nie miał gdzie się podziać i co zjeść."Bogacz cierpi z powodu swojej przeszłości, a jego kara to wieczny głód, którego nie jest w stanie zaspokoić. Prosi zgromadzonych o jedzenie, ale oni odmawiają, podkreślając, że sprawiedliwość boska jest nieubłagana: "Sprawiedliwe zrządzenia boże! Bo kto nie był ni razu człowiekiem, Temu człowiek nic nie pomoże." Na rozkaz Guślarza dusza bogacza zostaje odesłana, pozostawiając zgromadzonych z ciężkim przeczuciem moralnej przestrogi.
IV. Przyzwanie duchów pośrednich
Ceremonia przechodzi do przyzywania duchów pośrednich, co prowadzi do pojawienia się duszy młodej dziewczyny, Zosi. Zosia spędziła swoje życie w świecie marzeń, bawiąc się uczuciami innych i nie angażując się w prawdziwe życie. Prosi ona o możliwość dotknięcia ziemi, co symbolizuje jej pragnienie prawdziwego doświadczenia życia: "Kto nie dotknął ziemi ni razu, Ten nigdy nie może być w niebie." Wcześniejsze próby młodych mężczyzn, którzy starali się zdobyć jej serce, okazały się nieudane, ponieważ Zosia postrzegała życie tylko przez pryzmat swoich wyobrażeń.Guślarz stara się pocieszyć dziewczynę, przepowiadając, że będzie musiała błąkać się przez dwa lata, zanim osiągnie ostateczne ukojenie w niebie. Jest to jednak konieczne, aby mogła zrozumieć pełnię ludzkiego życia i doświadczeń. Zosia, choć nadal zagubiona, odnajduje w słowach Guślarza pocieszenie i nadzieję na przyszłość.
V. Niespodziewane pojawienie się kolejnego widma
Ceremonia zostaje niespodziewanie przerwana przez pojawienie się kolejnego widma - młodzieńca z krwawiącą raną. Jest to postać zagadkowa, która nie reaguje na słowa Guślarza. Widmo wydaje się być wciąż związane z ziemią przez jakieś niewyjaśnione okoliczności. W jego obecności zwraca uwagę młoda pasterka, która zachowuje się tajemniczo i odciąga uwagę mieszkańców kaplicy.Widmo młodzieńca przyciąga uwagę zgromadzonych, którzy obserwują pasterkę z niepokojem. Ludzie postanawiają wyprowadzić pasterkę z kaplicy, wierząc, że może to przerwać złą passę. Jednak widmo młodzieńca podąża za nią, co wskazuje na głęboko zakorzenione związki między nimi. Ta scena kończy obrzęd, pozostawiając zebranych w stanie refleksji i niepewności.
VI. Zakończenie
Obrzędy Dziadów kończą się, pozostawiając uczestników z głęboką refleksją nad znaczeniem życia i śmierci. Ceremonie te umożliwiają kontakt z zaświatami, pozwalając żywym na zrozumienie konsekwencji swoich działań i kształtowanie moralnych wartości. Uroczystości te, pełne symboliki i duchowych przesłań, ukazują relacje między światem żywych a światem umarłych, podkreślając jednocześnie wagę empatii i zrozumienia.Dramat Mickiewicza, pełen mistycznych i filozoficznych odniesień, odgrywa kluczową rolę w polskiej literaturze i tradycji. "Dziady" ukazują głębokie refleksje nad ludzką naturą, sprawiedliwością i moralnością, a obrzędy tam opisane przypominają o bliskości śmierci i konieczności niesienia pomocy tym, którzy odeszli. Symboliczne miejsce akcji oraz postacie duchów tworzą niezwykle intensywną i emocjonalną atmosferę, podkreślając bogactwo literackiego dorobku Adama Mickiewicza oraz jego wpływ na kształtowanie polskiej tożsamości kulturowej.
Ocena nauczyciela:
Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.08.2024 o 8:47
O nauczycielu: Nauczyciel - Krzysztof K.
Od 15 lat pracuję w liceum ogólnokształcącym — prowadzę przygotowania maturalne i wspieram uczniów młodszych przed egzaminem ósmoklasisty. Uczę logicznego myślenia, klarownego planu i skutecznej argumentacji opartej na lekturach i tekstach nieliterackich. Na zajęciach panuje porządek i spokój, dzięki czemu łatwiej skupić się na meritum. Moi uczniowie cenią konkret, przykłady oraz powtarzalne schematy, które dają wyniki.
Komplementuję doskonałe zrozumienie "Dziadów" cz.
Komentarze naszych użytkowników:
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się