Zmagania z chorobą alkoholową

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 29.11.2024 o 8:18

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 27.11.2024 o 16:35

Moje życie zmieniło się dramatycznie, gdy choroba alkoholowa zaczęła wpływać na moje codzienne funkcjonowanie oraz relacje z bliskimi. Choć nie była to świadoma decyzja, problem stopniowo się pogłębiało, a ja długo nie dostrzegałem jego wczesnych sygnałów. Kiedy patrzę wstecz, mogę zidentyfikować trzy kluczowe sytuacje, które miały ogromny wpływ na moje życie oraz relacje rodzinne, w tym sześć objawów osiowych choroby, które były na tamtym etapie obecne.

Pierwsza sytuacja, która zburzyła mój komfort złudnego spokoju, wydarzyła się na przyjęciu u znajomych, kiedy zdałem sobie sprawę, że moje spożycie alkoholu zaczyna wymykać się spod kontroli. Spośród zgromadzonych to ja sięgałem po kieliszek najczęściej i wręcz aktywnie szukałem powodów, by pić dalej. W tamtym momencie powinna mnie ostrzec iskra rozsądku, której jednak nie posłuchałem. Zamiast tego zaczęły pojawiać się pierwsze objawy – rosnąca tolerancja na alkohol i uporczywy wewnętrzny przymus sięgania po niego.

Ta świadomość uderzyła mnie jak chłodna fala, budząc mieszane uczucia. Przez chwilę czułem wstyd i niepokój, ale szybko znalazłem pocieszenie w racjonalizacjach. Zignorowałem głos rozsądku, przekonany o swojej wyjątkowości i zdolności do panowania nad sytuacją.

Drugą sytuacją był moment, gdy moje picie zaczęło wpływać na życie zawodowe. Poranne wstawanie stawało się coraz trudniejsze, a wykonywanie codziennych obowiązków zaczęło mi ciążyć. Na początku były to tylko sporadyczne spóźnienia, ale z czasem zaczęło się zdarzać, że całymi dniami nie wychodziłem do pracy. Moi współpracownicy oraz przełożeni zauważyli, że coś jest nie tak, choć wciąż starałem się udawać, że wszystko jest pod kontrolą. To był drugi z osiowych objawów – zaniedbywanie obowiązków w związku z piciem.

W głębi serca towarzyszył mi niepokój i poczucie winy. Wiedziałem, że moja kariera stoi na krawędzi, jednak alkohol stał się dla mnie ucieczką od tego dyskomfortu. Złość na siebie przeplatała się z poczuciem bezsilności – kolejne drinki stały się sposobem na chwilowe uciszenie tych emocji.

Największy cios przyszedł, gdy mój nałóg odbił się na życiu rodzinnym. Pewnego wieczoru, po kolejnej alkoholowej libacji, wywiązała się burzliwa kłótnia z najbliższymi. Pamiętam, jak brutalnie dotarła do mnie świadomość, jak bardzo się oddaliliśmy – dzieci zaczęły mnie unikać, a partnerka wyrażała coraz większe rozczarowanie. To wszystko prowadziło tylko do dalszych konfliktów. Tu pojawił się trzeci i czwarty objaw: problemy w relacjach z ludźmi oraz utrata lub znaczne nadwyrężenie relacji z bliskimi.

Czułem wewnętrzną pustkę i stopniowo traciłem kontakt z tym, co było dla mnie najważniejsze. Pojawiało się przygnębienie i lęk, że mogę stracić wszystko. W tym stanie emocjonalnego chaosu i desperacji, zrozumiałem, że moi bliscy płacą wysoką cenę za moje działania.

Podczas tych burzliwych okresów doświadczałem również piątego objawu osiowego: niskiego nastroju i stanów depresyjnych, które próbowałem ukrywać przed otoczeniem. Te emocje były jak cień, który podążał za mną wszędzie – od przygnębienia po rozpacz. Poczucie winy sprawiało, że coraz częściej uciekałem w alkohol, zamykając się w błędnym kole.

Ostatni, szósty objaw to występowanie syndromu odstawienia, gdy próbowałem samodzielnie przerwać ciąg alkoholowy. Drżenie rąk, niepokój i fizyczny dyskomfort były jak przypomnienia, które nieustannie odciągały mnie od normalności. Im bardziej próbowałem z tym walczyć, tym bardziej zdawałem sobie sprawę, jak głęboko zapadłem w sidła nałogu.

Zmagania z chorobą alkoholową miały druzgocący wpływ na mój świat. Stresująca codzienność i ucieczka w używki doprowadziły do oddalenia emocjonalnego od bliskich mi osób, co z kolei naruszyło więzi rodzinne. Moja partnerka i dzieci czuli się zaniedbani i odizolowani od osoby, która miała być ich podporą i inspiracją. Jednak w końcu znalazłem w sobie siłę, by przyznać się do problemu i szukać pomocy. Terapia pomogła mi zrozumieć przyczyny mojego stanu oraz nauczyła mnie odbudowywać zaufanie i więzi rodzinne.

Świadomość konsekwencji była bolesna, ale również otworzyła drzwi do nowej drogi, prowadzącej do odzyskania kontroli nad życiem i odbudowy więzi z najbliższymi. Moje doświadczenie uczy, jak ważne jest dostrzeżenie i przyznanie się do problemu, zanim konsekwencje staną się nieodwracalne. Choroba alkoholowa to nie tylko osobisty dramat, ale trudność, która dosięga naszych najbliższych. Opisane sytuacje oraz objawy pozwoliły mi lepiej zrozumieć siebie i podjąć trud zmiany, która – choć bolesna – przynosi nadzieję na lepsze jutro.