Wyjaśnij zarzut Artura, że w rodzinie Stomilów nie ma „żadnej zgodności z dniem bieżącym".

Ta praca została zatwierdzona przez naszego nauczyciela: 11.06.2024 o 17:24

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 6.06.2024 o 6:48

Dramat "Tango" Sławomira Mrożka jest jednym z najważniejszych dzieł polskiego teatru XX wieku. To utwór postmodernistyczny, który wprowadza czytelnika w świat pełen absurditetu, chaosu i braku stałych wartości. Akcja dramatu rozgrywa się w domu rodziny Stomilów, będącej swoistym mikrokosmosem, w którym odbijają się problemy współczesności. Kluczową postacią, poprzez której spojrzenie interpretujemy sytuację rodzinną, jest młody Artur. Na początku swej podróży przez dramat, Artur stawia zarzut, że w rodzinie Stomilów nie ma „żadnej zgodności z dniem bieżącym". Aby zrozumieć sens tego stwierdzenia, musimy przyjrzeć się zarówno postaciom, jak i wielowarstwowej symbolice sztuki.

Rodzina Stomilów przedstawiona jest jako symboliczny śmietnik intelektualny. W mieszkaniu gromadzą się przedmioty z różnych epok i kontekstów, które dawno straciły na wartości. Wskazuje to na brak jakiejkolwiek systematyki i porządku, a także na koncentrację na przeszłości kosztem teraźniejszości. Dom, w którym każda rzecz stoi w sprzeczności z pozostałymi, jest przestrzenią pozbawioną sensu. W utworze Mrożka przedmioty, jakie zbierają się w mieszkaniu Stomilów, takie jak kula ortopedyczna, katafalk czy klatka na ptaki, są znaczącymi rekwizytami, które symbolizują nieudolne próby zachowania dawnej świetności i jednocześnie całkowite ich porzucenie.

Charakterystyka bohaterów rodziny Stomilów jeszcze bardziej uwydatnia ten chaos. Stomil i Eleonora, rodzice Artura, są przedstawicielami pokolenia, które uważa się za rewolucjonistów i intelektualistów. To oni znieśli dawne zasady i tradycje, w imię nowoczesności i wolności. Ich działania sprawiły jednak, że świat, który zbudowali, jest pozbawiony sensu i porządku. Stomil, na przykład, nosi piżamę bez guzików i prowadzi eksperymenty teatralne, które nikogo nie interesują. Eleonora natomiast zdradza męża, sypiając z Edkiem, członkiem rodziny o niskim statusie społecznym, co jest też oznaką braku społecznych reguł i moralności.

Artur, w swym buncie, jest postacią kontrastową wobec swoich rodziców. Pragnie przywrócić porządek i reguły, odnaleźć w świecie sens. Jego działania, choć często ironiczne i pełne wątpliwości, ukazują pragnienie ładu i stabilności. Mimo że Artur zmarne stara się wprowadzać zasady i tradycje, które uważa za utracone. W swoim buncie przeciwko rodzicom, którzy zdestabilizowali cały system norm i wartości, widzi główny problem w braku „zgodności z dniem bieżącym". W jego rozumieniu, teraźniejszość powinna być osadzona na pewnych stałych wartościach, a nie być zbiorem przypadkowych, często nielogicznych pozostałości przeszłości.

Chaos w domu Stomilów, zarówno w jego przestrzeni fizycznej, jak i w relacjach rodzinnych, obrazuje szersze zjawisko entropii kulturowej i społecznej. Zanik zasad i tradycji doprowadził do stagnacji i marazmu. Dom Stomilów stał się miejscem bez przyszłości, pełnym rekwizytów z minionych epok, ale pozbawionym spójnej wizji. Eleonora i Stomil, odcinając się od przeszłości i odrzucając wartości, w które kiedyś wierzono, przyczynili się do powstania przestrzeni, w której żadne nowe idee nie mogą się narodzić. Ich dom jest miejscem, w którym panuje fałszywa swoboda, będąca jedynie fasadą prawdziwej anarchii.

Artur dostrzega tę sytuację i buntuje się przeciwko niej, negując pozorną wolność swoich rodziców. Jego zarzut, że w rodzinie Stomilów nie ma „zgodności z dniem bieżącym", jest próbą zwrócenia uwagi na to, że prawdziwa wolność wymaga pewnych ram i zasad. Bez nich wolność staje się chaosem, a życie traci sens. Artur próbuje przywrócić ład, symbolicznie porządkując przestrzeń domu i relacje rodzinne. Jednak jego działania okazują się również nieskuteczne, ponieważ próbuje on odbudować przeszłość, która już dawno przestała mieć znaczenie.

Wielowarstwowość zarzutu Artura można interpretować również jako ostrzeżenie przed odrzuceniem tradycji i wartości na rzecz bezkrytycznej swobody. Sławomir Mrożek, podobnie jak Stanisław Ignacy Witkiewicz w „Szewcach”, ukazuje konsekwencje dawnego buntu, który zamiast wolności przyniósł nihilizm i bezsens. Mrożek krytykuje postmodernizm za jego entropię i brak nowych wartości, podkreślając jednocześnie potrzebę ładu i zasad.

Podsumowując, Artur ma rację, twierdząc, że w rodzinie Stomilów nie ma „żadnej zgodności z dniem bieżącym". Chaos, brak zasad, tradycji i idei prowadzą do stagnacji i marazmu. Mrożek, poprzez postać Artura, ukazuje dramat takiego świata, jednocześnie krytykując postmodernistyczną wolność bez zasad. „Tango” staje się przestrogą przed nadmierną swobodą i anarchią oraz przypomnieniem, jak ważne są tradycja i koncepcyjny ład w życiu jednostki oraz społeczeństwa.