Marianna Świętoszek - charakterystyka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 6.06.2024 o 14:23

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 6.06.2024 o 14:14

Sztuka „Świętoszek” (oryg. „Tartuffe”) autorstwa Moliera to arcydzieło komediowe, które piętnuje hipokryzję religijną i przemoc symboliczną w rodzinie. Utwór osadzony w realiach XVII-wiecznej Francji przedstawia perypetie rodziny, której spokój burzy pojawienie się przebiegłego Tartuffe’a. Centralnym wątkiem komedii jest intryga, w którą zamieszani są wszyscy członkowie domu Orgona. W obrębie tej fabularnej tkanki istnieje postać Marianny – córki Orgona – której charakterystyka stanowi istotny element całej opowieści.

Marianna jest córką Orgona z pierwszego małżeństwa, co pozycjonuje ją w roli osoby podporządkowanej decyzjom ojca. Pełni również istotną rolę jako narzeczona Walerego, młodego szlachcica, oraz siostra Damisa, syna Orgona. Początkowo wydaje się, że jej związek z Walerym jest stabilny i obiecujący, jednak szybko okazuje się, że plany te zostają zagrożone przez bezwzględnego Tartuffe’a, który zyskuje coraz większy wpływ na Orgona. Orgon postanawia wydać swoją córkę za Tartuffe’a, chcąc tym samym wynagrodzić go za domniemaną pobożność i oddanie. Marianna, chociaż głęboko przywiązana do Walerego, musi zmierzyć się z decyzją ojca, stykając się z brutalnymi realiami swojego czasu.

Marianna jest typową przedstawicielką swojej epoki. Jej życie podporządkowane jest zasadom społecznym i rodzinnym, które nakazują dzieciom niekwestionowane posłuszeństwo wobec rodziców. W XVIII-wiecznej Francji kobiety nie miały wielu możliwości na wyrażenie własnej woli czy buntu przeciw autorytetowi ojca. Rola kobiet była ściśle określona przez normy społeczne i religijne, co widać w braku reakcji Marianny na decyzje Orgona. Pomimo ogromnej miłości do Walerego, Marianna nie podejmuje walki o swoje szczęście, ukazując modelową postawę uległej córki tamtych czasów.

Relacje Marianny z innymi postaciami są skomplikowane i wielopłaszczyznowe. Jej uczucie do Walerego wyraźnie kontrastuje z decyzjami podejmowanymi przez Orgona, który bezwzględnie narzuca swoją wolę córce. Walery i Marianna pragną być razem, jednakże zderzenie z nieustępliwym ojcem, zdominowanym przez Tartuffe’a, prowadzi do bolesnego rozłamu. Walery, chociaż zrozpaczony, działa bardziej aktywnie w obronie swojego związku z Marianną, której pasywność staje się wyraźna i rzuca cień na jej charakter.

Postać Elmiry, drugiej żony Orgona, wprowadza do życia Marianny element wsparcia i próbę ochrony jej praw do szczęścia. Elmira staje się protektorką Marianny, dążącą do ukazania prawdziwej natury Tartuffe’a oraz przekonania Orgona do zmiany decyzji. Jej działania są jednak utrudnione przez niezdecydowaną postawę Marianny, która, choć wspierana przez Elmirę, wciąż pozostaje bierna.

Doryna, mądra i przenikliwa służąca, odgrywa kluczową rolę w odkrywaniu prawdy przed Marianną. Jest przeciwwagą do pasywnej bohaterki, przynosząc trzeźwe i praktyczne porady. Doryna wielokrotnie próbuje przemawiać Mariannie do rozsądku, namawiając ją do oszukania ojca czy udawania choroby, aby uniknąć ślubu z Tartuffe’em. Jej rady są przejawem zdrowego rozsądku, który staje się kluczowy dla rozwoju akcji.

Cechy charakteru Marianny są w dużej mierze definiowane przez jej uległość. Jest posłuszna wobec ojca, nie posiada inicjatywy ani odwagi do sprzeciwu. Brak samodzielności i własnej decyzji uczyniło z niej postać defensywną, zależną od działań innych osób, takich jak Elmira czy Doryna. Pomimo szczerej miłości do Walerego, Marianna wybiera pokorne znoszenie losu zamiast aktywnej walki o swoje prawa, co czyni ją postacią tragiczną.

Symbolika postaci Marianny polega na ukazaniu wzoru „dobrej córki” zgodnej z oczekiwaniami społecznymi, co Molier wykorzystuje jako narzędzie krytyki społecznej. Marianna, swoim brakiem buntu, kontrastuje z bardziej buntowniczymi postaciami literackimi, co uwypukla jej rolę jako przykładu negatywnego, ukazującego błędne zrozumienie posłuszeństwa. Molier poprzez jej postać nawiazuje do konieczności zdrowego rozsądku i umiarkowania w posłuszeństwie, co widoczne jest w radach Doryny.

Podsumowując, Marianna ukazuje typową uległość wobec rodziny, co prowadzi do braku inicjatywy i odwagi do obrony własnych praw. Jest postacią niezdolną do samodzielnego działania, zależną od innych osób, jednak jej miłość do Walerego jest szczera i silna. Molier krytykuje poprzez jej postać skrajne posłuszeństwo, zachęcając do zdrowej indywidualności. Postać Marianny jest przestrogą przed zbyt dużą uległością i brakiem asertywności, ukazując uniwersalne przesłanie o konieczności balansu między szacunkiem do rodziny a obroną własnych praw i wartości.