Dlaczego Papkin jest postacią komiczną? Rozprawka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 12.06.2024 o 15:16

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 12.06.2024 o 14:38

"Zemsta" Aleksandra hrabiego Fredry to jedno z najważniejszych dzieł polskiej literatury komediowej. Opublikowana w 1834 roku, "Zemsta" uchwyciła esencję wieloletnich waśni sąsiedzkich oraz ludzkich słabości, czyniąc z nich temat do śmiechu. Fredro ukazuje w „Zemście” różnorodne postacie, każda z których posiada swoje unikalne cechy, które sprawiają, że utwór jest tak atrakcyjny i zabawny. Jedną z najbardziej komicznych postaci jest Józef Papkin, którego dzieje i zachowanie przyciągają uwagę czytelników swoim bezprecedensowym komizmem. Celem tej rozprawki jest analiza Papkina i uzasadnienie, dlaczego jego postać jest tak komiczna.

Papkin jest postacią komiczną ze względu na swoje tchórzostwo, mitomanię i nieudolność. Jego zachowanie generuje zarówno komizm sytuacyjny, jak i słowny, co czyni z niego kluczową figurę w utworze.

Papkin posiada wiele cech charakteru, które stanowią źródło komizmu. Jego tchórzostwo jest jedną z najbardziej evidentnych cech. Chociaż stara się kreować na odważnego i nieustraszonego rycerza, w rzeczywistości jest pełen lęków i łatwo wpada w panikę. Przykładem jest scena, w której udaje się do Rejenta Raptusiewicza. Papkin pojawia się tam z zamiarem wykazania się odwagą, ale gdy tylko zostaje skonfrontowany z realnym niebezpieczeństwem, natychmiast zmienia swoją postawę na uległą i przestraszoną. Ta kontrastująca postawa staje się źródłem wielkiego komizmu, gdyż czytelnik dostrzega przepaść między jego słowami a realnymi działaniami.

Papkin to również mitoman, skłonny do wyolbrzymiania swoich osiągnięć. Często opowiada historie o swoich rzekomych przygodach i sukcesach, które w rzeczywistości są całkowicie wymyślone lub znacznie przesadzone. W jednej z rozmów z Cześnikiem opowiada o swojej podróży jako wielkiej przygodzie pełnej niebezpieczeństw, podczas gdy Cześnik kwituje to ośmieszającą uwagą o wronach. Jego kłamstwa i wyolbrzymienia stają się komiczne, gdyż widz czy czytelnik szybko orientuje się, że są one dalekie od prawdy.

Nieudaczność Papkina przejawia się również w jego stanie materialnym i fizycznym. Jest wiecznie bez pieniędzy, a jego wygląd jest obszarpany i zaniedbany, co stanowi silny kontrast do jego pozornie wysokiego mniemania o sobie. Pomimo braku majątku, Papkin wierzy, że jest w stanie zdobyć serce młodej i pięknej Klary. Jego nieudolne zaloty, pełne niezręczności i nieadekwatności, stają się źródłem śmiechu dla widza.

Pomimo swoich licznych wad, Papkin wykazuje także pewne sprytne zachowania, szczególnie w relacjach z kobietami. Potrafi być nieco przebiegły i umiejący manipulować sytuacjami na swoją korzyść, co skłania Cześnika do wykorzystania go jako pośrednika w sprawie małżeństwa z Podstoliną. Jednak ten spryt jest równie nieudolny, co reszta jego działań, co prowadzi do kolejnych komicznych sytuacji.

Komizm sytuacyjny w "Zemście" jest obfity i wiele z tych sytuacji dotyczy właśnie Papkina. Jednym z najbardziej pamiętnych momentów jest scena z Rejentem. Papkin najpierw zachowuje się obelżywie, próbując zademonstrować swoją odwagę, tylko po to, by natychmiast zmienić swoje nastawienie i pokazać strach. Intensywny kontrast między jego początkowym zachowaniem a późniejszą postawą wywołuje u widza lub czytelnika śmiech.

Innym przykładem jest scena, w której Klara, w odpowiedzi na jego niezręczne i nieadekwatne zaloty, żąda od Papkina przyniesienia krokodyla. Absurdalność tego żądania tylko podkreśla komizm, który wynika z nieadekwatności Papkina jako adoratora. W tym momencie widoczny jest kontrast między jego nadmiernym wyobrażeniem o swoich możliwościach a rzeczywistością, co prowadzi do intensywnego śmiechu.

Papkin również wykazuje hipokryzję i materializm w rozmowie z Wacławem. Gdy tylko Wacław oferuje mu złoto, Papkin natychmiast staje się ugodowy i zmienia swoje stanowisko. Ta natychmiastowa zmiana stanowiska pokazuje jego chciwość i brak lojalności, co staje się kolejnym źródłem komizmu. Papkin, który zawsze stara się przedstawiać siebie jako osobę pryncypialną, okazuje się gotowy sprzedać swoje przekonania za garść złota.

Scena spisywania testamentu przez Papkina to kolejne komiczne wydarzenie. W obliczu rzekomej śmierci, Papkin zachowuje się przesadnie dramatycznie, obsesyjnie strofując innych i wykonując teatralne gesty. Jego przesadzone emocje i paranoiczne przemyślenia wywołują śmiech, gdyż czytelnik lub widz dostrzega, że Papkin jest w rzeczywistości w pełni zdrowy, a cała sytuacja jest wynikiem jego nadmiernej wyobraźni i lęków.

Komizm słowny również odgrywa kluczową rolę w postaci Papkina. Jego pseudonim „Lew Północy” jest ogromnym dysonansem w stosunku do jego tchórzostwa i nieudolności. Samo miano jest absurdalnie nieadekwatne do jego rzeczywistego zachowania, co sprawia, że widz czy czytelnik nie może powstrzymać się od śmiechu.

Pseudonim Papkina jest paradoksalny, ponieważ świadczący o wielkiej odwadze przydomek „Lew Północy” w rzeczywistości przypomina bardziej bajkowy, ironiczny tytuł niż autentyczny. Jeżeli dodamy do tej mieszanki jego elokwencję, która w rzeczywistości jest jedynie pustymi frazesami, efekt komiczny staje się jeszcze bardziej złożony. Papkin używa wyrafinowanego języka i wyszukanych zwrotów, aby podkreślić swoje rzekome męstwo i inteligencję, ale jego nędzor i nieudaczność sprawiają, że kontrast ten jest zbyt wyraźny, aby traktować go poważnie. Jego rozmowy są pełne błyskotliwości i wyszukanych metafor, które kończą się na tym, że Papkin natychmiast demaskuje własną niekompetencję i tchórzostwo.

Rozmowy Papkina z Cześnikiem są szczególnie komiczne. Papkin stara się zaimponować swoim gospodarzowi, opowiadając o swoich wielkich przygodach, które w rzeczywistości są pełne drobnych niepowodzeń i przeciwieństw. Przykład z podróżą i wronami jest doskonałym tego przykładem: podczas gdy Papkin stara się przedstawić siebie jako bohatera, Cześnik jednym krótkim komentarzem sprowadza całą opowieść do poziomu farsy, pokazując absurdalność Papkinowych opowieści.

Podsumowując, Papkin jest postacią komiczną z wielu powodów, z których najistotniejszymi są jego charakter, zachowanie w konkretnych sytuacjach oraz sposób, w jaki mówi. Jego tchórzostwo, mitomania i nieudolność w rzeczywistości kontrastują z jego wysokim mniemaniem o sobie, co generuje silny komizm. Papkin jest również mistrzem przesady i hipokryzji, co czyni go niezwykle zabawną postacią w kontekście "Zemsty". Dzieło Aleksandra Fredry jest wspaniałym przykładem, jak różnorodne źródła komizmu mogą współgrać, tworząc postać, która bawi i fascynuje kolejne pokolenia czytelników i widzów. Fredro mistrzowsko ukazuje ludzkie słabości i wady, uwieczniając je w barwnej kreacji Papkina, który na zawsze wpisał się w kanon polskiej komedii.