Ocena narodu polskiego. Chłopi a inteligencja w Weselu

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.06.2024 o 9:58

Rodzaj zadania: Streszczenie

Dodane: 19.06.2024 o 9:01

Dramat Stanisława Wyspiańskiego „Wesele” uważany jest za jedno z najważniejszych dzieł literackich końca XIX wieku. Jest to utwór, który głęboko analizuje sytuację społeczną Polski w okresie zaborów, przedstawiając złożoną relację między różnymi warstwami społeczeństwa – w szczególności między chłopami a inteligencją. Wyspiański poprzez „Wesele” ukazuje zarówno zalety, jak i wady tych warstw, a także ich potencjalne zdolności do współpracy w dążeniu do odzyskania niepodległości. Relacje te są jednak naznaczone licznymi problemami i uprzedzeniami, które ostatecznie prowadzą do braku jedności, co utrudnia realizację wspólnego celu.

Cel niniejszej pracy polega na analizie tych relacji, aby lepiej zrozumieć, jak Wyspiański oceniał naród polski i jakie było jego przesłanie dotyczące przyszłości Polski.

Tło społeczne i historyczne, w którym osadzone jest „Wesele”, jest kluczowe dla zrozumienia problemów, z jakimi borykały się warstwy społeczne w Polsce pod zaborami. Wspomnienia po utraconej niepodległości oraz ciągłe działania zaborców, które miały na celu stłumienie polskiej kultury i ducha narodowego, były codzienną rzeczywistością tamtych czasów. W takich warunkach narodziło się dążenie do zbliżenia między różnymi warstwami społeczeństwa. Bronowicka chata, gdzie odbywa się wesele, staje się symbolicznym miejscem spotkania dwóch odrębnych światów – inteligencji i chłopów.

Chłopi, jako kluczowa grupa społeczna, są ukazani w sposób różnorodny. Mają zarówno swoje zalety, jak i wady, co czyni ich postacie bardziej złożonymi i realistycznymi. Zaangażowanie w życie wiejskie, patriotyzm oraz głęboka religijność to cechy, które wyróżniają tę grupę społeczną. Przykładem może być postać Czepca, który wykazuje dużą wiedzę na temat polityki i wydarzeń światowych, co pokazuje, że chłopi nie są jedynie prostymi, nieświadomymi ludźmi. Niemniej jednak Wyspiański ukazuje również wady tej warstwy – skłonność do pijaństwa i awanturnictwa. Ponadto, problemem jest brak silnych liderów, zdolnych do poprowadzenia narodu – co jest widoczne w postawie Gospodarza, który wykazuje bierność i brak zdolności do działania.

Z drugiej strony mamy inteligencję, która również jest pokazana w sposób złożony. Zalety tej grupy to wykształcenie i teoretyczna wiedza na temat kultury oraz polityki. Jednakże, Wyspiański nie omija ich wad. Krytykuje dekadentyzm, bierność oraz zobojętnienie na rzeczywistość, które cechują tę warstwę społeczną. Postacie takie jak Dziennikarz czy Poeta są tego najlepszymi przykładami. Dziennikarz przejawia przekonania o niższości chłopów, co tylko pogłębia wzajemne konflikty i nieporozumienia. Poeta natomiast symbolizuje marzycielstwo i nierealistyczne podejście do życia, co prowadzi do braku realizacji ambitnych planów. Inteligencja, która powinna być awangardą narodu, często poszukuje ucieczki w pijaństwie i romansach, zamiast podejmować konkretne działania na rzecz niepodległości.

Interakcje między chłopami a inteligencją są kluczowym elementem dramatu. Fascynacja wiejskim życiem przez inteligencję, nazywana chłopomanią, jest w dużej mierze powierzchowna i pozorna. Przykładem może być postać Pana Młodego, który zafascynowany jest wiejskim życiem, ale nie potrafi tak naprawdę zrozumieć swojej żony – chłopki. Konflikty i nieporozumienia są na porządku dziennym, chłopi czują żal za lata wyzysku, natomiast inteligencja traktuje ich z wyższością. Brak wzajemnego zrozumienia tradycji i wartości skutkuje brakiem jedności, co jest dobrze widoczne w różnych scenach dramatu.

Szczegółowa analiza wybranych postaci pozwala lepiej zrozumieć te relacje. Czepiec, który w rozmowie z Dziennikarzem wykazuje dużą wiedzę i zaangażowanie w politykę, jest przykładem chłopa, który potrafi myśleć o sprawach narodowych. Natomiast Pan Młody i jego małżeństwo z Rachelą ilustruje powierzchowność fascynacji wsią ze strony inteligencji. Dziennikarz przekazuje przekonania o niższości chłopów, co tylko pogłębia podziały społeczne. Poeta natomiast symbolizuje marzycielskie podejście do życia, które nie przynosi żadnych konkretnych rezultatów.

Symbolika chocholego tańca w końcowej scenie dramatu jest szczególnie ważna. Taniec ten symbolizuje bierność i bezsilność narodu, który nie potrafi przejąć inicjatywy i zjednoczyć się w dążeniu do niepodległości. Obłędny taniec jest metaforą dalszego czekania na niepodległość, bez aktywnego działania.

Podsumowując analizy, zarówno chłopi, jak i inteligencja mają swoje zalety i wady w kontekście dążenia do niepodległości. Wyspiański poprzez „Wesele” pokazuje, że kluczową przyczyną porażki jest brak jedności i przywódców zdolnych do zjednoczenia narodu. Mimo krytycznego obrazu, Wyspiański nie jest pozbawiony nadziei. Wskazuje na potencjał obu warstw, który jednak pozostaje niewykorzystany z powodu wzajemnej niechęci i marazmu. Przesłaniem dramatu jest potrzeba zjednoczenia i wspólnej pracy nad przyszłością Polski, co jest warunkiem sine qua non do osiągnięcia narodowej niezależności.